Select Page

Ο άνθρωπος;

Ο άνθρωπος;

 

 

- Είσαι άνθρωπος ;

- Ναι είμαι άνθρωπος.

- Σε παρακαλώ δωσ’ μου ένα κομμάτι ψωμί, πεινάω!

- Ξέρεις θα το ήθελα, αλλά βιάζομαι τόσο πολύ…

- Σε παρακαλώ πρόσφερε μου λίγο νεράκι.

- Ξέρεις θα το ήθελα, αλλά οι σωλήνες στο σπίτι μου έχουν χαλάσει…

- Σε παρακαλώ άνθρωπε, βοήθησε με!

- Ξέρεις δεν προλαβαίνω…

- Σε παρακαλώ δεν έχω σπίτι, δωσ’ μου μόνο ένα χαλάκι στη γωνιά του σπιτιού σου…

- Θα το ήθελα, αλλά δεν έχω χαλάκι!

- Σ’ ευχαριστώ για το χρόνο σου, αλλά γιατί μου φέρεσαι έτσι;

- Ε ναι… δεν είναι πού… αλλάα... να δε μιλάς ίδια γλώσσα και το χρώμα σου ξένε είναι αλλιώτικο!

- Να σε ρωτήσω κάτι;

- Με μεγάλη μου ευχαρίστηση, αν μπορώ να βοηθήσω…!

- Είσαι σίγουρα άνθρωπος;

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    [..]Ο Χριστός είναι παντού, τριγυρίζει απόξω από το χωριό μας, χτυπάει την πόρτα μας, στέκεται και ζητιανεύει απόξω από την καρδιά μας. Φτωχός, πεινασμένος, άστεγος είναι ο Χριστός[…]

    Καλημέρα Ελένη…

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Ευχαριστώ από καρδιάς καλή μου Μάχη!!!
      Να είσαι πολύ καλά!!

      Ο Χριστός υπάρχει παντού.

      Άραγε θα βρούμε ψωμί να του δώσουμε;
      Έχουμε χέρι να του απλώσουμε;

      Απάντηση
  2. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Πολύ σημαντική η ποιητική σας
    τοποθέτηση Ελένη …

    Κι ο Λειβαδίτης, κάπως
    έτσι εννοούσε τον άνθρωπο όταν έγραφε :

    Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,
    τη λάμπα κρατώ ψηλά,
    να δούνε της γης οι θλιμμένοι,
    να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

    Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,
    σταμνί για να πιει ο καημός
    κι ανάμεσά μας θα στέκει
    ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

    Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν,
    σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός
    κι εκεί καθώς θα μιλάμε
    θα ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

    Πρώτη Μαίου αύριο Ελένη …

    Kαλή μας Πρωτομαγιά!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Κε Παναγιώτη με τιμούν τα λόγια σας!!
      Ευχαριστώ με όλο το βάθος της ψυχής μου!!!

      Το ποίημα που παραπάνω αναφέρατε, αγγίζει ακριβώς αυτόν τον διάλογο.
      Αυτό εννοούσα κι εγώ, παραθέτοντας τον προβληματισμό μου.
      Κοιτάμε σίγουρα προς τον ουρανό;

      Ας σηκώσουμε τη λάμπα λοιπόν ψηλά
      και μην την κατεβάσουμε πια!!!

      Καλή μας Πρωτομαγιά!!

      Απάντηση
  3. Nikoletta

    Ο άνθρωπος αποτελεί κοινωνικό ον. Είναι περίεργο το πόσο εύκολα ξέχασε τη φύση του
    και κόντρα σε αυτή μαραζώνει και ο ίδιος. Το χειρότερο όμως δεν είναι πως όντως μαραζώνει ,
    αλλά πως εξακολουθεί να αγνοεί τον λόγο. Έγινε η καθημερινότητα τόσο απρόσωπη και άγευστη ,
    που απομάκρυνε τους πάντες από τους πάντες. Κάθε διαφορετικό γίνεται τρομακτικό και κάθε
    μοναδικό κατακριτέο. Πολύ ρεαλιστικός ο διάλογός σας Κυρία Ιωαννάτου, θυμίζει κάτι από…
    άνθρωπο.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!