Νικόλας Περδικάρης | Διαμάντια στα μάτια του

8.04.2018

Έχεις δει ποτέ τις μανάδες που στέκονται πίσω από τις κουρτίνες ν’ αποχαιρετίσουν τα παιδιά τους καθώς φεύγουν για δουλειά; Έχεις δει ποτέ αυτούς τους γιους και τις κόρες που σκύβουν διασχίζοντας με βλαστήμιες το πεζοδρόμιο, πέντε ή δέκα λεπτά πριν φτάσουν στο γραφείο; Μόλις τόσο χρειάζεται για να γραφτούν στα κατάστιχα ως αργοπορημένοι. Τόσο τους φτάνει, ώστε ν’ αρχίσουν τις απολογίες για το πού κοιμήθηκαν, πού ξενύχτησαν χθες βράδυ.      

Ο Τίκο είχε στα μάτια του δύο βόλους γελαστούς, διάφανους, ολοστρόγγυλους σα μπάλα. Η οξύνοιά του, η ευφράδειά του πιστοποιούνταν κάθε φορά ανάλογα με το πόσο γυαλισμένοι ήταν αυτοί οι βόλοι. Πόσο γελαστά φαίνονταν αυτά τα ψεύτικα μάτια μέσα στα μάτια του. Και, για όνομα του θεού, ας μην ζόριζε κανείς τον Τίκο καθώς ανέπνεε, καθώς χόρευε στην πίστα.

Το επόμενο πρωί θα έπρεπε, οπωσδήποτε, να ξεκινήσει για δουλειά μισοκλαμένος. Χωμένος στην άσφαλτο μέχρι τα γόνατα, θα ‘κανε γρήγορα έναν υπολογισμό ποιο δρόμο να διαλέξει. Η φωνή του η εσωτερική, που τον πρόσταζε: «κάνε το ένα ή κάνε το άλλο», τον εγκατέλειπε πάντα τη λάθος στιγμή.  Έτσι, σπαταλούσε αδίκως μερικά χρυσαφένια λεπτά από τη μέρα του, για να δει τις χοντροκώλες  με το τρύπιο καλσόν στα καφέ. Για να δει τους αλήτες στα πάρκα, καμουφλαρισμένους με φτερά περιστεριού, τους βιβλιοπώλες απάνω σε σκάλες, τους τυράννους στριμωγμένους στα λεωφορεία. 

Καθήκον του Τίκο ήταν να στοιβάζει χαρτιά, να πληκτρολογεί αποφάσεις. Εκεί που η καριέρα του δεν είχε φτάσει ούτε στα μισά, τα είχε κιόλας φτύσει. Δεν ήθελε να βλέπει τους συναδέλφους να εκπορνεύονται με αυτόν τον σύγχρονο τρόπο για ένα ξεροκόμματο. Δεν ήθελε να βλέπει κανέναν. Πιστός στρατιώτης, λάμβανε θέση από νωρίς στη γραμμή του. Σαν άλογο, οπλισμένο με παρωπίδες, ακολουθούσε το θανατωμένο του πεπρωμένο. Έτσι για πλάκα, ρουφούσε μισή γουλιά καφέ, άφηνε στο χείλος του ποτηριού ένα σκούρο πέταλο, μέχρι να γαντζωθεί πάλι από τους αριθμούς μέσα στις λέξεις. Παράδοξο, πλην αναμενόμενο, κάθε φορά που κουραζόταν, έτριβε τα μάτια του, ενώ δεν έπρεπε. Συνέπεια αυτής της αφηρημένης κίνησης, να ψάχνει τους στρογγυλούς διαμαντένιους οφθαλμούς του μέσα στο πληκτρολόγιο.

Από την άλλη μεριά του ήλιου, στον ίδιο ακριβώς γαλαξία, η σκονισμένη μητέρα του τον αποχαιρετούσε ακόμη πίσω από τη κουρτίνα, όπως όταν ο γιόκας της έφευγε το πρωί για δουλειά. Το ‘χε πει κάποτε: Αυτά τα διαμάντια στα μάτια του, εκείνη θα τα έπαιρνε να τα κάνει κοσμήματα. Στο κάτω-κάτω ήταν η μόνη που έβλεπε πως υπήρχαν. Ναι, το αγόρι της ήταν πιο πλούσιο και από την ίδια που τον είχε γεννήσει. Ναι, θα του άξιζαν τώρα όλες οι τιμές. Μαζί και οι υψηλότεροι μισθοί του κόσμου. Ας τον έπνιγαν οι τοίχοι, ας του φώναζαν οι διευθυντές. Αρκούσε που η μάνα του ήξερε τι παιδί είχε φέρει στον κόσμο. Σε τελευταία ανάλυση, «δεν βαριέσαι», έλεγε. «Δουλίτσα να υπάρχει κι όλα τ’ άλλα λύνονται». 


[Πρώτη δημοσίευση ©Μονόκλ]

 


Ο Νικόλας Περδικάρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές, στο ίδιο τμήμα, στον τομέα της Πολιτικής Επικοινωνίας και των Νέων Τεχνολογιών. Μέρος της μελέτης του σχετιζόταν με την έρευνα γύρω από τη χρήση των διαδραστικών-ψηφιακών αφηγήσεων στην εκπαίδευση. Εργάζεται ως δημοσιογράφος στην ΕΡΤ. Πρωτοεμφανίστηκε στην πεζογραφία με το βιβλίο «Ο σκύλος με το λουλούδι στο στόμα» το 2014.


αναδημοσίευση από το Μονόκλ

Ακολουθήστε μας

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

Όνειρο ήταν θαρρώ

Όνειρο ήταν θαρρώ

Παράπονο το είχε να δει τους δικούς της στα όνειρά της, ώσπου η επιθυμία της επιτέλους ικανοποιήθηκε. Ξημερώνοντας Κυριακή, την επισκέφθηκαν, αλλά δεν ήταν αγαπημένοι όπως συνήθως. Υπήρχε μια σχετική ένταση και διαπληκτίζονταν καθόλη τη διάρκεια του ονείρου. Έστω και...

O Φυλακισμένος

O Φυλακισμένος

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός είναι γκρίζος και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα θυμωμένα σύννεφα. Τα πράσινα δέντρα στέκονται επιβλητικά κοιτώντας προς όλες τις πλευρές σαν άγρυπνοι φρουροί. Λες και χρειαζόμασταν περισσότερους από...

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

διττή μνήμη

διττή μνήμη

Ο χρόνος δεν κυλάει εδώ. Είναι ο χώρος φαρδύς, μια άπλα ανάμεσα σε δυο δάση, από εδώ με πεύκα, στην άλλη με ελιές και ο χρόνος, αν και υπάρχει τεράστια έκταση, παίρνει εκείνο το στενό ρυάκι, ήταν κάποτε ένα χειμαρρώδες ποτάμι και προχωρεί ο χρόνος, σκοντάφτει στις...

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου