Νικόλας Περδικάρης | Διαμάντια στα μάτια του

8.04.2018

Έχεις δει ποτέ τις μανάδες που στέκονται πίσω από τις κουρτίνες ν’ αποχαιρετίσουν τα παιδιά τους καθώς φεύγουν για δουλειά; Έχεις δει ποτέ αυτούς τους γιους και τις κόρες που σκύβουν διασχίζοντας με βλαστήμιες το πεζοδρόμιο, πέντε ή δέκα λεπτά πριν φτάσουν στο γραφείο; Μόλις τόσο χρειάζεται για να γραφτούν στα κατάστιχα ως αργοπορημένοι. Τόσο τους φτάνει, ώστε ν’ αρχίσουν τις απολογίες για το πού κοιμήθηκαν, πού ξενύχτησαν χθες βράδυ.      

Ο Τίκο είχε στα μάτια του δύο βόλους γελαστούς, διάφανους, ολοστρόγγυλους σα μπάλα. Η οξύνοιά του, η ευφράδειά του πιστοποιούνταν κάθε φορά ανάλογα με το πόσο γυαλισμένοι ήταν αυτοί οι βόλοι. Πόσο γελαστά φαίνονταν αυτά τα ψεύτικα μάτια μέσα στα μάτια του. Και, για όνομα του θεού, ας μην ζόριζε κανείς τον Τίκο καθώς ανέπνεε, καθώς χόρευε στην πίστα.

Το επόμενο πρωί θα έπρεπε, οπωσδήποτε, να ξεκινήσει για δουλειά μισοκλαμένος. Χωμένος στην άσφαλτο μέχρι τα γόνατα, θα ‘κανε γρήγορα έναν υπολογισμό ποιο δρόμο να διαλέξει. Η φωνή του η εσωτερική, που τον πρόσταζε: «κάνε το ένα ή κάνε το άλλο», τον εγκατέλειπε πάντα τη λάθος στιγμή.  Έτσι, σπαταλούσε αδίκως μερικά χρυσαφένια λεπτά από τη μέρα του, για να δει τις χοντροκώλες  με το τρύπιο καλσόν στα καφέ. Για να δει τους αλήτες στα πάρκα, καμουφλαρισμένους με φτερά περιστεριού, τους βιβλιοπώλες απάνω σε σκάλες, τους τυράννους στριμωγμένους στα λεωφορεία. 

Καθήκον του Τίκο ήταν να στοιβάζει χαρτιά, να πληκτρολογεί αποφάσεις. Εκεί που η καριέρα του δεν είχε φτάσει ούτε στα μισά, τα είχε κιόλας φτύσει. Δεν ήθελε να βλέπει τους συναδέλφους να εκπορνεύονται με αυτόν τον σύγχρονο τρόπο για ένα ξεροκόμματο. Δεν ήθελε να βλέπει κανέναν. Πιστός στρατιώτης, λάμβανε θέση από νωρίς στη γραμμή του. Σαν άλογο, οπλισμένο με παρωπίδες, ακολουθούσε το θανατωμένο του πεπρωμένο. Έτσι για πλάκα, ρουφούσε μισή γουλιά καφέ, άφηνε στο χείλος του ποτηριού ένα σκούρο πέταλο, μέχρι να γαντζωθεί πάλι από τους αριθμούς μέσα στις λέξεις. Παράδοξο, πλην αναμενόμενο, κάθε φορά που κουραζόταν, έτριβε τα μάτια του, ενώ δεν έπρεπε. Συνέπεια αυτής της αφηρημένης κίνησης, να ψάχνει τους στρογγυλούς διαμαντένιους οφθαλμούς του μέσα στο πληκτρολόγιο.

Από την άλλη μεριά του ήλιου, στον ίδιο ακριβώς γαλαξία, η σκονισμένη μητέρα του τον αποχαιρετούσε ακόμη πίσω από τη κουρτίνα, όπως όταν ο γιόκας της έφευγε το πρωί για δουλειά. Το ‘χε πει κάποτε: Αυτά τα διαμάντια στα μάτια του, εκείνη θα τα έπαιρνε να τα κάνει κοσμήματα. Στο κάτω-κάτω ήταν η μόνη που έβλεπε πως υπήρχαν. Ναι, το αγόρι της ήταν πιο πλούσιο και από την ίδια που τον είχε γεννήσει. Ναι, θα του άξιζαν τώρα όλες οι τιμές. Μαζί και οι υψηλότεροι μισθοί του κόσμου. Ας τον έπνιγαν οι τοίχοι, ας του φώναζαν οι διευθυντές. Αρκούσε που η μάνα του ήξερε τι παιδί είχε φέρει στον κόσμο. Σε τελευταία ανάλυση, «δεν βαριέσαι», έλεγε. «Δουλίτσα να υπάρχει κι όλα τ’ άλλα λύνονται». 


[Πρώτη δημοσίευση ©Μονόκλ]

 


Ο Νικόλας Περδικάρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές, στο ίδιο τμήμα, στον τομέα της Πολιτικής Επικοινωνίας και των Νέων Τεχνολογιών. Μέρος της μελέτης του σχετιζόταν με την έρευνα γύρω από τη χρήση των διαδραστικών-ψηφιακών αφηγήσεων στην εκπαίδευση. Εργάζεται ως δημοσιογράφος στην ΕΡΤ. Πρωτοεμφανίστηκε στην πεζογραφία με το βιβλίο «Ο σκύλος με το λουλούδι στο στόμα» το 2014.


αναδημοσίευση από το Μονόκλ

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου