Ου φονεύσεις

Σώπασε και τα χαλάσματα σωπαίνουν,
τα σκέπασε η βαρυχειμωνιά.
Και η σιωπή σωπαίνει, βυθίστηκε στη φουρτουνιασμένη θάλασσα, σκορπίστηκε στου ορίζοντα τα σημεία.
Φλέγονται τ’άστρα, τα φαντάσματα της λήθης ταμπουρώθηκαν πίσω απ’ τα σύννεφα.
Ο δρόμος μυρίζει μπαρούτι, νιώθεις τη μυρουδιά στην ανάσα σου.
Βουτάς στο αίμα να δροσιστείς και σωπαίνεις.
Το κλάμα σε τρυπάει, μα εσύ δεν πονάς.
Τα σώματα της λύπης νεκρά στα χαλάσματα μα σώπασε εσύ. Κι οι δαίμονες σωπαίνουν.
Τόσος θάνατος απλήρωτος μα μη μιλάς, σώπα εσύ.
Η βαρβαρότητα δεν ανοίγει τις πύλες της ευτυχίας. Η πόλη σου φλέγεται, μάθε ν’ακούς και σώπα εσύ.
Ένα κομμάτι πανσέληνο σου στέλνει στ’ αφέγγαρα ματιά σου ένα παιδί.
Εσύ σκότωσες τ’αστέρια του για πάντα. Ποια μέρα θα δικαιωθεί το βλέμμα σου.
Ου φονεύσεις! Η πρώτη του Θεού η εντολή!

–