Ο άνθρωπος;

30.04.2015

 

 

- Είσαι άνθρωπος ;

- Ναι είμαι άνθρωπος.

- Σε παρακαλώ δωσ’ μου ένα κομμάτι ψωμί, πεινάω!

- Ξέρεις θα το ήθελα, αλλά βιάζομαι τόσο πολύ…

- Σε παρακαλώ πρόσφερε μου λίγο νεράκι.

- Ξέρεις θα το ήθελα, αλλά οι σωλήνες στο σπίτι μου έχουν χαλάσει…

- Σε παρακαλώ άνθρωπε, βοήθησε με!

- Ξέρεις δεν προλαβαίνω…

- Σε παρακαλώ δεν έχω σπίτι, δωσ’ μου μόνο ένα χαλάκι στη γωνιά του σπιτιού σου…

- Θα το ήθελα, αλλά δεν έχω χαλάκι!

- Σ’ ευχαριστώ για το χρόνο σου, αλλά γιατί μου φέρεσαι έτσι;

- Ε ναι… δεν είναι πού… αλλάα... να δε μιλάς ίδια γλώσσα και το χρώμα σου ξένε είναι αλλιώτικο!

- Να σε ρωτήσω κάτι;

- Με μεγάλη μου ευχαρίστηση, αν μπορώ να βοηθήσω…!

- Είσαι σίγουρα άνθρωπος;

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Λάσπη

Λάσπη

Κατακαλόκαιρο. Η ζέστη, ειδικά στις τσιμεντουπόλεις, αφόρητη. Τα παιδιά, που άλλες χρονιές βρίσκονταν ήδη σε παραλίες και πλατσούριζαν, τούτη τη χρονιά παραμένουν “εις το κλεινόν άστυ”. Οι νεολαίοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ειδικά όσοι φοιτούν σε πανεπιστήμια,...

Επίπονη φιλαναγνωσία

Επίπονη φιλαναγνωσία

- γράφει η Μαρία Βασιλειάδου - Κυριακή πρωί καθισμένη στο καφέ-στέκι της οικογένειας με την εξάχρονη κόρη δίπλα μου να διαβάζουμε και οι δυο με προσήλωση τα βιβλία μας. Λίγο πιο πέρα μια οικογένεια με δυο παιδιά, λίγο πιο μεγάλα σε ηλικία από την κόρη μου, φωνάζουν...

Φόνισσες στην λογοτεχνία

Φόνισσες στην λογοτεχνία

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Συχνά οι δολοφόνοι αποτελούν έναυσμα έμπνευσης για τους λογοτέχνες και μάλιστα σε αυτό οφείλει την ύπαρξή της η κατηγορία της αστυνομικής λογοτεχνίας. Ωστόσο, θα ήθελα να κάνω μνεία σε μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία δολοφόνων που δεν δρα...

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - «Κάπου περνούσε μια φωνή» (επέτειος αυτοχειρίας του Ν. Λαπαθιώτη) Στις 7 Ιανουαρίου 1944 ο Ναπολέων Λαπαθιώτης βάζει τέλος στην ζωή του με το περίστροφο του πατέρα του Λεωνίδα Λαπαθιώτη (υψηλόβαθμου αξιωματικού του ελληνικού στρατού) στο...

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία φαντασμάτων στην λογοτεχνία, που- πέρα από ρίγη και ανατριχίλες- σκορπούν αφειδώς νοσταλγία κι ένα κύμα τρυφερότητας σε όσους τα αναπολούν. Ίσως γιατί τα συγκεκριμένα στοιχειά είναι συνδεδεμένα με το πατρικό...

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Στις 25 Οκτωβρίου 1962 τιμάται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Αμερικανός συγγραφέας John Ernst Steinbeck (27 Φεβρουαρίου 1902 – 20 Δεκεμβρίου 1968). Το πλούσιο έργο του περιλαμβάνει το βραβευμένο με βραβείο Πούλιτζερ (1940) μυθιστόρημα «Τα...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    [..]Ο Χριστός είναι παντού, τριγυρίζει απόξω από το χωριό μας, χτυπάει την πόρτα μας, στέκεται και ζητιανεύει απόξω από την καρδιά μας. Φτωχός, πεινασμένος, άστεγος είναι ο Χριστός[…]

    Καλημέρα Ελένη…

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Ευχαριστώ από καρδιάς καλή μου Μάχη!!!
      Να είσαι πολύ καλά!!

      Ο Χριστός υπάρχει παντού.

      Άραγε θα βρούμε ψωμί να του δώσουμε;
      Έχουμε χέρι να του απλώσουμε;

      Απάντηση
  2. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Πολύ σημαντική η ποιητική σας
    τοποθέτηση Ελένη …

    Κι ο Λειβαδίτης, κάπως
    έτσι εννοούσε τον άνθρωπο όταν έγραφε :

    Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,
    τη λάμπα κρατώ ψηλά,
    να δούνε της γης οι θλιμμένοι,
    να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

    Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,
    σταμνί για να πιει ο καημός
    κι ανάμεσά μας θα στέκει
    ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

    Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν,
    σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός
    κι εκεί καθώς θα μιλάμε
    θα ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

    Πρώτη Μαίου αύριο Ελένη …

    Kαλή μας Πρωτομαγιά!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Κε Παναγιώτη με τιμούν τα λόγια σας!!
      Ευχαριστώ με όλο το βάθος της ψυχής μου!!!

      Το ποίημα που παραπάνω αναφέρατε, αγγίζει ακριβώς αυτόν τον διάλογο.
      Αυτό εννοούσα κι εγώ, παραθέτοντας τον προβληματισμό μου.
      Κοιτάμε σίγουρα προς τον ουρανό;

      Ας σηκώσουμε τη λάμπα λοιπόν ψηλά
      και μην την κατεβάσουμε πια!!!

      Καλή μας Πρωτομαγιά!!

      Απάντηση
  3. Nikoletta

    Ο άνθρωπος αποτελεί κοινωνικό ον. Είναι περίεργο το πόσο εύκολα ξέχασε τη φύση του
    και κόντρα σε αυτή μαραζώνει και ο ίδιος. Το χειρότερο όμως δεν είναι πως όντως μαραζώνει ,
    αλλά πως εξακολουθεί να αγνοεί τον λόγο. Έγινε η καθημερινότητα τόσο απρόσωπη και άγευστη ,
    που απομάκρυνε τους πάντες από τους πάντες. Κάθε διαφορετικό γίνεται τρομακτικό και κάθε
    μοναδικό κατακριτέο. Πολύ ρεαλιστικός ο διάλογός σας Κυρία Ιωαννάτου, θυμίζει κάτι από…
    άνθρωπο.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου