Νανούρισμα

17.01.2014

 

Το πρωί ο γιατρός της ανακοίνωσε τα ευχάριστα.

«Είναι κοριτσάκι Ελένη μου» της είπε και ένα χαμόγελο καρφώθηκε στο πρόσωπό του. Προσπάθησε να χαμογελάσει και εκείνη. Έβαλε τα δυνατά της μα τα χείλη της έμειναν ακίνητα.

Ξαπλωμένη στον καναπέ, με τα χέρια της να χαϊδεύουν την κοιλιά της, προσπαθούσε να βρει τις κατάλληλες λέξεις για να πλέξει το  νανούρισμα για το μωρό της. Δεν ήθελε κάποιο από τα κλασικά νανουρίσματα. Ήθελε να φτιάξει το δικό της. Νανούρισμα αληθινό, όχι με αγγέλους και νεράιδες, όχι με όμορφα τοπία. Νανούρισμα για τη ζωή, για την πραγματική ζωή.

Κάπου είχε διαβάσει πως τα μωρά ακούνε τα πάντα από την κοιλιά. Ήθελε λοιπόν να προλάβει. Να την προετοιμάσει σωστά, να τη δυναμώσει…

Τα χείλη της, άρχισαν να ψιθυρίζουν λέξεις, φράσεις μικρές, κοφτές, σκληρές…

Που και που σταματούσε να πάρει ανάσα πριν ξεστομίσει την επόμενη λέξη, την επόμενη φράση, την επόμενη αλήθεια….

«Νάνι, νάνι, μη φοβηθείς. Ποτέ! Να έχεις το φόβο σύμμαχο, όχι εχθρό.

Νάνι, νάνι, να είσαι δυνατή. Να μιλάς. Να μη σωπαίνεις. Η σιωπή είναι θάνατος! Πέτρα στα στήθη που γυρνά και σε πλακώνει,

Νάνι, νάνι να μιλάς. Να φωνάζεις! Μη φοβηθείς ποτέ, να σε φοβούνται πρέπει. Να σε τρέμουν. Αυτό να επιδιώκεις.

Νάνι, νάνι να ακονίζεις το μυαλό σου. Τη λογική να έχεις πάντα οδηγό. Ποτέ την καρδιά. Η καρδιά σε οδηγεί σε λάθη τραγικά!

Νάνι, νάνι, ποτέ μη ζητήσεις βοήθεια. Μόνη σου πρέπει να σταθείς. Μη περιμένεις κάποιον να σε σώσει. Μόνη σου!

Νάνι, νάνι. Μη φοβηθείς! Να μιλάς! Η σιωπή είναι θάνατος! Δεν μένει τίποτα από αυτούς που σωπαίνουν. Τίποτα δεν έμεινε και από μένα…»

Σώπασε. Έκλεισε τα μάτια της. Στο μυαλό της ερχόταν και άλλες λέξεις, φράσεις, αλήθειες, μα ένιωσε κουρασμένη. Κάθε της λέξη ήταν και μια γρατζουνιά στην ψυχή της. Πονούσε! Ας μην βιάζομαι, έχω πέντε μήνες μπροστά μου, σκέφτηκε. Αλλά ήταν αποφασισμένη να τελειοποιήσει το νανούρισμά της. Να το εμπλουτίσει και με άλλες αλήθειες για να προστατέψει το μωρό της. Να μη γίνει θύμα όπως εκείνη.

 

 Η εικόνα είναι από το flickr (http://www.flickr.com/photos/[email protected]/3637656103/)

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Θα θέλαμε και τη συνέχεια φίλε Χάρη. Είναι ιδιαίτερο και ενδιαφέρον το κείμενό σου,

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Νάνι, νάνι να μιλάς. Να φωνάζεις! Μη φοβηθείς ποτέ, να σε φοβούνται πρέπει. Να σε τρέμουν. Αυτό να επιδιώκεις.”

    Πικρά λόγια από μια μάνα στο αγέννητο παιδί της – όσο κι αν στηρίζονται σε πραγματικά της βιώματα… όσο κι αν είναι (δυστυχώς) αληθινά.
    Δεν διαφωνώ με το περιεχόμενο, με την χρονική στιγμή διαφωνώ. Το μωρό μας, το παιδί μας , πρέπει να διδαχθεί πρώτα την αγάπη… την τρυφερότητα… την ευαισθησία… Έχουμε καιρό (δυστυχώς και πάλι) να του δείξουμε την ασχήμια του κόσμου και να το διδάξουμε πώς να θωρακισθεί γι αυτήν.
    Πρώτα έρχεται η αγάπη και μετά όλα τα άλλα – τουλάχιστον αυτό είχα εγώ για γνώμονα με τα δικά μου παιδιά!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου