Η πρώτη ποιητική συλλογή της Ασημίνας Λεοντή.

ακροβάτης του ονείου

Διαβάζοντας ποιήματα της κυρίας Λεοντή, σε τυχαία σειρά, θυμήθηκα μια αποστροφή από συνέντευξη του σπουδαίου ζωγράφου Δημήτρη Μυταρά.

-Κάνετε πορτραίτα κύριε Μυταρά;

-Αν τύχει και μου ζητήσουν, ναι.

-Πιστά;

-Τον εαυτό μας ζωγραφίζουμε στα πρόσωπα των άλλων…

Θέλω να πω με αυτό πως η ποίηση της κυρίας Λεοντή είναι πρώτα απ’ όλα αληθινή… πίσω από τους στίχους της και ανεξάρτητα από το θέμα υπάρχει σαν υπόστρωμα η δική της προσωπική μελαγχολία και πόνος… και αυτή την ατμόσφαιρα προσωπικής θλίψης έχει την ικανότητα να την εξυψώνει σε συλλογική μνήμη και συνείδηση με τρόπο που ο προσεκτικός αναγνώστης να αναγνωρίζει κομμάτια της δικής του εμπειρίας, και να ταυτίζεται… μα αυτό δεν είναι η πεμπτουσία της τέχνης; Να συμφιλιώνει τον καλλιτέχνη με τις αγωνίες του; Υπαρξιακές, κοινωνικές, επιθυμίες που απωθήθηκαν, χάσματα ανάμεσα στο υπαρκτό και το ποθητό; έρωτες που δεν ευδοκίμησαν, αγάπες που μαράθηκαν, σχέσεις που βούλιαξαν, έκδηλη αγωνία για όσα συμβαίνουν στην κοινωνία γύρω μας, πόνος για τα παιδιά που χάνονται σε αυτοκαταστροφικές επιλογές και όλα αυτά μέσα από μια θαυμαστή ποιητικότητα όπου συναντάς φράσεις και στίχους ζηλευτούς που εκπλήσσουν με το λυρισμό τους και την λεπτή ευαισθησία τους…

Τούτη η ποίηση όσο και αν η ποιήτρια προσπαθεί να αποστασιοποιείται από τα ποιήματά της είναι βαθιά προσωπική, απολογητική, αυτοκριτική με τρόπο που της επιτρέπει σε άλλα ποιήματα να γίνεται αυστηρή προς τους άλλους και έντονα ελεγκτική μέσα από την διεισδυτική ματιά της που όμως σε καμία στιγμή δεν αναιρεί την βαθιά συναισθηματική φόρτιση της έκφρασης. Κοντολογίς είναι μια ποίηση ψυχής που εξομολογείται και αγωνιά να συναντηθεί με άλλες γύρω της ψυχές που να την νοιώσουν και να τις νοιώσει… Σε αυτήν εδώ την συλλογή ποιημάτων της συνάντησα ποιήματα που προσωπικά με άγγιξαν βαθιά και πιστεύω πως το ίδιο θα συμβεί με κάθε ευαίσθητο αναγνώστη, όσο απαιτητικός και αν είναι…

Εύχομαι τούτο το βιβλίο, τούτα τα ποιήματα, να είναι καλοτάξιδα στις καρδιές των αναγνωστών και να τύχουν της δικαίωσης που τους πρέπει.

Θ. Αργυρόπουλος