Οσμή μυστικισμού ενός “ανατέλλοντος ζήλου”

21.06.2016

Ιωάννα Καπερνέκα
Vakxikon.gr
ISBN: 978-618-5144-64-7

Η Ιωάννα Καπερνέκα, «ανατέλλων ζήλος» (vakxikon.gr, 2016), είναι μία πρωτοεμφανιζόμενη ποιήτρια που κινείται σε έναν ιστό υπαρξιακής ποίησης με μία μυστηριακή πνοή που εμπνέεται από τη μυθολογική παράδοση με δόσεις λυρισμού.

Στην ουσία πρόκειται για υπαρξιακή ποίηση με ένα εικαστικό υπόβαθρο που δένεται άρρηκτα με την αφηγηματική και περιγραφική ροή με μία πλούσια εικονοπλασία με κίνηση, ήχους και φυσική χρωματική. Η δημιουργός μιλά για τη μοναξιά (συμπληγάδες), την αναζήτηση ταυτότητας (εποχιακή λήθη, ερμητικό), τον έρωτα (στο φευγιό μου, ματαίωση). Κοινωνικές παραστάσεις ενσωματώνονται σε συνθέσεις μέσα σε μία υπαρξιακή αναζήτηση (γλυκό σταφύλι, στο φευγιό μου).

Ξεχωρίζει η προσπάθεια αξιοποίησης της αρχαιοελληνικής μυθολογίας με μία στοχαστική διάθεση (χάσμα) και έναν λυρικό μυστικισμό με υπαρξιακές ανάσες. Δεν καρπώνεται ωστόσο τη δυναμική της μυθολογικής παράδοσης με το συμβολικό της περιεχόμενο. Διακρίνεται μία μυστηριακή προσέγγιση της μυθολογίας που δένεται στην ποιητική της με το φυσικό περιβάλλον (αφούγκρασμα στο δάσος, αναβρασμός στο νότο, κληρονομιά, έκλαμψη).

Μέσα από την ποιητική προσέγγιση αναβιώνει μία μυστικιστική ατμόσφαιρα σύνδεσης του ανθρώπου με τη φύση με μία σταθερότητα στις γυναικείες θεότητες, κάτι που συνδέει με έναν αδιόρατο ερωτισμό τις εύπορες -ανοιξιάτικες- κοιλάδες της μυθολογίας καλυμμένο με ένα υπαρξιακό πέπλο (απαλλαγή).

Με πυξίδα το λυρισμό μέσα από το υπαρξιακό της πρίσμα η Καπερνέκα αναζητά τη δική της εκφραστική ισορροπία ανάμεσα στη στοχαστική προσέγγιση και την υπαρξιακή αναζήτηση. Υπάρχει μία ποικιλία στην έκφραση· μακροσκελείς στίχοι με έντονα πεζολογικά στοιχεία συνηγορούν με το αφηγηματικό ύφος που εμπλουτίζεται με ρητορικά ερωτήματα ή άλλοτε με υμνώδη πρόζα (Ναϊάδες) και τον καθημερινό λόγο.

Η προφορικότητα της γλώσσας της δένεται αρμονικά με την πρόζα, παρά την έμφαση στην περιγραφικότητα. Η ποιητική λιτότητα υποτάσσεται στην πεζολογική γραφή· το συναίσθημα δεν εξάγεται από τον ποιητικό λόγο ή τη μουσικότητα του στίχου, αλλά από το ίδιο το περιεχόμενο.

Ακολουθήστε μας

Άδειο σπίτι

Άδειο σπίτι

Μπήκα μετά από καιρό. Στο άδειο σπίτι. Με πήρε αγκαλιά το κύμα του χρόνου. Ήταν κρυμμένος εκεί πριν από μένα. Χρόνος Οικόσιτος. Χρόνος Άγγελος. Άυλος. Η ρομφαία του, ακίδα διπλόχορδη.   Περιφέρεται Ανάμεσα στ’ αγαπημένα φορέματα της μάννας. Άδεια φορέματα στις...

Αναζητώντας τη Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη, του Γεωργίου Αναπνιώτη

Αναζητώντας τη Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη, του Γεωργίου Αναπνιώτη

Ο Γεώργιος Αναπνιώτης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και σπούδασε Αρχιτεκτονική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών (Mimar Sinan Universitesi). Το 1966 αναγκάστηκε να διαφύγει στην Ελλάδα και συνεργάστηκε με αρχιτεκτονικά γραφεία ενώ στη συνέχεια μελέτησε και επέβλεψε...

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

«Ο Δράκος», της  Καίτης Δροσίνη

«Ο Δράκος», της Καίτης Δροσίνη

γράφει η Βάλια Καραμάνου - Ο Δράκος ζει σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Πελοποννήσου, όπου το Φως πλημμυρίζει τα σοκάκια με τις βουκαμβίλιες και τα μικρά γραφικά σπίτια  σκαρφαλώνουν το ένα πάνω στο άλλο. Ένα μέρος παραδεισένιο, όπου νομίζεις πως το Κακό δεν μπορεί να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

«Ο Δράκος», της  Καίτης Δροσίνη

«Ο Δράκος», της Καίτης Δροσίνη

γράφει η Βάλια Καραμάνου - Ο Δράκος ζει σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Πελοποννήσου, όπου το Φως πλημμυρίζει τα σοκάκια με τις βουκαμβίλιες και τα μικρά γραφικά σπίτια  σκαρφαλώνουν το ένα πάνω στο άλλο. Ένα μέρος παραδεισένιο, όπου νομίζεις πως το Κακό δεν μπορεί να...

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

- γράφει η Λεύκη Σαραντινού - "Μερικές φορές αυτός που σε αφήνει να φύγεις σε αγαπάει περισσότερο από αυτόν που σε κρατάει κοντά του..." Αυτή είναι η φράση η οποία αντιπροσωπεύει εν ολίγοις το νόημα του βιβλίου "Το τρένο των παιδιών" της Ναπολιτάνας λογοτέχνιδας Βιόλα...

Ο ουρανός που δεν ήθελε να είναι μόνος του, της Ελένης Θεοδοσίου

Ο ουρανός που δεν ήθελε να είναι μόνος του, της Ελένης Θεοδοσίου

Συνήθως όταν διαλέγουμε παραμύθια ψάχνουμε αυτά που έχουν ένα κοινωνικό μήνυμα να περάσουν, αυτά που είναι διασκεδαστικά ή αυτά που κινητοποιούν τις δεξιότητες των παιδιών. Τα τελευταία χρόνια η παιδική λογοτεχνία καταπιάνεται όλο και συχνότερα με πιο «δύσκολες»...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου