Μυστικά, που μοιάζουν τόσο κοινά

τα διακρίνεις στην κάθε ματιά

μα δεν ακούγονται.

Σε ξυπνούν τις νύχτες αργά

σου σκοτώνουν τα πρωινά

τη μέρα κρύβονται.

 

Κάνεις πως δε σ’ αφορά

«είναι καθάρια η δική σου μάτια!..»

Μα λέει τ’ ανείπωτα.

Υπάρχω λες μα δε ζω

κι αν είμαι αυτό που μπορώ…

Είμαι το τίποτα!