Νανούρισμα

17.01.2014

 

Το πρωί ο γιατρός της ανακοίνωσε τα ευχάριστα.

«Είναι κοριτσάκι Ελένη μου» της είπε και ένα χαμόγελο καρφώθηκε στο πρόσωπό του. Προσπάθησε να χαμογελάσει και εκείνη. Έβαλε τα δυνατά της μα τα χείλη της έμειναν ακίνητα.

Ξαπλωμένη στον καναπέ, με τα χέρια της να χαϊδεύουν την κοιλιά της, προσπαθούσε να βρει τις κατάλληλες λέξεις για να πλέξει το  νανούρισμα για το μωρό της. Δεν ήθελε κάποιο από τα κλασικά νανουρίσματα. Ήθελε να φτιάξει το δικό της. Νανούρισμα αληθινό, όχι με αγγέλους και νεράιδες, όχι με όμορφα τοπία. Νανούρισμα για τη ζωή, για την πραγματική ζωή.

Κάπου είχε διαβάσει πως τα μωρά ακούνε τα πάντα από την κοιλιά. Ήθελε λοιπόν να προλάβει. Να την προετοιμάσει σωστά, να τη δυναμώσει…

Τα χείλη της, άρχισαν να ψιθυρίζουν λέξεις, φράσεις μικρές, κοφτές, σκληρές…

Που και που σταματούσε να πάρει ανάσα πριν ξεστομίσει την επόμενη λέξη, την επόμενη φράση, την επόμενη αλήθεια….

«Νάνι, νάνι, μη φοβηθείς. Ποτέ! Να έχεις το φόβο σύμμαχο, όχι εχθρό.

Νάνι, νάνι, να είσαι δυνατή. Να μιλάς. Να μη σωπαίνεις. Η σιωπή είναι θάνατος! Πέτρα στα στήθη που γυρνά και σε πλακώνει,

Νάνι, νάνι να μιλάς. Να φωνάζεις! Μη φοβηθείς ποτέ, να σε φοβούνται πρέπει. Να σε τρέμουν. Αυτό να επιδιώκεις.

Νάνι, νάνι να ακονίζεις το μυαλό σου. Τη λογική να έχεις πάντα οδηγό. Ποτέ την καρδιά. Η καρδιά σε οδηγεί σε λάθη τραγικά!

Νάνι, νάνι, ποτέ μη ζητήσεις βοήθεια. Μόνη σου πρέπει να σταθείς. Μη περιμένεις κάποιον να σε σώσει. Μόνη σου!

Νάνι, νάνι. Μη φοβηθείς! Να μιλάς! Η σιωπή είναι θάνατος! Δεν μένει τίποτα από αυτούς που σωπαίνουν. Τίποτα δεν έμεινε και από μένα…»

Σώπασε. Έκλεισε τα μάτια της. Στο μυαλό της ερχόταν και άλλες λέξεις, φράσεις, αλήθειες, μα ένιωσε κουρασμένη. Κάθε της λέξη ήταν και μια γρατζουνιά στην ψυχή της. Πονούσε! Ας μην βιάζομαι, έχω πέντε μήνες μπροστά μου, σκέφτηκε. Αλλά ήταν αποφασισμένη να τελειοποιήσει το νανούρισμά της. Να το εμπλουτίσει και με άλλες αλήθειες για να προστατέψει το μωρό της. Να μη γίνει θύμα όπως εκείνη.

 

 Η εικόνα είναι από το flickr (http://www.flickr.com/photos/3[email protected]/3637656103/)

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Θα θέλαμε και τη συνέχεια φίλε Χάρη. Είναι ιδιαίτερο και ενδιαφέρον το κείμενό σου,

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Νάνι, νάνι να μιλάς. Να φωνάζεις! Μη φοβηθείς ποτέ, να σε φοβούνται πρέπει. Να σε τρέμουν. Αυτό να επιδιώκεις.”

    Πικρά λόγια από μια μάνα στο αγέννητο παιδί της – όσο κι αν στηρίζονται σε πραγματικά της βιώματα… όσο κι αν είναι (δυστυχώς) αληθινά.
    Δεν διαφωνώ με το περιεχόμενο, με την χρονική στιγμή διαφωνώ. Το μωρό μας, το παιδί μας , πρέπει να διδαχθεί πρώτα την αγάπη… την τρυφερότητα… την ευαισθησία… Έχουμε καιρό (δυστυχώς και πάλι) να του δείξουμε την ασχήμια του κόσμου και να το διδάξουμε πώς να θωρακισθεί γι αυτήν.
    Πρώτα έρχεται η αγάπη και μετά όλα τα άλλα – τουλάχιστον αυτό είχα εγώ για γνώμονα με τα δικά μου παιδιά!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου