Επιλέξτε Page

Οι εκρού πετσετούλες της κουζίνας

2.06.2015

 

 

«Να μην ξεχάσω να της δώσω τις μικρές πετσετούλες της κουζίνας, τις εκρού. Με κεντημένα καράβια για να ταξιδεύει. Να σκουπίζει τα πιατικά και να χάνεται. Μερόνυχτα έβγαζε τα μάτια της η καημένη η μάνα μου για να έχει τώρα η προκομμένη μου τέσσερις ντουζίνες από δαύτες. Δεν της φτάνει μια ζωή για να τις χρησιμοποιήσει. Άσε που σιγά... Απ’ το πλυντήριο πιάτων στα ντουλάπια θα τα βάζει. Απευθείας. Σιγά μην πλένει τίποτα στο χέρι. Τα χεράκια της θα σκουπίζει. Δεν πειράζει. Δεν είναι μαθημένη. Τα χεράκια της. Της αρέσει να’ ναι περιποιημένα. Πώς να κάνει δουλειές με βαμμένα νύχια; Είναι και τόσο μαλακά. Σα μικρού παιδιού. Τα χαϊδεύω και ξαφνικά αισθάνομαι πως θα μου ζητήσει να της πω ένα παραμύθι για να κοιμηθεί ή θα γκρινιάξει γιατί η αγαπημένη της κουβερτούλα δεν είναι πλυμένη.
Στρέφω το βλέμμα μου πάνω της απότομα και είναι εκεί γυναίκα. Με γραμμές ξεκάθαρες και ολόγυρά της φως – μόνο εγώ το βλέπω;
Έτοιμη. Έτοιμη για τη ζωή. Τη ζωή μακριά μου. Έτσι κλείνω και εγώ τα μάτια και συνεχίζω να χαϊδεύω τα χέρια της νανουρίζοντας με χαρούμενα παραμυθάκια το μικρό κοριτσάκι με τα στραβοπλεγμένα κοτσιδάκια.
«Τι συμβαίνει ρε μάνα;» με ρωτάει και τραβιέται.
«Τίποτα, τίποτα» βιάζομαι να της απαντήσω και σηκώνομαι να κάνω καμιά δουλειά.
Τίποτα.
Μόνο που μεγάλωσες τόσο γρήγορα, ομόρφυνες τόσο πολύ, λάμπεις και με θαμπώνεις κοριτσάκι μου, θέλω να της πω.
Πολλές φορές δεν αντέχω καν να σε αντικρίζω. Βάζω την παλάμη μου για αντήλιο και πάλι τα μάτια μου θολώνουν. Σα να σκεπάζονται από ένα τοπίο με τρεμουλιαστό νερό. Τα σκουπίζω και εσύ θυμώνεις θέλω να της πω, γιατί λες πως μυξοκλαίω χωρίς λόγο. Και κάποιες φορές η μικρούλα με τις κοτσίδες ξετρυπώνει δίπλα μου και εγώ δεν κρατιέμαι και θέλω να της ξαναπλέξω τα κοτσιδάκια. Σωστά αυτή τη φορά, συμμετρικά, σφιχτά. Να τα δέσω σφιχτά, να τη δέσω, για να μην ξαναφύγει ποτέ.
Αλλά αυτό δε θα της το πω, δε θα σου το πω την ώρα που χτυπάς την πόρτα πίσω σου με ένα βιαστικό γεια. Γιατί έφυγες. Ανήκεις στη ζωή τώρα και σου ανήκει.
Δε θα σου πω τίποτα. Ούτε αύριο το πρωί που θα φεύγεις για πάντα θα σου μιλήσω. Ούτε μια κουβέντα δε θα σου πω. Μονάχα που απόψε θα ξενυχτήσω. Θα μετρήσω τις πετσετούλες της κουζίνας, μέχρι το πρωί θα τις μετρώ. Θα χαϊδέψω τα καραβάκια ένα ένα, πολλές φορές. Θα ευχηθώ καλοτάξιδα και θα μουρμουρίσω όλες τις μαμαδίστικες ευχές μου. Και εκείνη την ώρα που αξημέρωτα θα αφήνεις το σπίτι σου, τη ζωή σου εδώ, εμένα, για το ταξίδι που διάλεξες θα φωνάξω κρυφά το κοριτσάκι με τις στραβοπλεγμένες κοτσίδες και θα το παρακαλέσω με όλη μου την καρδιά να προσέχει αυτή τη νέα, λαμπερή γυναίκα, εσένα. Αυτή την τολμηρή ταξιδιώτισσα, την κόρη μου.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Πανέμορφο…Με τόσο έντονο το συναίσθημα της μάνας που μεγαλώνει ένα σποράκι και ύστερα το αφήνει ελεύθερο… Εξάλλου δεν ήτανε ποτέ δικό της…Πόσο μπερδεμένα συναισθήματα όταν εκείνο φτερουγίζει πλέον μόνο του…τι δύσκολη η απουσία…η μοναξιά της μάνας…που δίνει την ευχή αλλά μετρά και ξαναμετρά πετσετάκια και καραβάκια μέσα στο βράδυ και δίνει τις ευχές σαν προσευχές…

    Απάντηση
  2. νικολετα

    υπεροχο αληθινο και επωδυνο

    Απάντηση
    • Ζωή Κ.

      Τα μάτια θολώνουν ό,τι και να κάνουνε……ό,τι και να κάνουμε…..

      Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Μαριάνθη Παπάδη

    Υπέροχο, ευαίσθητο κείμενο, κυλάει μπος στα μάτια μας, απελευθερώνοντας τον κόσμο της μάνας, που ετοιμάζεται να νιώσει το πέταγμα της κόρης της μακριά από αυτή. Ένα πέταγμα αναγκαίο για την ολοκλήρωση της κόρης όχι μόνο ως γυναίκα, αλλά περισσότερο ως άνθρωπο!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  4. Άγγελος Πετρουλάκης

    Τρυφερό, με την ανάλογη δόση πίκρας για όσα δεν έγιναν όπως ήταν υπολογισμένα σ’ ένα όνειρο συνεχείας. Μα έτσι πρέπει να είναι… Κάποια όνειρα αφορούν τη δική μας μικρή ιστορία, ούτε καν των παιδιών μας.
    Μου αρέσει να σε διαβάζω Ρία. Ίσως γιατί μου αρέσει να θυμάμαι. Και να διαπιστώνω πως άνοιξες φτερά, όμορφα φτερά. Και χαίρομαι γι’ αυτό.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου