Μπομπ Ντίλαν – Θα απελευθερωθώ (I Shall Be Released)

Δημοσίευση: 27.10.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

Λένε πως τα πάντα μπορούν να αντικατασταθούν
ωστόσο κάθε απόσταση δεν είναι κοντινή
έτσι θυμάμαι κάθε πρόσωπο
κάθε άνθρωπο που με έβαλε εδώ.

Βλέπω το φως μου να έρχεται λαμπερό
από τη Δύση στην Ανατολή
οποιαδήποτε ημέρα τώρα
θα απελευθερωθώ.

Λένε πως κάθε άνθρωπος χρειάζεται προστασία
λένε πως κάθε άνθρωπος πρέπει να πέσει
ωστόσο ορκίζομαι βλέπω την αντανάκλασή μου
σε ένα μέρος τόσο πιο ψηλά από αυτό το τείχος.

Στέκεται δίπλα μου σε αυτό το μοναχικό πλήθος
ένας άνθρωπος που ορκίστηκε να μην φταίει
όλη μέρα τον ακούω να φωνάζει δυνατά
κλαίγοντας ότι είναι κορνιζαρισμένος.

 

 

[Σε ελεύθερη μετάφραση]

Σωκράτης Α. Τσελεγκαρίδης

Ακολουθήστε μας

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

1-1-3

1-1-3

Η ζωή μας Νεφέλωμα κινούμενο το παίρνει ο αέρας, πότε δω, πότε εκεί μια βγαίνει μπροστά μια κρύβει το φως μια θλιμμένο τρέχει μ’ αγωνία μια ξανθό ζεσταίνει την καρδιά   Οι αλήτες κι οι ονειροπόλοι ξαπλώνουν καταγής και χαζεύουν σιωπηλοί χάνονται στην κίνηση Την...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου