Κρατώ μια διάφανη πέτρα στο χέρι
κοιτάζω το αίμα , που μέσα της ρέει.
Οι πληγές της θάλασσας.
Πολλές πληγές, τόσες πολλές
πολλές ζωές, τόσες ζωές,
που χάθηκαν μα πώς να τις μετρήσω.
Πολλές σκιές, μαύρες σκιές
χιλιάδες δαίμονες, που με κυκλώνουν
και πώς να τους εξευμενίσω.
Ετούτα τα χέρια, που τρέμουν άχρηστα
πώς να τα απλώσω, πώς να τα δώσω
κόμπος σφιχτός γινήκανε,
που στραγγαλίζει την ψυχή μου.
Έχω λυγίσει, έχω ξεφτίσει
ας έρθει η νύχτα πια να με σβήσει
μες στο σκοτάδι της βαθιά ας με θάψει.
Ας έρθει ο χρόνος, που οδύνη δεν έχει
μόνο ο θάνατος μ΄αντέχει.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!