Χέρια, βλέμματα, μαλλιά
όλα μπλεγμένα μια μάζα
με τ' αγκαθωτό συρματόπλεγμα
της φρίκης,
ένα κουβάρι ο ανθρώπινος πόνος
απελπισμένη κραυγή ικεσίας
της μάνας η σπαραχτική φωνή
που ψάχνει απεγνωσμένα τα παιδιά της
στους μεγαλόσχημους της γης
έλεος να της δείξουν.

Τα χέρια του πρόσφυγα πατέρα
πληγές ανελέητες του χρόνου
ψηλαφίζουν της τύχης τις σελίδες
στο βιβλίο μιας νέας Οδύσσειας.

Πιο κάτω έν' αρκουδάκι παιδικό
πεταμένο στον απέραντο σκουπιδότοπο
της χαμένης αξιοπρέπειας του ανθρώπου,
τα μάτια του ανοιγοκλείνουν μηχανικά
το βλέμμα του πικρό παράπονο
στο ρυθμό της εγκατάλειψης.

Κι όλο προχωράει τ' ανθρώπινο μπουλούκι
στις ράγες του πόνου μπουσουλώντας
κι ελπίζει να του δείξουνε το δρόμο
όπως το μίτο η Αριάδνη κάποτε
στο Θησέα του Μινωικού λαβύρινθου.

 

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!