tear_b

Με κέρδισες από πολύ μικρή
Με τη φινέτσα σου, τα διακριτικά σιρίτια
Στους ανεβασμένους γιακάδες μυστηρίου
Αστόλιστη με βρήκες, με πλάνεψες
Με την ευγενική σου χάρη
Τον τρόπο που έπινες καφέ
Τα μεσημέρια που αχνίζαμε τις σκέψεις
Για το γεύμα των κρυμμένων αποφάσεων
Τα απογεύματα που έβαφες τους τοίχους
Κόκκινα, κίτρινα, μαβιά
Χρώματα τ’ ονείρου ακριβά
Αγρίευες τις νύχτες στα πυκνά δάση
της υπομονής
Σαν λύκος αλυχτούσες
Νόμιζα γελούσες…
Ξέρεις πώς είναι να γελάς με τη σιωπή;
Σε έκρυψα στο δάκρυ μου
Εσύ μου το ‘μαθες…

_

γράφει η Ασημίνα Λεοντή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!