Οι πασχαλιές

20.05.2019

Μου το ‘μαθαν οι πασχαλιές!

Να υπομένω και να προσδοκώ.

Την πίστη να μην χάνω!

Οι πασχαλιές που κάθε χρόνο δεν ξεχνούν ν’ ανθίσουν

Έστω για λίγες μέρες

Κι έρχονται στον κήπο μου να μου θυμίσουν πάλι …

 

Λικνίζονται στον ανοιξιάτικο αέρα

και μυρίζει ο τόπος ελπίδα από τη δική τους ευωδιά.

Ταιριάζει το χρώμα τους με το δάκρυ μου

Εκεί χωράει μια στάλα από το λιλά τους

Και κάνει μπλαβιά τα μάγουλα και τα χείλη μου

Αναστενάζω σαν θυμάμαι το μυστικό μας:

 

Κάποτε, κάποιος μου έπαιξε μια μελωδία

Με φλάουτο από ξύλο πασχαλιάς

Και με μάγεψε…

Η μουσική του είχε μια υπόσχεση  

Που μου άνοιξε στα δύο την καρδιά

Τρύπωσε εκεί ανάμεσα κι έγινε κομμάτι της.

 

Από τότε κάτι περιμένω…

 

Κι η προσδοκία αυτή μου φέρνει αγαλλίαση μαζί και πόνο!   

Έκανα τις πασχαλιές φίλες μου καρδιακές

κι εκείνες έρχονται πιστές κάθε χρόνο στον κήπο μου

να μου θυμίσουν πάλι:

Να υπομένω και να προσδοκώ.

Την πίστη να μην χάνω!

 

_

γράφει η Ελένη Δεληβοριά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου