Μόνα Σαββίδου – Θεοδούλου

Δημοσίευση: 4.05.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Η ΜΝΗΜΗ

Μεταφυσικό τοπίο

που ζητάς ερημίτες

να περιγράψουν το εγκαλλώπισμα σου.

Ποιός προπλασμός ψυχής

Σε στερέωσε;

Εκείνη

η  Μικρασία

με τι μορφές των προσφύγων

αγαπημένων προγόνων και πατέρων

που χρύσωσαν την παιδική σου μνήμη

μαζί με τις μορφές των αγίων

κλεισμένες στην Ασίνου και τον Άρακα

δίπλα στο πράσινο βουνό και τη θάλασσα

που σε γέννησε.

Ένα σκοτεινό ιερό η μνήμη.

Η παρουσία των αιώνων η μνήμη.

Μια σκεπή που αγγίζει τη γη.

Στη δροσιά της καταφεύγουμε

ν’ απαλλαγούμε από το βάρος

της αβύσσου.

Η Μόνα Σαββίδου-Θεοδούλου  ̶ ποιήτρια και πεζογράφος ̶  γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1949 στη Λεμεσό. Οι γονείς της ήταν πρόσφυγες του 1922 από την πόλη Αλλάγια της Μικράς Ασίας. Σπούδασε Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε στη Μέση Εκπαίδευση. Είναι Γραμματέας του Κυπριακού Κέντρου Συγγραφέων ΠΕΝ και Πρόεδρος του Συνδέσμου Μικρασιατών Κύπρου και Φίλων που ιδρύθηκε το 2010 ύστερα από δική της πρωτοβουλία. Στη δημιουργική συγκομιδή της συγκεντρώνει αρκετές ποιητικές συλλογές, αξιόλογα πεζογραφικά έργα, λογοτεχνικά πορτέτα Κυπρίων ποιητών, θεματικές ανθολογίες ποίησης καθώς και την επιμέλεια των Ημερολογίων του Συνδέσμου Μικρασιατών Κύπρου και Φίλων.  Πήρε το 1986  το Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το 1993 Τιμητική Διάκριση από τον Σύνδεσμο Φιλίας Ελλάς-Κύπρος σε διαγωνισμό διηγήματος, το 2005 το Α’ Βραβείο Διηγήματος της Εθνικής Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου και το 2007 το Α’ Βραβείο Ποίησης στο Γ’ Φεστιβάλ Ποίησης Θεσσαλονίκης. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε αρκετές ξένες γλώσσες.

Ακολουθήστε μας

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Η στάχτη του σκορπίστηκε στο Αιγαίον Πέλαγος, διότι ήθελε να μην υπάρχει τίποτα απ’ αυτόν, να υπάρχουν μόνο τα έργα του.   Ο νόστος ήταν πάντοτε ελληνικός... Προς τα έξω εδειχνε ευτυχισμένος, όμως η θάλασσα τού έδειχνε τον δρόμο: μόνος, να κολυμπά στο Αιγαίον...

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου