Μοναχικά δωμάτια

18.06.2016

cloud_fantasy_fairy_tale_b

Το δωμάτιο υπό σκιά καλοκαιριού
το δωμάτιο αφαιρετικά πολύχρωμο.
Είναι αξιοθαύμαστο, δεν έχει παπαγαλάκια
ή φωτιστικό οροφής με ανεμιστήρα.
Το παράθυρο κλειστό, η κουρτίνα δεν κάνει καμία κίνηση.
Είχα εναποθέσει ελπίδες στη δροσιά που φέρνει.
Τα ρούχα κρεμασμένα
η καρέκλα με το πλαστικό κάλυμμα.
Προστατευμένη από των ιστοριών την αφήγηση.
Είναι εύκολο με ένα σφουγγάρι να αφαιρέσεις
κάθε σωματική δραστηριότητα που αφήνει ίχνη.
Δεν είναι φόβος
είναι ο φόβος της μνήμης
όταν καταλαβαίνω βαθιά πως τα αισθήματα
γυρεύουν έναν καλλιτέχνη δρόμου
να σκεπάσει το δωμάτιο με τα γενικά άπιαστα
να σκεπάσει με ζωγραφιές του ταβανιού το ροζ.
Υπάρχει και ένα ρεαλιστικό μπολ γεμάτο φράουλες
βάφουν τα χείλη.
Τα χέρια δεν έχω που να σκουπίσω
τα ακουμπάω στον τοίχο και με μιας φαίνονται δαχτυλιές
δεν είναι δαχτυλιές, είναι η δύναμη των ξεχασμένων αισθήσεων.
Το σφουγγάρι,
γρήγορη η τριβή να καθαρίσω
ξύνεται ο τοίχος και αποκαλύπτει τα πρώτα μου σημάδια.
Αλλόκοτο δωμάτιο, μα αφορά μόνο εμένα
σίγουρα σε άλλους δεν έχει συμβεί να μιλάνε τα αντικείμενα.
Εγώ δίπλα σε εμένα διπλά τα χέρια στα γρήγορα
να ζωγραφίσουν νυχτολούλουδα
να τριφτώ πάνω τους
να ανασάνω βαθιά για να ακούσω
την επαναλαμβανόμενη απαγγελία της άνοιξης.

 

_

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Σεμνότητα

Σεμνότητα

- Στον πατέρα μου–   ​Ο Ήλιος κρύος και καυτός και πάνω σου η Εκάτη.* Από την κούνια ορφανός, ταφή με ρούχα εργάτη.   _ γράφει ο Φώτης Μάλλιος   *Θεά της σελήνης, των νεκρών και των...

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άγγελος Πετρουλάκης

    Ιδιαίτερη έκφραση. Με άγγιξε.

    Απάντηση
  2. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Ένα ποίημα ιδιαίτερης βαρύτητας αφού μιλά για τον χώρο της ψυχής …….
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    κ.Πετρουλάκη σας ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σας.

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Κα Πλομακάκη με συγκίνησε που μπήκατε στο πεδίο σκέψης της ψυχής μου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου