Οι εκρού πετσετούλες της κουζίνας

2.06.2015

 

 

«Να μην ξεχάσω να της δώσω τις μικρές πετσετούλες της κουζίνας, τις εκρού. Με κεντημένα καράβια για να ταξιδεύει. Να σκουπίζει τα πιατικά και να χάνεται. Μερόνυχτα έβγαζε τα μάτια της η καημένη η μάνα μου για να έχει τώρα η προκομμένη μου τέσσερις ντουζίνες από δαύτες. Δεν της φτάνει μια ζωή για να τις χρησιμοποιήσει. Άσε που σιγά... Απ’ το πλυντήριο πιάτων στα ντουλάπια θα τα βάζει. Απευθείας. Σιγά μην πλένει τίποτα στο χέρι. Τα χεράκια της θα σκουπίζει. Δεν πειράζει. Δεν είναι μαθημένη. Τα χεράκια της. Της αρέσει να’ ναι περιποιημένα. Πώς να κάνει δουλειές με βαμμένα νύχια; Είναι και τόσο μαλακά. Σα μικρού παιδιού. Τα χαϊδεύω και ξαφνικά αισθάνομαι πως θα μου ζητήσει να της πω ένα παραμύθι για να κοιμηθεί ή θα γκρινιάξει γιατί η αγαπημένη της κουβερτούλα δεν είναι πλυμένη.
Στρέφω το βλέμμα μου πάνω της απότομα και είναι εκεί γυναίκα. Με γραμμές ξεκάθαρες και ολόγυρά της φως – μόνο εγώ το βλέπω;
Έτοιμη. Έτοιμη για τη ζωή. Τη ζωή μακριά μου. Έτσι κλείνω και εγώ τα μάτια και συνεχίζω να χαϊδεύω τα χέρια της νανουρίζοντας με χαρούμενα παραμυθάκια το μικρό κοριτσάκι με τα στραβοπλεγμένα κοτσιδάκια.
«Τι συμβαίνει ρε μάνα;» με ρωτάει και τραβιέται.
«Τίποτα, τίποτα» βιάζομαι να της απαντήσω και σηκώνομαι να κάνω καμιά δουλειά.
Τίποτα.
Μόνο που μεγάλωσες τόσο γρήγορα, ομόρφυνες τόσο πολύ, λάμπεις και με θαμπώνεις κοριτσάκι μου, θέλω να της πω.
Πολλές φορές δεν αντέχω καν να σε αντικρίζω. Βάζω την παλάμη μου για αντήλιο και πάλι τα μάτια μου θολώνουν. Σα να σκεπάζονται από ένα τοπίο με τρεμουλιαστό νερό. Τα σκουπίζω και εσύ θυμώνεις θέλω να της πω, γιατί λες πως μυξοκλαίω χωρίς λόγο. Και κάποιες φορές η μικρούλα με τις κοτσίδες ξετρυπώνει δίπλα μου και εγώ δεν κρατιέμαι και θέλω να της ξαναπλέξω τα κοτσιδάκια. Σωστά αυτή τη φορά, συμμετρικά, σφιχτά. Να τα δέσω σφιχτά, να τη δέσω, για να μην ξαναφύγει ποτέ.
Αλλά αυτό δε θα της το πω, δε θα σου το πω την ώρα που χτυπάς την πόρτα πίσω σου με ένα βιαστικό γεια. Γιατί έφυγες. Ανήκεις στη ζωή τώρα και σου ανήκει.
Δε θα σου πω τίποτα. Ούτε αύριο το πρωί που θα φεύγεις για πάντα θα σου μιλήσω. Ούτε μια κουβέντα δε θα σου πω. Μονάχα που απόψε θα ξενυχτήσω. Θα μετρήσω τις πετσετούλες της κουζίνας, μέχρι το πρωί θα τις μετρώ. Θα χαϊδέψω τα καραβάκια ένα ένα, πολλές φορές. Θα ευχηθώ καλοτάξιδα και θα μουρμουρίσω όλες τις μαμαδίστικες ευχές μου. Και εκείνη την ώρα που αξημέρωτα θα αφήνεις το σπίτι σου, τη ζωή σου εδώ, εμένα, για το ταξίδι που διάλεξες θα φωνάξω κρυφά το κοριτσάκι με τις στραβοπλεγμένες κοτσίδες και θα το παρακαλέσω με όλη μου την καρδιά να προσέχει αυτή τη νέα, λαμπερή γυναίκα, εσένα. Αυτή την τολμηρή ταξιδιώτισσα, την κόρη μου.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Χελιδόνια

Χελιδόνια

-Καλησπέρα γιατρέ, φεύγω απόψε. Όχι, είμαστε όλοι καλά. Απλώς πρέπει να φύγω. Όχι, μην έρθετε στο αεροδρόμιο. Σας παρακαλώ. Ναι δεν θα χαθούμε. Ευχαριστώ. Καληνύχτα σας.  Η Νατάσα θα λείψει για μερικές εβδομάδες γιατί ο άνδρας της κάνει μια σοβαρή επέμβαση σε...

Πρόσκληση σε γάμο

Πρόσκληση σε γάμο

Τα προεόρτια του γάμου είχαν ξεκινήσει από την Πέμπτη, με τον πρόγαμο. Λίγο έξω από το Ηράκλειο, τα συμπεθέρια είχαν ξεσηκώσει όλο το χωριό και τους πετεινούς στο πόδι. Το αντικρυστό, με τη θράκα στη μέση, το γαμοπίλαφο στα καζάνια, οι κρητικές κουλούρες δεμένες με...

Απόκρυφη ποιότητα

Απόκρυφη ποιότητα

Ανέβηκε τα σκαλιά της πολυκατοικίας δυο δυο και έφτασε μπροστά στο κλειστό διαμέρισμα. Κοντοστάθηκε και πήρε μερικές βαθιές ανάσες. Το στομάχι του ήταν σφιγμένο, οι παλάμες του κάθιδρες. Άραγε θα επαληθεύονταν με την ανακάλυψη κάποιου ακλόνητου τεκμηρίου, οι υπόνοιες...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Η Εικόνα

Η Εικόνα

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η Εικόνα

Η Εικόνα

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Πανέμορφο…Με τόσο έντονο το συναίσθημα της μάνας που μεγαλώνει ένα σποράκι και ύστερα το αφήνει ελεύθερο… Εξάλλου δεν ήτανε ποτέ δικό της…Πόσο μπερδεμένα συναισθήματα όταν εκείνο φτερουγίζει πλέον μόνο του…τι δύσκολη η απουσία…η μοναξιά της μάνας…που δίνει την ευχή αλλά μετρά και ξαναμετρά πετσετάκια και καραβάκια μέσα στο βράδυ και δίνει τις ευχές σαν προσευχές…

    Απάντηση
  2. νικολετα

    υπεροχο αληθινο και επωδυνο

    Απάντηση
    • Ζωή Κ.

      Τα μάτια θολώνουν ό,τι και να κάνουνε……ό,τι και να κάνουμε…..

      Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Μαριάνθη Παπάδη

    Υπέροχο, ευαίσθητο κείμενο, κυλάει μπος στα μάτια μας, απελευθερώνοντας τον κόσμο της μάνας, που ετοιμάζεται να νιώσει το πέταγμα της κόρης της μακριά από αυτή. Ένα πέταγμα αναγκαίο για την ολοκλήρωση της κόρης όχι μόνο ως γυναίκα, αλλά περισσότερο ως άνθρωπο!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  4. Άγγελος Πετρουλάκης

    Τρυφερό, με την ανάλογη δόση πίκρας για όσα δεν έγιναν όπως ήταν υπολογισμένα σ’ ένα όνειρο συνεχείας. Μα έτσι πρέπει να είναι… Κάποια όνειρα αφορούν τη δική μας μικρή ιστορία, ούτε καν των παιδιών μας.
    Μου αρέσει να σε διαβάζω Ρία. Ίσως γιατί μου αρέσει να θυμάμαι. Και να διαπιστώνω πως άνοιξες φτερά, όμορφα φτερά. Και χαίρομαι γι’ αυτό.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου