iron

(Η Μαρία σιδερώνει και μονολογεί, ο Νίκος με ακουστικά, με γυρισμένη πλάτη παίζει στον υπολογιστή. Στο πίσω μέρος της σκηνής υπάρχει ένα video wall και οι θεατές βλέπουν το παιχνίδι του Νίκου)

Μαρία, σιγοτραγουδά: «Μεταμορφώνομαι λοιπόν μπροστά στα μάτια ολονών τραγουδάκια τραγουδάω και δε μιλάω προς το παρόν και αν υπάρχεις κάπου εσύ (σταμάτα το σίδερο και χάνεται) σε μια πόλη σε μια πόλη ή στο νησί , (ξανασιδερώνει) θα το πιείς το μυστικό μου κάποια νύχτα σαν κρασί…»

Νίκος: (βγάζει τα ακουστικά χωρίς να την κοιτάξει) «Σεξ θα κάνουμε;»

Μαρία: «Δεν μπορώ τώρα, σιδερώνω»

(Ο άνδρας κάτι μουρμουρίζει και ξαναβάζει τα ακουστικά)

Μαρία μονολογεί μιμούμενη τη φωνή του: «Σεξ θα κάνουμε, σεξ θα κάνουμε; Χμ μόνο αυτό έχει στο μυαλό του; Μπήκε στο σπίτι κύριος. Έβγαλε τα παπούτσια του, έβαλε τις πιτζάμες του, χαιρέτησε τα παιδιά που είχαν ξαπλώσει και μετά μια χαρά. Άνοιξε τον υπολογιστή έβαλε τα ακουστικά του άρχισε να σκοτώνει Αμερικάνους και εκεί πάνω, τσούπ, του ήρθε η όρεξη.

Νίκος: «Πάρτα ρε πάρτα… γαμωτ….»

Μαρία: «Τώρα του φάγανε έναν δικό του. Για αυτούς νοιάζεται μην και του φάνε κάνα ευρωπαίο , αλλά ούτε που ρώτησε τι κάναμε σήμερα ή αν φάγανε τα παιδιά τίποτα. (Παύση). Ακούς εκεί να σιδερώνω και τα σώβρακα»

Νίκος: «Δεν μου είπες τελικά σεξ θα κάνουμε;”

Μαρία: «Σιδερώνω Νίκο μου»

Νίκος: (αδιάφορα, χωρίς να το εννοεί) «Α, ναι σόρρυ» (ξαναβάζει τα ακουστικά)

Μαρία: «Σόρρυ γιατί; Για τις κάλτσες, τα σώβρακα, για τους καημένους τους αμερικάνους;»

Νίκος: (γυρίζει το κεφάλι κάπου αόριστα) «Άνοιξες πουθενά; Σαν να μπαίνει κρύο.»

Μαρία : «Όχι …είναι από το παράθυρο του μπάνιου που χάλασε»

Νίκος: «Τον πήρες τον αλουμινά;»

Μαρία: «Όχι, δεν πρόλαβα.»

Νίκος : «Γιατί τι έκανες σήμερα;» (δεν περιμένει απάντηση, ξαναφορά τα ακουστικά)

Μαρία: (Σιδερώνει ένα πουκάμισο, ακούγεται ο ατμός από το ατμοσίδερο) «Τι έκανα σήμερα, τι έκανα σήμερα; Ξύπνησα τα παιδιά, τα έντυσα, ετοίμασα πρωινό, ενώ αυτά πλακώνονταν για ένα lego, μετά ετοίμασα το κολατσιό τους, τα πήγα στο σχολείο, γύρισα, μάζεψα τα παιχνίδια από το σαλόνι, την κρεβατοκάμαρα, το παιδικό. το μπάνιο, μετά έστρωσα τα κρεβάτια μετά… αλήθεια τι έκανα μετά; Μετά έπλυνα τα μπαλκόνια, άπλωσα τα ρούχα, πήγα στο μανάβη, ετοίμασα το φαγητό και πήγα να πάρω τα παιδιά από το σχολείο. (Πιάνει ένα σεντόνι) Να τα ταΐσω, να τα ποτίσω, να τα διαβάσω, να τα παίξω, να πάμε στο ποδόσφαιρο, τον έναν στα αγγλικά, τον άλλο στο ωδείο, να γυρίσουμε να κόψω φρούτα, να ετοιμάσω βραδινό, να κάνουν μπάνιο να πάνε για ύπνο, για να σιδερώσω.»

Νίκος: «Μαρία έρχεσαι λίγο εδώ;»

Μαρία: (βαριεστημένα) «Έρχομαι».

Νίκος: «Τι είναι αυτό;» (Δείχνει με το χέρι του ένα παιχνίδι στο πάτωμα ενώ δεν έχει πάρει το βλέμμα του από την οθόνη).

Μαρία : «lego Νίκο μου.»

Νίκος: «Και εδώ είναι η θέση του;»

Μαρία: «Όχι Νίκο μου.»

Νίκος: «Καλά… από την ώρα που ήρθα, αυτό το παιχνίδι είναι εδώ. Τόσες φορές έχεις περάσει από μπροστά του, δεν μπορούσες να το μαζέψεις;»

Μαρία: «Δεν το είδα.»

Νίκος: «Δεν το είδες; Πώς γίνεται να μην το είδες, εγώ δηλαδή πώς το είδα τόσες φορές από την ώρα που ήρθα;»

Μαρία: «Αφού το είδες τότε γιατί δεν το μάζεψες;»

Νίκος: «Ήμουνα περίεργος να δω πότε θα το μάζευες εσύ.»

Μαρία: «Ωραία θες κάτι άλλο; Γιατί έχω το σίδερο στη πρίζα.»

Νίκος: «Ναι… τα είδες τα παπούτσια του παιδιού στο σαλόνι;»

Μαρία: «Τα είδα.»

Νίκος: «Είναι στοιχείο της καινούριας μας διακόσμησης, γιατί από εχτές είναι εκεί πεταμένα.»

Μαρία: «Μα τα φόρεσε στο σχολείο.»

Νίκος: «Εγώ και εχτές εκεί τα είδα και σήμερα εκεί είναι …δεν μπορείς όταν έρχονται τα παιδιά να μαζεύεις λίγο;»

Μαρία: «Δεν πρόλαβα.»

Νίκος : «Γιατί; Τι έκανες σήμερα;»

Μαρία: ………

Νίκος: «Και φαντάζομαι ούτε τον μαραγκό πήρες για το ντουλάπι που τρίζει.»

Μαρία: «Τον πήρα Νίκο μου, αλλά δεν απάντησε.»

Νίκος: «Πόσες φορές τον πήρες δηλαδή και δεν σου απάντησε;»

Μαρία: «Κανά δυο, τρεις δεν θυμάμαι.»

Νίκος: «Δυο ή τρεις για θυμήσου…»

Μαρία: «Δε θυμάμαι Νίκο μου δύο ή τρεις.»

Νίκος: « Έπρεπε να επιμείνεις.»

Μαρία: «Καλά, να πάω να σιδερώσω τώρα.»

Νίκος: «Να πάς, αλλά θυμήσου να τον πάρεις αύριο…»

Μαρία : «Θα το θυμηθώ.»

(Ο Νίκος φοράει τα ακουστικά του και σκοτώνει …Αμερικάνους)

Μαρία: (Σιδερώνοντας). «Να πάρω τον μαραγκό, τον αλουμινά, να κλείσω ραντεβού με την παιδίατρο για το εμβόλιο, να πάρω λίπασμα για τα λουλούδια, να πάω στα αγγλικά για τους ελέγχους,…»

Νίκος: «Μαρία, να μην ξεχάσεις να πάρεις τα μελάνια για τον εκτυπωτή.»

Μαρία: «Να πάρω τα μελάνια για τον εκτυπωτή.»

Νίκος : «…και να σηκώσεις λεφτά για να πληρώσεις το ποδόσφαιρο του μικρού.»

Μαρία: «…και να σηκώσω λεφτά να πληρώσω το ποδόσφαιρο του μικρού.»

Νίκος: «Τον άναψες το θερμοσίφωνο;»

Μαρία: «…Ένα λεπτό»

Νίκος: «Καλά… δεν το πιστεύω, στο είπα πριν μισή ώρα να τον ανάψεις.»

Μαρία: «Το ξέχασα Νίκο μου.»

Νίκος: «Καλά ούτε μια δουλειά δεν μπορείς να κάνεις; Άσε θα το ανάψω εγώ.»

Μαρία: «Ούτε μια δουλεία δεν μπορώ να κάνω….»

Νίκος: «Συγνώμη να σε ρωτήσω κάτι;»

Μαρία: «Ναι Νίκο μου.»

Νίκος: «Τελείωσες το μαγείρεμα;»

Μαρία: «Όχι δεν έχει γίνει ακόμα το φαγητό»

Νίκος: «Με το αλάτι τελείωσες;»

Μαρία: «Έβαλα λίγο, αλλά θα το δοκιμάσω σε λίγο και αν θέλει κι άλλο θα προσθέσω.»

Νίκος: «Και τότε γιατί είναι το αλάτι έξω …πάνω στον πάγκο;»

Μαρία: «Γιατί έβαλα λίγο και αν χρειαστεί θα ξαναβάλω»

Νίκος: «Και δεν μπορούσες αφού έβαλες λίγο, να το πάρεις έτσι… να ανοίξεις το ντουλάπι και να το βάλεις στη θέση του;»

Μαρία: «Αφού μπορεί να χρειαστεί να συμπληρώσω.»

Νίκος: «Καλά, αν χρειαστεί, ξανανοίγεις το ντουλάπι, το βγάζεις , βάζεις στο φαγητό και μετά το βάζεις πάλι στη θέση του.

Μαρία: «Και γιατί να το κάνω αυτό;»

Νίκος: «Γιατί έτσι θα γλιτώσεις χρόνο από το μάζεμα. Ήθελε πολύ σκέψη ε; Και μετά λες ότι δε σου μένει χρόνος. Ε, βέβαια, αφού δεν μπορείς να κάνεις μια δουλειά σωστά, τελικά ΕΣΥ πήζεις και χωρίς αποτέλεσμα.»

Μαρία: «Θέλεις κάτι άλλο Νίκο μου;»

Νίκος: (Ανοίγει το ψυγείο και κοιτάει τα βάζα και τα τάπερ). «Και φυσικά πάλι δεν έχεις σφίξει τα βάζα και τα τάπερ είναι μισάνοιχτα. Και ξέρεις, τα τάπερ ήταν μια επαναστατική εφεύρεση γιατί βγαίνει ο αέρας και τα φαγητά διατηρούνται, αλλά αν τα αφήνεις ανοιχτά»

Μαρία: «Συγγνώμη Νίκο μου.»

Νίκος: «Συγγνώμη, τι συγνώμη; Στο έχω πει χιλιάδες φορές. Τα τάπερ και τα βάζα πρέπει να κλείνουν καλά, αλλά εσύ στον κόσμο σου. Κάθε μέρα τσεκάρω τα τάπερ στο ψυγείο και πάντα είναι μισοκλεισμένα.»

Μαρία: «Καλά, θα το έχω στο νου μου.»

Νίκος: «Στο νου σου, Χα, στο νου σου, σάμπως έχεις καθόλου...»

Μαρία: «Κάτι έχω και εγώ Νίκο μου.»

Νίκος: «Ούτε λοβοτομή δεν σε σώζει εσένα κακομοίρα.»

Μαρία: «Μη με λες κακομοίρα Νίκο μου σε παρακαλώ.»

Νίκος: «Και πώς να σε πω; Κοίτα πως έχεις γίνει. Έχεις δει τον εαυτό σου στον καθρέφτη τώρα τελευταία; Έχεις παχύνει, έχεις γεράσει, ένα χάλι μαύρο. Νιώθω πως άλλη παντρεύτηκα και άλλη μου στείλανε στο σπίτι τελικά.»

Μαρία: «Αυτό σου το πουκάμισο δε σιδερώνεται με τίποτα.»

Νίκος: «Ναι το πουκάμισο φταίει, το σίδερο φταίει, η σιδερώστρα φταίει… για όλα όσα δεν καταφέρνεις φταίει κάτι άλλο και όχι …εσύ.»

Μαρία: «Φταίω και εγώ Νίκο μου.»

Νίκος: «Κοίτα το μανίκι δεν το έκανες καλά.»

Μαρία: «Θα το κάνω, δεν έφτασα στο μανίκι ακόμα.»

Νίκος: «Και λίγο προσεχτικά. Και κοίτα μην του λείπει κανένα κουμπί και ρεζιλευτώ στο γραφείο.»

Μαρία: «Δε λείπει μην ανησυχείς.»

Νίκος: «Καλά, αυτό είναι αστείο. Εγώ πρέπει να ανησυχώ για όλα γιατί δεν υπάρχει και κανένας άλλος να σκεφτεί όλα όσα πρέπει να γίνουν σε αυτό το σπίτι. Και έχω την έννοια της δουλειάς, αλλά και του σπιτιού και των παιδιών, αν περίμενα από σένα….»

Μαρία: «Μήπως θέλεις να φας κάτι;»

Νίκος: «Τι έχει;»

Μαρία : «Φασολάκια.»

Νίκος: «Καλά, είναι φαί τα φασολάκια;»

Μαρία: «Έχει και φακές από χτες.»

Νίκος: «Το ξέρεις ότι μου πέφτουνε βαριές το βράδυ»

Μαρία: «Να σου φτιάξω κανένα αβγουλάκι που έχω αυγά χωριάτικα από το χωριό;»

Νίκος: «Ναι σιγά μην είναι και χωριάτικα από την πόλη»

Μαρία: «Σόρρυ ήθελα να πω…»

Νίκος: «Ξέρω τι ήθελες να πεις. Δε θέλω αυγά. Αλλά να ξέρεις ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό και να μην έχω τίποτα να φάω κάθε βράδυ. Έτσι μένω συνέχεια νηστικός»

Μαρία: «Πες μου, τι θες να σου φτιάξω και θα στο φτιάξω»

Νίκος: «Δε θέλω τίποτα. Με θες εσύ κάτι; Θέλω να πάω στον υπολογιστή να ηρεμήσω λίγο»

Μαρία: «Δε σε θέλω κάτι.»

(Ο Νίκος πάει στον υπολογιστή).

Μαρία:(Πάει στην κατσαρόλα. Ανακατεύει το φαγητό). «Η μάνα μου έλεγε πως η φασολάδα αλλάζει χρώμα στο τρίτο βράσιμο. Πως κοκκινίζει από θυμό και τότε ξέρεις πως είναι έτοιμη.»

Νίκος: «Μαρία τσέκαρε το νερό και αν είναι έτοιμο κλείσε το θερμοσίφωνο.»

Μαρία: «Πάω.»

Νίκος: «Μήπως κοίταξες τα παιδιά, μην ξεσκεπάστηκαν.»

Μαρία:» Όχι δεν τα κοίταξα.»

Νίκος: «Άντε πάρε τα πόδια σου λοιπόν, αυτό μας έλειπε να αρρωστήσουν χειμωνιάτικά.»

Μαρία: (Πάει γυρνάει). «Είναι εντάξει τα παιδιά. Κοιμούνται σαν αγγελούδια. Μοιάζουν τόσο χαρούμενα και γαλήνια.»

Νίκος: «Μπορείς σε παρακαλώ να μην μιλάς σε τέτοιο τόνο; Τι νομίζεις ότι παίζεις σε σαπουνόπερα; Παιδιά είναι και έτσι κοιμούνται. Πρέπει να χρησιμοποιείς όλα αυτά τα επίθετα;»

Μαρία: «Συγνώμη Νίκο μου.» (Ανακατεύει το φαί, σιδερώνει.)

Νίκος: (Χωρίς να την κοιτά) «…και με τη δίαιτα τι έκανες; Tην άρχισες;»

Μαρία: «Την άρχισα σήμερα.»

Νίκος: «Και τότε εκείνα τα χαρτιά από τη σοκολάτα στον κάδο της κουζίνας ποιος τα πέταξε; Tα παιδιά;»

Μαρία: «Είχε μείνει ένα κομμάτι.

Νίκος: «Τι ένα κομμάτι, ποιον κοροϊδεύεις; Ήτανε σχεδόν μισή σοκολάτα …ρώτησα τα παιδιά και μού είπαν ότι δεν έφαγαν σήμερα.»

Μαρία: «Εντάξει, έφαγα λίγο παραπάνω.»

Νίκος: «Άκου Μαρία, δεν ξέρω τι θα κάνεις, αλλά στο λέω. Αν δεν αδυνατίσεις εγώ θα βρω κανένα γκομενάκι, νέο και αδύνατο και μετά θα κλαις. Κοίτα τι θα κάνεις…»

Μαρία: «Θα προσπαθήσω.»

Νίκος:«Θα προσπαθήσεις χα, πώς ακριβώς θα προσπαθήσεις; Όπως προσπαθείς τόσον καιρό. Γιατί πέντε χρόνια τώρα, από όταν γέννησες τον Μανώλη προσπαθείς. Και όχι μόνο χωρίς κανένα αποτέλεσμα, αλλά πάς και από το κακό στο χειρότερο.»

Μαρία: «Η αλήθεια είναι ότι δεν τα έχω καταφέρει.»

Νίκος: «Και εγώ πες μου πόσο θα κάνω υπομονή; Για πόσο θα πρέπει να σε ανέχομαι;»

Μαρία: «Μα δεν είμαι και τόσο χάλια.»

Νίκος: «Έτσι νομίζεις; Κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέφτη.»

Μαρία: «Τον κοιτάω και μου χαμογελά.»

Νίκος: «Σου χαμογελά; Ο καθρέφτης; Ε, τότε μάλλον θα σε κοροϊδεύει.»

Μαρία: «Εντάξει, ίσως πρέπει να χάσω κάνα δυο κιλά.»

Νίκος: «Κάνα δυο κιλά; Κάνα δύο κιλά; Περίμενε» (πάει μέσα φέρνει μια ζυγαριά). «Ανέβα…»

Μαρία: «Σε παρακαλώ… δε θέλω…»

Νίκος: «Όχι για να δούμε αν είναι κάνα δύο κιλά.»

Μαρία: «Δεν θέλω, άσε με να κάνω τη δουλειά μου.»

Νίκος: «Ναι, βέβαια, τώρα η δουλειά σου. Άστη και ανέβα. «

(Μαρία πηγαίνει δειλά και ανεβαίνει)

Νίκος: «Εβδομήντα δύο τριακόσια. Ορίστε είναι αυτό βάρος για γυναίκα; Εσύ κοντεύεις να με φτάσεις.»

Μαρία: «Θα αδυνατίσω…»

Νίκος: «Για να δούμε…. Αλλά πρώτα πήγαινε μέσα τη ζυγαριά, μην την αφήσεις και αυτή μες στη μέση.»

Μαρία: (Πάει μέσα τη ζυγαριά και συνεχίζει το σίδερο… Τραγουδά): «Μεταμορφώνομαι λοιπόν μπροστά στα ματιά ολονών, τραγουδάκια τραγουδάω…»

Νίκος: «Μπορείς να σταματήσεις το μοιρολόι;»

Μαρία: «Θα σταματήσω Νίκο μου».

Νίκος: «Μπορείς να μου φέρεις και μια μπύρα;»

(Πάει τη μπύρα γυρίζει στο σίδερο. Χτυπά το τηλέφωνο)

Νίκος: «Η μάνα σου είναι… δεν το σηκώνω.»

Μαρία: «Έρχομαι να το πάρω εγώ.»

Νίκος: «Κοίτα να πιάσεις την κουβέντα και μετά να πεις ότι είχες πολλά να κάνεις και δεν πρόλαβες».

Μαρία: «Έκλεισε.»

Νίκος: «Μα καλά και αυτή η μάνα σου τι θέλει νυχτιάτικα;»

Μαρία: «Δεν ξέρω, θα την πάρω αύριο, μπας και τελειώσω το σίδερο.»

Νίκος: «Καλά, σιγά μην το τελειώσεις.»

Μαρία: (σιδερώνει)

Νίκος: «Σεξ θα κάνουμε;»

Μαρία: «Σε λίγο Νίκο μου.»

(Ο Νίκος φορά τα ακουστικά και γράφει μήνυμα στον υπολογιστή του)

Νίκος: (Γραπτό στο video Wall) «Ναι μωρό μου, θα το σκάσω. Θα της πω ότι θέλω μια μπύρα και δε θα πει τίποτα. Έτσι κι αλλιώς έχει δουλείες να κάνει.»

Νίκος κλείνει τη συνομιλία και ξαναπαίζει το παιχνίδι του.

Η Μαρία στέκεται πίσω του και κοιτά το μήνυμα.

Κλείνουν φώτα - ανάβουν φώτα μόνο στη Μαρία που σιδερώνει. Η Μαρία σιδερώνει ένα πουκάμισο που στάζει αίμα και τραγουδά δυνατά το τραγούδι της. Στο Video Wall κάποιος από το παιχνίδι γράφει: « - Νίκο, Νίκο, που είσαι ρε μαλάκα;»

Τα φώτα ανοίγουν ο Νίκος είναι στο πάτωμα, μέσα σε μια λίμνη αίματος. Το video wall γεμίζει αίμα ενώ ακούγεται το τραγούδι «Αν υπάρχεις κάπου εσύ» της Πασπαλά.

 

_

γράφει η Έφη Γεωργάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!