Οι μέρες μου, του Αντώνη Θ. Παπαδόπουλου

23.05.2015

 

 

Απόκαμα και θα σταθώ,

τί κι αν οι άλλοι τρέχουν

και το σκυφτό τους μέτωπο

μ' ιδρώτα κρύο βρέχουν;

Εγώ αλλοτινού καιρού

απόμαχος θα μοιάζω,

σ' έναν απόμερο σταθμό

τα τρένα θα κοιτάζω,

από μακρυά σφυρίζοντας

πως 'φθάσαν να σημαίνουν

και στο λαιμό μου, σαν περνούν,

κόμπους καημού να δένουν.

Γιατί είναι σαν τις μέρες μου

που έτσι όπως διαβήκαν,

σε παραζάλη κύλησαν

μα σ'ερημιά μ' αφήκαν.

 

_

γράφει ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος 

 

(Από την ποιητική συλλογή "Υπόγεια Διαδρομή", Αθήνα 1986, σελ. 17)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Πολύ όμορφο και ιδιαίτερο το ποίημα σας Αντώνη!!!

    Το τρένο περνά όπως κι ο χρόνος.
    Βέβαια, ο τρένο κάνει στάσεις και επιβιβάζονται
    νέα άτομα κάθε φορά.
    Ο χρόνος προσπερνά δίχως πίσω να κοιτά…
    Σας εύχομαι να μείνετε λοιπόν σ’ εκείνον τον αλλοτινό καιρό
    παγώνοντας το χρόνο κι ας περνούν δίπλα σας άλλα τρένα.
    Κι ας ιδρώνουν τα σκυφτά μέτωπά των άλλων ανθρώπωνπου τρέχουν…
    Το ζήτημα είναι για ποιο λόγο τρέχουν;;;
    Μήπως για να προλάβουν το δικό τους τρένο;;;

    Απάντηση
  2. drmakspy

    Με εικόνες και νόημα, με γλυκόπικρο συναίσθημα που μεταδίδεται άμεσα και αυτούσια, ρυθμό, μέτρο και ρίμα…. όπως εγώ εννοώ την ποίηση… Όμορφο πολύ…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου