Οι διεκδικητές του ονείρου

4.10.2014

 

Εμείς, οι φτωχοί διεκδικητές του ονείρου…

Καθηλωμένοι παρακολουθούμε πίσω απ’ τη σκηνή

το έργο που ανέβασαν για μας: «Οι θιασώτες του ύστατου σήμερα!»

Απαγγέλλοντας, ξανά και ξανά, σε μονολόγους τα «λάθη» μας

«να μην προσπαθήσουμε πάλι!..»

 

Εμείς, οι αετοί των απόκρημνων βράχων,

οι αναρριχητές των υψηλών αρετών,

εκλιπαρούμε τα δέντρα του κάμπου

να ξαποστάσουμε για λίγο στους κλώνους τους!..

Εμείς, οι αγέρες των επτά θαλασσών,

των οριζόντων οι κατακτητές

―οι άσπονδοι εχθροί του σκότους―

που με προσάναμμα τις ψυχές μας

δώσαμε υπόσταση στις σκιές τους!..

Αναστηλώνοντας τους Εφιάλτες

που καταράστηκε το Είναι μας…

 

Ε μ ε ί ς… Τι κάναμε εμείς;

Μας ποδοπάτησαν σαν τα ξερόκλαδα της στέρφας γης

που αναμασάει ο άνεμος,

σαν τους καταρράκτες που δεν αφρίζει ο θυμός τους

στερέψαμε, συμβιβαστήκαμε εμείς!..

Εμείς, οι ανοικτοί δρόμοι των πόλεων

η ελπίδα της μίας και μοναδικής διαφυγής

―η αλόγιστη περηφάνια του αύριο―

εγκλωβισμένοι στα σοκάκια της καθημερινότητας

επαναπαυόμαστε στις έγνοιες που μας χρέωσαν

οι οφειλέτες της απλήρωτης νιότης μας…

 

Ε μ ε ί ς… Γιατί να το κάνουμε εμείς;…

 

από την ποιητική συλλογή “Μετρητής βημάτων”

 

 

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου