Οι διεκδικητές του ονείρου

4.10.2014

 

Εμείς, οι φτωχοί διεκδικητές του ονείρου…

Καθηλωμένοι παρακολουθούμε πίσω απ’ τη σκηνή

το έργο που ανέβασαν για μας: «Οι θιασώτες του ύστατου σήμερα!»

Απαγγέλλοντας, ξανά και ξανά, σε μονολόγους τα «λάθη» μας

«να μην προσπαθήσουμε πάλι!..»

 

Εμείς, οι αετοί των απόκρημνων βράχων,

οι αναρριχητές των υψηλών αρετών,

εκλιπαρούμε τα δέντρα του κάμπου

να ξαποστάσουμε για λίγο στους κλώνους τους!..

Εμείς, οι αγέρες των επτά θαλασσών,

των οριζόντων οι κατακτητές

―οι άσπονδοι εχθροί του σκότους―

που με προσάναμμα τις ψυχές μας

δώσαμε υπόσταση στις σκιές τους!..

Αναστηλώνοντας τους Εφιάλτες

που καταράστηκε το Είναι μας…

 

Ε μ ε ί ς… Τι κάναμε εμείς;

Μας ποδοπάτησαν σαν τα ξερόκλαδα της στέρφας γης

που αναμασάει ο άνεμος,

σαν τους καταρράκτες που δεν αφρίζει ο θυμός τους

στερέψαμε, συμβιβαστήκαμε εμείς!..

Εμείς, οι ανοικτοί δρόμοι των πόλεων

η ελπίδα της μίας και μοναδικής διαφυγής

―η αλόγιστη περηφάνια του αύριο―

εγκλωβισμένοι στα σοκάκια της καθημερινότητας

επαναπαυόμαστε στις έγνοιες που μας χρέωσαν

οι οφειλέτες της απλήρωτης νιότης μας…

 

Ε μ ε ί ς… Γιατί να το κάνουμε εμείς;…

 

από την ποιητική συλλογή “Μετρητής βημάτων”

 

 

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου