Select Page

Οι φρουροί με τα μαύρα

Οι φρουροί με τα μαύρα

Είχε χρόνια ολόκληρα να βρεθεί σε κείνη την περιοχή. Πενήντα τόσα χρόνια. Τίποτα δεν είχε αλλάξει.

Πως τούτο το ύψωμα είχε ξεφύγει από το όργιο της ανοικοδόμησης;

    Τώρα μέσα από το αμάξι του, σταματημένος στο έρημο κακοτράχαλο δρομάκι κοιτούσε με κάποια ικανοποίηση το σημείο όπου είχε κρύψει κι εξαφανίσει τα ίχνη του εγκλήματός του.

  Τη θυμόταν εκείνη τη νύχτα. Ήταν το πρώτο του έγκλημα και τα πειστήρια καλά κρυμμένα.

  Άνοιξε την πόρτα και βγήκε. Έκανε λίγη ψύχρα. Ακούμπησε στο καπό και κοίταξε απέναντι. Τώρα πάντως που έβλεπε το τοπίο, πρόσεξε ότι κάτι είχε αλλάξει τελικά.

    Δεν υπήρχε μονάχα το χοντρό κυλινδρικό κούτσουρο, απομεινάρι του γέρικου δέντρου που είχε κοπεί εκείνα τα χρόνια της νιότης του. Μερικά μέτρα πιο πέρα ήταν τώρα ένα μαυριδερό δέντρο με διχαλωτό κορμό που τα  στεγνά γυμνά κλαδιά του μοιάζαν σαν κοκαλιασμένα δάχτυλα που ικέτευαν. Πότε να φύτρωσε άραγε;

   Ησυχία. Τίποτα δεν κουνιόταν. Εκείνος πήγαινε να ξεθάψει το πρώτο του θύμα. Ήταν απλά, ένα ταξίδι στο παρελθόν. Τα βήματα του τον πήγαιναν μπροστά ο νους του όμως έτρεχε πίσω στον χρόνο.

    Που να ήταν άραγε τώρα η Ναταλία; Τόσες δεκαετίες μετά, και το πρόσωπο με το σταρένιο δέρμα, τα μεγάλα λίγο σχιστά μάτια, τα χείλη που όταν χαμογελούσαν η καρδιά του γινόταν κομμάτια από νεανικό έρωτα, ήταν ακόμη εκεί, βαθιά στη σκέψη του. Πόσες φορές είχε τότε θελήσει απλώς να χαϊδέψει τα μαύρα μακριά κυματιστά μαλλιά της. Δεν τόλμησε όμως ποτέ να το κάνει.

    Εκείνη είχε έρθει στην γειτονιά τους όταν αυτός είχε κλείσει πια τα δεκαέξι. Η αθώα τότε νεανική του καρδιά, έμαθε τι σημαίνει να ταλανίζεσαι από το γλυκό σαράκι της πρώτης αγάπης.

    Η Ναταλία καταλάβαινε τι ένιωθε για κείνη κι ανταποκρινόταν με ματιές όλο νόημα και κρυφά χαμόγελα. Μερικές φορές δήθεν φευγαλέα ακουμπούσε το χέρι της στο δικό του, κάνοντάς τον να ανατριχιάζει.

Ένα βράδυ, έξω, στον κήπο του πατρικού της, εκεί που κουβέντιαζαν κι αυτός ανάσαινε το κοριτσίστικο άρωμα του κορμιού της, εκείνη πλησίασε αργά το πρόσωπό της στο δικό του και τον φίλησε στα χείλη.

Την ίδια όμως στιγμή που εκείνος έλιωνε από τη γλύκα του φιλιού της, ένα βροντερό γάβγισμα από το απέναντι σπίτι την έκανε να τον αφήσει φοβισμένη και να φύγει τρέχοντας προς την εξώπορτα. Όταν έφτασε εκεί στάθηκε, γύρισε, τον κοίταξε και είπε με σοβαρό ύφος:

    «Αν με αγαπάς πρέπει να το αποδείξεις. Μ’ αγαπάς;»

Εκείνος δεν είχε φωνή να της απαντήσει. Μόνο κούνησε με έμφαση το κεφάλι του πολλές φορές.

    «Τότε πρέπει να σκοτώσεις αυτό το κοπρόσκυλο!» είπε η Ναταλία και χάθηκε μέσα στο σπίτι.

Ήταν πρώτη εντολή για εκτέλεση. Ακολούθησαν στην ζωή του και άλλες.  Καμιά όμως, όσο καλοπληρωμένη κι αν ήταν, δεν είχε την αξία αυτής κι ας ήταν άνθρωποι οι επόμενοι στόχοι του.

    Τώρα προχωρώντας προς το κολόβωμα του δέντρου, κοίταζε παράλληλα και το άλλο δίπλα. Μα πόσο στεγνό ήταν. Σαν καμένο έμοιαζε. Ούτε ένα πουλί δεν καθόταν στα μαύρα του κλαδιά.  

    Θυμόταν τώρα πως είχε καταφέρει να κλέψει τότε το κυνηγετικό όπλο του πατέρα του από το παλιό σεντούκι. Για μέρες το είχε κρυμμένο έξω σε μια παράγκα με διάφορα εργαλεία. Ήξερε να το χρησιμοποιεί αφού ο μπαμπάς του τον είχε πάρει μαζί του μερικές φορές για κυνήγι και είχε ρίξει μερικές ντουφεκιές  σε λαγούς ή μπεκάτσες. Ήξερε να το χρησιμοποιεί.

    Παραφύλαγε τα βράδια να δει πότε οι γείτονες με το σκύλο θα έλειπαν για να πλησιάσει. Ο σκύλος εκείνον ποτέ δεν τον γαύγιζε. Κουνούσε μάλιστα την ουρά  του φιλικά όποτε τον έβλεπε να περνάει. 

Κρίμα το ζωντανό! Εκείνη όμως είχε διατάξει: «Σκότωσέ τον, αν μ’ αγαπάς!»

    Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, που οι γείτονες ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, μπήκαν στο αγροτικό τους αμάξι και έφυγαν, εκείνος πλησίασε στην αυλή τους. Κρατούσε το όπλο του μπαμπά του και μια τσάπα που την άφησε κάτω. Σφύριξε μια φορά. Ο σκύλος τον άκουσε και ήρθε στον φράχτη κουνώντας την ουρά του με παιχνιδιάρικη διάθεση.

Δεν ήταν κανένα μικρό σκυλάκι. Μπασταρδεμένο λυκόσκυλο ήταν. Έβαλε το χέρι του ανάμεσα από κάγκελα και του χάιδευε απαλά το κεφάλι ψιθυρίζοντάς του:

 «Καλόοοο σκυλάαακι...».

    Αργά- αργά σήκωσε το όπλο, και την στιγμή που το ζώο είχε χαμηλωμένο το κεφάλι το ακούμπησε πάνω του και πάτησε την σκανδάλη. Ένα μουντό μπαμ ακούστηκε και το σκυλί έπεσε νεκρό στο χώμα.

    Έμεινε για λίγο ακίνητος. Όλα ήταν ήσυχα. Μάλλον δεν ακούστηκε η ντουφεκιά. Εκείνη την στιγμή δεν ένιωθε απολύτως τίποτα. Είχε μια δουλειά να τελειώσει. Είχε κάτι να αποδείξει.

    Μπήκε στην αυλή των γειτόνων, κλότσησε τον σκύλο. Καμία αντίδραση. Έσκυψε να δει αν υπήρχε αίμα στο έδαφος. Κάτι σταγόνες μόνο. Τις ανακάτεψε με λίγο χώμα από ένα παρτέρι δίπλα. Ύστερα πήρε να σέρνει τον σκύλο με προσοχή. Ερημιά παντού. Κάθε τόσο κρυβόταν πίσω από θάμνους και αφουγκραζόταν.  Κατάφερε σιγά-σιγά να φτάσει εκεί σε κείνο το κομμένο δέντρο. Έσκαψε γρήγορα-γρήγορα μια λακκούβα και έριξε το πτώμα του σκύλου μέσα. Το σκέπασε καλά με χώμα και το πατίκωσε πηδώντας πάνω του. Στην επιστροφή πρόσεξε να εξαφανίσει τα ίχνη του σουρσίματος στο έδαφος χρησιμοποιώντας κλαδιά.

    Την άλλη μέρα το πρωί περίμενε να βγει η Ναταλία από το σπίτι. Μόλις την είδε, την πλησίασε και της είπε  με ύφος σοβαρό:

    «Εντάξει! Το ‘κανα!»

Της περιέγραψε, πώς το έκανε και πού το έθαψε.

Εκείνη χαμογέλασε αυτάρεσκα και ψιθύρισε:

    «Απόψε!»

Εκείνο το βράδυ σε ένα εγκαταλειμμένο καλυβάκι στις παρυφές του χωριού, η Ναταλία έγινε γυναίκα, εκείνος άντρας. Ένα δολοφονημένο σκυλί τους είχε ενώσει.

Ήταν η τελευταία φορά που είδε την Ναταλία!  

    Τώρα φτάνοντας στον κολοβωμένο κορμό του δέντρου, εντυπωσιάστηκε που θυμόταν πού είχε θάψει τον σκύλο. Έσκυψε και άρχισε να σκάβει. Σε λίγο, τα τριμμένα κιτρινισμένα κόκαλα του ζώου αναφαίνονταν, όταν ένας παράξενος θόρυβος ακούστηκε από πίσω. Γύρισε και κοίταξε. Όλο το οπτικό του πεδίο καλύπτονταν από ένα μαύρο σύννεφο. Κοράκια, εκατοντάδες κοράκια ήρθαν πετώντας ορμητικά και κάθισαν στα λεπτά κλαδιά του μαυριδερού δέντρου που τώρα ζωντάνεψε από τα κρωξίματα. Όταν ήρθε και το τελευταίο όλα ησύχασαν και κάρφωσαν τα κατάμαυρα μάτια τους πάνω του. Είχε μείνει άφωνος και τα κοίταζε να... τον κοιτάζουν. Υπήρχε κάτι σαν απειλή σε κείνο το βλέμμα.

    Άφησε τη τσάπα να πέσει μέσα στο τάφο του σκύλου. Ένα κρατς ακούστηκε και τότε όλα τα μαύρα πουλιά όρμησαν μανιασμένα πάνω του. Έπεσε νιώθοντας τα ράμφη τους να τον τρυπάνε.

    Εκεί στη βάση του κολοβωμένου δέντρου, πρόλαβε πριν τον σκεπάσουν τελείως τα πουλιά, να διαβάσει κάτι που είχε χαραχτεί  .

 «ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΛΥ»  από κάτω η υπογραφή: «Ναταλία» και μια ημερομηνία.

    Εκείνη ήταν εκεί λίγες μέρες πριν.  Εκείνος; Εκεί, στον τάφο με τον σκύλο.

 

Γράφει ο Χριστόφορος Παπαχαραλάμπους

Ο Χριστόφορος Παπαχαραλάμπους γεννήθηκε το 1944 στην πόλη Ντίρε Ντάουα της Αιθιοπίας από γονείς που και κείνοι είχαν γεννηθεί στην χώρα αυτή.

Έζησε μέχρι τα 20 του στην χώρα αυτή με τον πανάρχαιο πολιτισμό, διδάχτηκε την Ελληνική γλώσσα από εμπνευσμένους δασκάλους, και γνώρισε από κοντά την έμφυτη ευγένεια  και την φιλοξενία του λαού της χώρας αυτής αλλά και την πανέμορφη φύση της.

Το 1961 ήρθε στην Ελλάδα για  να  σπουδάσει ιατρική αλλά τον κέρδισε τελικά ο τουρισμός και οι ξενοδοχειακές επιχειρήσεις στις οποίες εργάσθηκε για πολλά χρόνια.

Σήμερα ζει στo Χαλάνδρι με την γυναίκα του, τις δυο κόρες, το γιό του και τα δυο προς παρόν εγγονάκια του.

Από τις εκδόσεις BOOKSTARS έχει κυκλοφορήσει πρόσφατα μια συλλογή του με παράξενα διηγήματα με τίτλο ο «ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ».

Email: chrispap65@gmail.com

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

15 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωάννου

    Αγαπητέ μου κύριε Χριστόφορε Παπαχαραλάμπους,
    έχω ενθουσιαστεί με το μικρό διήγημά σας!
    Εξαιρετικό! Έξυπνο! Διδακτικό!
    Σας ευχαριστώ πολύ για την υπέροχη δημοσίευση.
    Το αναδημοσίευσα στο Facebook συνοδεύοντάς το με το δικό μου εξής συμπέρασμα:
    “Το ερωτικό πάθος τον τύφλωσε και τον οδήγησε σε ακραία κατάσταση.
    Οι Ερινύες τον κυνήγησαν και τον έφεραν σε αδιέξοδο.
    Ο θάνατος ήταν αναπόφευκτος, ήταν η τιμωρία του για το έγκλημα που έπραξε στο παρελθόν για την ηδονή μιας γυναίκας”

    Σας εύχομαι καλή συνέχεια με όμορφα διηγήματα.
    Με εκτίμηση ___Ελένη Ιωάννου

    Απάντηση
  2. Καλαϊτζάκης Γιάννης

    Χριστόφορος Παπαχαραλάμπους …

    συγγραφέας πάντα πρωτότυπος και μυστηριώδης μέσα από την σκέψη και την πέννα του … συγχαρτήρια …

    Απάντηση
  3. marimar

    Για τα μάτια μιας κάποιας Ναταλίας, ένα δεκαεξάχρονο παιδί γίνεται σήριαλ κίλερ. Αλλά ο δολοφόνος γυρίζει πάντα στον τόπο του (πρώτου) εγκλήματος…….
    Ο τίτλος κατ’ αρχήν σε κρατάει σε εγρήγορση μέχρι την τελευταία γραμμή. Αλλά και όλο το διήγημα είναι γραμμένο με φαντασία, με τον δικό σου μυστηριώδη τρόπο!!!! “Χριστοφόρειος” γραφή που μ’ αρέσει τόσο πολύ!!!!

    Απάντηση
  4. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Καμιά συγγένεια με τον Χίτσκοκ;

    Απάντηση
  5. Χριστόφορος Παπαχαραλάμπους

    Σας ευχαριστώ όλες και όλους για την επίσκεψη και τα καλά σας λόγια. Θέλω δε να προσθέσω εδώ ότι μερικές – ευλογημένες – στιγμές μαθαίνεις πράγματα για το ίδιο σου το κείμενο που εσύ οποίος το δημιούργησε αγνοούσες. Ελικρινά σας λέγω ότι την διάσταση “Ερινύες” έτσι όπως τις είδε η Ελένη Ιωάννου μου άνοιξε τα μάτια.
    Χανιώτη φίλε μου με την δυνατή πέννα, Μαρία Μαράντη με την “Χριστοφόρεια” γραφή, Βαγγέλη Θερμογιάννη για την …..εύλογη(;) ερώτηση για συγγένεια με τον μεγάλο Χίτσκοκ να είστε καλά μαζί με όλους όσοι είναι στην παρέα μας σε τούτο τον πανέμορφο ζεστό χώρο.

    Απάντηση
  6. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Κοράκια, εκατοντάδες κοράκια ήρθαν πετώντας ορμητικά και κάθισαν στα λεπτά κλαδιά του μαυριδερού δέντρου που τώρα ζωντάνεψε από τα κρωξίματα. Όταν ήρθε και το τελευταίο όλα ησύχασαν και κάρφωσαν τα κατάμαυρα μάτια τους πάνω του.”

    Οι Ερινύες που ζωντάνεψαν… σκληρές αλλά δίκαιες… για να αποδώσουν δικαιοσύνη για ένα έγκλημα με θύμα ένα αθώο πλάσμα – και μια αθώα αγορίστικη εφηβική ψυχή. Οι Ερινύες που πάντα τον κατάτρεχαν… που έφεραν τα βήματά του και πάλι εκεί… για να τον τιμωρήσουν – και να τον λυτρώσουν…

    Φίλε μου Χριστόφορε συγκλονιστικό το κείμενό σου – και καταλυτικό! Μια τραγωδία που με τάραξε – και μια κάθαρση που με ανακούφισε!

    Απάντηση
    • ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

      Βάσω μου καλή σου μέρα. Ίσως δεν μπορείς να φανταστείς πόσο τιμητική είναι για μένα η τοποθέτησή σου. Η μεγάλη εκτίμηση που τρέφω για σένα αλλά και για την πένα σου καθιστά το σχόλιο σου πολύτιμη ενθάρρυνση στις συγγραφικές μου προσπάθειες. Μου έδωσες ιδιαίτερη χαρά και σε ευχαριστώ πολύ γι αυτό. Να έχεις όλες μου τις ευχές για μια καλή μέρα και χαίρομαι που βρισκόμαστε μαζί κάτω από τούτη εδώ την φιλόξενη στέγη.

      Απάντηση
  7. Vagelis Tseremeglis

    Σε μια γλώσσα μάλλον ακατάλληλη για λογοτεχνικά κείμενα, που ενδεχομένως δεν γνωρίζετε ή δεν χρησιμοποιείτε κύριε Χριστόφορε Παπαχαραλάμπους, που υπόσχομαι σε εσάς και όλους τους φίλους να χρησιμοποιήσω σε κάποια από τα επόμενα κείμενά μου, έτσι ως διασκέδαση, θα σας πω: έμεινα κάγκελο, με κάνατε αλοιφή.!!!
    Έχω διαβάσει το κείμενό σας πέντε φορές και δεν το χορταίνω. Να είστε καλά.

    Απάντηση
  8. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Φίλε μου Βαγγέλη, ελπίζω να κρατήσεις την υπόσχεσή σου και να διαβάσουμε κάποιο γέννημα του νου σου. Θα περιμένουμε με πολύ ενδιαφέρον.
    Εγώ πάντως σε ευχαριστώ θερμά που μου δηλώνεις ότι σε με την αυτήν την ιστορία μου σε μετέτρεψα σε…..ιατρικό προϊόν! (αλοιφή) χα χα χα Με ιδιαίτερη χαρά σε είδα εδώ μέσα και να είσαι πάντα καλά. Καλή σου μέρα φίλε
    Vagelis Tseremeglis!

    Απάντηση
  9. Μαργαρίτα Αρβανίτη

    Απρόβλεπτο το σενάριο! Εκπλήσσει εντυπωσιακά έως εφιαλτικά ! Η σκέψη ,πως οι επιλογές του ανθρώπου σε νεαρή ηλικία που δεν διαθέτει και πολύ κριτικό στοχασμό αλλά βρίσκεται κυρίως υπό την επήρεια της συναισθηματικής φόρτιση όπως αυτή του πρώτου έρωτα , μπορούν με πράξεις ανάλογες να τον τον εξωστρακίσουν από την κοινωνία και να τον στείλουν ανεπιστρεπτί στην αντιπέρα όχθη, γεννάει τον εφιαλτη! Ο κ.Χριστόφορος Παπαχαραλάμπους, ο οποίος θίγει με την ιστορία του μια τέτοια κατάσταση, με γρήγορη αφήγηση και με μία “αφαιρετική” τεχνική λόγου, χωρίς να καθυστερει την οδηγεί στο κομβικό της σημείο , απ όπου εξαρτάται και η περαιτέρω εξέλιξη του “δράματος.” “…να σκοτώσεις αυτό το κοπρόσκυλο!” η απρόβλεπτη η φράση του κοριτσιού που ξαφνιάζει δυσάρεστα! Πως μία νεαρή όχι μόνο ξέρει το ξελόγιασμα που κρύβει το κορμί της, ξέρει να το διαχειριστεί κι όλας ! Ζητάει το “επιθυμητό “, με υπονοούμενο το δώσιμό της! Δούναι και λαβείν η “συνεύρεση ” με ένα δολοφονημένο σκυλί να τους ενώνει! Ο φόνος του ζώου εχει δρομολογήσει την αφύπνιση του “ζώου” που κρύβεται μέσα στον άνθρωπο. Ανάλογα με τι τροφοδοτείς το μέσα σου ή συμπιέζεται το “ζώο” ή σε κατακυριεύει! Το δεύτερο συνέβη και στον ήρωα.Ακολούθησαν τα χειρότερα. Πενήντα χρόνια “παγωμένη” σε αναμονή η κάθαρση. Σαν μαύρα κοράκια , με την μορφή τους η Θεία Δίκη , όπου δεν μπόρεσε να παρέμβει ο άνθρωπος , επενέβει επιβάλλοντας την κάθαρση!
    Ευρυματικό σενάριο με ενδιαφέρουσα δομή και στάσεις ζωής που δρομολογούν γόνιμους προβληματισμούς!

    Απάντηση
    • ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

      Μαργαρίτα ομολογώ ότι μια τόσο ολοκληρωμένη ανάλυση των χαρακτήρων της μικρής αυτής ιστορίας δεν περίμενα να γεννηθεί από αναγνώστη. Εδώ, δεν γεννήθηκε σε μένα που την έγραψα. Βέβαια λέγεται ότι όταν κάποιος γράφει μια ιστορία, δεν μπορεί να προβλέψει ποια συναισθήματα θα προκαλέσει η ανάγνωσή της. Λέω λοιπόν φίλη μου Μαργαρίτα Αρβανίτη ότι και εσύ με το μεστό και εποικοδομητικό σου σχόλιο μου δίδαξες το νόημα αυτού που έγραψα. Είναι δε τόσο γοητευτικό αυτό που θα ήθελα να σου εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για το ότι με σύστησες στον γραφέα του κειμένου. Με σύστησες στην ψυχή του πονήματός του/μου

      Απάντηση
  10. GiP

    Εξαιρετικό !! Πολύ υποβλητική η ατμόσφαιρα, ιδίως στο τέλος. Μου άρεσε πολύ γιατί με περιορισμένο αριθμό λέξεων έδωσες λεπτομερείς εικόνες και ανθρώπινες πτυχές που υπάρχουν.

    Απάντηση
  11. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Φίλε Γιώργο σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και ξέροντας την ποιότητα της δικής σου γραφής είναι πολύ τιμητικά όσα γράφεις εδώ.

    Απάντηση
  12. Άννα Ρουμελιώτη

    Υποκλίνομαι!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  13. Ελένη Ιωάννου

    Ειλικρινά, σας ευχαριστώ πολύ για την αναφορά στο όνομά μου, κύριε Παπαχαραλάμπους.
    Πριν από λίγο τυχαία και ψάχνοντας στο βιβλίο.νετ κάτι άλλο, είδα το μήνυμά σας.
    Με εκτίμηση ___Ελένη Ιωάννου

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!