Επιλέξτε Page

Ο Άρχοντας στο έλεος των αρχόντων

27.08.2015

 

Πέτρινος Άρχοντας, λιτός, στου βράχου την κορφή,
αιώνιος πρόμαχος, στητός, γεμάτος περηφάνια.
Κανόνας πίστης μοναχών και ελπίδα τους κρυφή,
σκάλα να στήσουν, που στη γη θα φέρει τα επουράνια.

Πόσοι ύμνοι, πόσοι ψαλμοί και λειτουργιές
πόσοι άχραντοι όρκοι από αμούστακα βλαστάρια,
πόσες στον ίσκιο του να ρίγησαν καρδιές,
πόσες ζωές ανάστησαν τα στιβαρά λιθάρια.

Με χρυσαφένιο ένδυμα ο ήλιος και αν τον ντύνει,
στα πόδια του ατίθαση φωλιάζει η μπλε κυρία.
Κι αν ασημένια στέφανα του πλέκει η σελήνη,
ο χρόνος πάντα μόνος του γυρεύει τα πρωτεία.

Με σθένος στις επάλξεις του το σπόρο είχε φυλάξει
της λευτεριάς, στου γένους μας τα σκλαβωμένα χρόνια.
Μα ο καιρός που κύλησε όλα τα έχει αλλάξει
και οι ρωγμές του είναι φωλιές μόνο για χελιδόνια.

Μέρα τη μέρα ο Άρχοντας όλο γερνά και γέρνει.
Μοιάζει η τύχη του στα χέρια ενός θεού να ‘χει απομείνει.
Το δωδεκαπόστολο σιμά, τις προσευχές του στέλνει.
Τα ουράνια αποκρίνονται « συν Θεώ… και χείρα κίνει ».

Αποσταμένος Άρχοντας, στο έλεος των αρχόντων,
αναζητά τη στήριξη σε κάποια εφορεία.
Μπλέκονται τα κιτάπια του στα χέρια ιθυνόντων.
Τον χρόνο αντίστροφα μετρά η γραφειοκρατία.

Μια μέρα αν λάχει να σταθώ, σε πέτρες άμορφο σωρό
κι αργά το δάκρυ μου κυλά σε μια φωτογραφία,
σ’ όσους ρωτούν, α λ ί μ ο ν ο στους άρχοντες… θα πω,
που στα βαθιά συρτάρια τους βουλιάζει η ιστορία.

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

  Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατεί το παιδί την πρώτη του μέρα στο σχολειό• για να πάρει κουράγιο τ' άμοιρο, του τ’ έδωσε η μάνα του• για μια καλή νέα αρχή.  Το ίδιο και η Αρετούλα. Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατά περιχαρής στ' αρραβωνιάσματά της. Ένα κλωνάρι βασιλικό...

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Διαβάστε κι αυτά

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. drmakspy

    Υπέροχο! Σε εκφράσεις και σε λυρισμό, σε συναίσθημα και σε γλαφυρότητα… Αλήθεια σε ποιον τόπο αναφέρεται;

    Απάντηση
  2. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    ΜΆΛΙΣΤΑ.Ωραίο ποίημα απ’ αυτά που αξίζει ποιήματα να τα απολαλούν.Που απ’ αυτάβγαίνει νόημα που έχουν κάτι να πουν και το λένε με όμορφες ”υπαρκτές” λέξεις και όχι δυσνόητες , βαρύγδουπες και σαν ”πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα”

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ ωραίο ποίημα!Μπράβο!

    Απάντηση
  4. Κώστογλου Βάσω

    Σας ευχαριστώ όλους για τα θετικά σας λόγια.
    Κύριε Σπύρο, οι στίχοι μου αναφέρονται στον Βυζαντινό πύργο που υπάρχει στη Νέα Φώκαια Χαλκιδικής. Κτίστηκε γύρω στο 1407, για την προστασία του μετοχιού της μονής του Αγ. Παύλου. Στον πύργο το 1821, είχε εγκαταστήσει το στρατηγείο του ο αρχηγός της επανάστασης στη Χαλκιδική, Εμμανουήλ Παπάς. Δίπλα στον πύργο βρίσκεται ο μετοχικός ναός των Δώδεκα Αποστόλων. Είναι ένα κτίσμα που σώζεται άρτιο ως τις μέρες μας. Βέβαια, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, η θάλασσα δείχνει να έχει άγριες προθέσεις απέναντι στο βράχο πάνω στον οποίο είναι κτισμένος ο πύργος. Γνωρίζω πως υπάρχει η πρόθεση από τις αρχές για την συντήρηση του μνημείου. Εύχομαι, μέσα στη γενικότερη παρακμή που ζούμε, να βρεθεί σύντομα και ο τρόπος, για να μπορέσουμε να παραδώσουμε όρθιο τον Άρχοντα και στους επόμενους … Θέλω να τονίσω πως για μας τους Φωκιανούς, που εγκατασταθήκαμε πρόσφυγες σ’ αυτόν τον τόπο, ο Βυζαντινός αυτός πύργος αποτέλεσε από την πρώτη στιγμή σημείο αναφοράς. Ίσως γιατί κάποιος που από τη μια στιγμή στην άλλη έχει εκδιωχθεί από τον τόπο του μπορεί να συναισθανθεί καλύτερα την αξία που έχει η σύνδεση με τις ιστορικές μας ρίζες.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου