Μοναχικά δωμάτια

18.06.2016

cloud_fantasy_fairy_tale_b

Το δωμάτιο υπό σκιά καλοκαιριού
το δωμάτιο αφαιρετικά πολύχρωμο.
Είναι αξιοθαύμαστο, δεν έχει παπαγαλάκια
ή φωτιστικό οροφής με ανεμιστήρα.
Το παράθυρο κλειστό, η κουρτίνα δεν κάνει καμία κίνηση.
Είχα εναποθέσει ελπίδες στη δροσιά που φέρνει.
Τα ρούχα κρεμασμένα
η καρέκλα με το πλαστικό κάλυμμα.
Προστατευμένη από των ιστοριών την αφήγηση.
Είναι εύκολο με ένα σφουγγάρι να αφαιρέσεις
κάθε σωματική δραστηριότητα που αφήνει ίχνη.
Δεν είναι φόβος
είναι ο φόβος της μνήμης
όταν καταλαβαίνω βαθιά πως τα αισθήματα
γυρεύουν έναν καλλιτέχνη δρόμου
να σκεπάσει το δωμάτιο με τα γενικά άπιαστα
να σκεπάσει με ζωγραφιές του ταβανιού το ροζ.
Υπάρχει και ένα ρεαλιστικό μπολ γεμάτο φράουλες
βάφουν τα χείλη.
Τα χέρια δεν έχω που να σκουπίσω
τα ακουμπάω στον τοίχο και με μιας φαίνονται δαχτυλιές
δεν είναι δαχτυλιές, είναι η δύναμη των ξεχασμένων αισθήσεων.
Το σφουγγάρι,
γρήγορη η τριβή να καθαρίσω
ξύνεται ο τοίχος και αποκαλύπτει τα πρώτα μου σημάδια.
Αλλόκοτο δωμάτιο, μα αφορά μόνο εμένα
σίγουρα σε άλλους δεν έχει συμβεί να μιλάνε τα αντικείμενα.
Εγώ δίπλα σε εμένα διπλά τα χέρια στα γρήγορα
να ζωγραφίσουν νυχτολούλουδα
να τριφτώ πάνω τους
να ανασάνω βαθιά για να ακούσω
την επαναλαμβανόμενη απαγγελία της άνοιξης.

 

_

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άγγελος Πετρουλάκης

    Ιδιαίτερη έκφραση. Με άγγιξε.

    Απάντηση
  2. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Ένα ποίημα ιδιαίτερης βαρύτητας αφού μιλά για τον χώρο της ψυχής …….
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    κ.Πετρουλάκη σας ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σας.

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Κα Πλομακάκη με συγκίνησε που μπήκατε στο πεδίο σκέψης της ψυχής μου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου