Ο Άρχοντας στο έλεος των αρχόντων

27.08.2015

 

Πέτρινος Άρχοντας, λιτός, στου βράχου την κορφή,
αιώνιος πρόμαχος, στητός, γεμάτος περηφάνια.
Κανόνας πίστης μοναχών και ελπίδα τους κρυφή,
σκάλα να στήσουν, που στη γη θα φέρει τα επουράνια.

Πόσοι ύμνοι, πόσοι ψαλμοί και λειτουργιές
πόσοι άχραντοι όρκοι από αμούστακα βλαστάρια,
πόσες στον ίσκιο του να ρίγησαν καρδιές,
πόσες ζωές ανάστησαν τα στιβαρά λιθάρια.

Με χρυσαφένιο ένδυμα ο ήλιος και αν τον ντύνει,
στα πόδια του ατίθαση φωλιάζει η μπλε κυρία.
Κι αν ασημένια στέφανα του πλέκει η σελήνη,
ο χρόνος πάντα μόνος του γυρεύει τα πρωτεία.

Με σθένος στις επάλξεις του το σπόρο είχε φυλάξει
της λευτεριάς, στου γένους μας τα σκλαβωμένα χρόνια.
Μα ο καιρός που κύλησε όλα τα έχει αλλάξει
και οι ρωγμές του είναι φωλιές μόνο για χελιδόνια.

Μέρα τη μέρα ο Άρχοντας όλο γερνά και γέρνει.
Μοιάζει η τύχη του στα χέρια ενός θεού να ‘χει απομείνει.
Το δωδεκαπόστολο σιμά, τις προσευχές του στέλνει.
Τα ουράνια αποκρίνονται « συν Θεώ… και χείρα κίνει ».

Αποσταμένος Άρχοντας, στο έλεος των αρχόντων,
αναζητά τη στήριξη σε κάποια εφορεία.
Μπλέκονται τα κιτάπια του στα χέρια ιθυνόντων.
Τον χρόνο αντίστροφα μετρά η γραφειοκρατία.

Μια μέρα αν λάχει να σταθώ, σε πέτρες άμορφο σωρό
κι αργά το δάκρυ μου κυλά σε μια φωτογραφία,
σ’ όσους ρωτούν, α λ ί μ ο ν ο στους άρχοντες… θα πω,
που στα βαθιά συρτάρια τους βουλιάζει η ιστορία.

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. drmakspy

    Υπέροχο! Σε εκφράσεις και σε λυρισμό, σε συναίσθημα και σε γλαφυρότητα… Αλήθεια σε ποιον τόπο αναφέρεται;

    Απάντηση
  2. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    ΜΆΛΙΣΤΑ.Ωραίο ποίημα απ’ αυτά που αξίζει ποιήματα να τα απολαλούν.Που απ’ αυτάβγαίνει νόημα που έχουν κάτι να πουν και το λένε με όμορφες ”υπαρκτές” λέξεις και όχι δυσνόητες , βαρύγδουπες και σαν ”πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα”

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ ωραίο ποίημα!Μπράβο!

    Απάντηση
  4. Κώστογλου Βάσω

    Σας ευχαριστώ όλους για τα θετικά σας λόγια.
    Κύριε Σπύρο, οι στίχοι μου αναφέρονται στον Βυζαντινό πύργο που υπάρχει στη Νέα Φώκαια Χαλκιδικής. Κτίστηκε γύρω στο 1407, για την προστασία του μετοχιού της μονής του Αγ. Παύλου. Στον πύργο το 1821, είχε εγκαταστήσει το στρατηγείο του ο αρχηγός της επανάστασης στη Χαλκιδική, Εμμανουήλ Παπάς. Δίπλα στον πύργο βρίσκεται ο μετοχικός ναός των Δώδεκα Αποστόλων. Είναι ένα κτίσμα που σώζεται άρτιο ως τις μέρες μας. Βέβαια, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, η θάλασσα δείχνει να έχει άγριες προθέσεις απέναντι στο βράχο πάνω στον οποίο είναι κτισμένος ο πύργος. Γνωρίζω πως υπάρχει η πρόθεση από τις αρχές για την συντήρηση του μνημείου. Εύχομαι, μέσα στη γενικότερη παρακμή που ζούμε, να βρεθεί σύντομα και ο τρόπος, για να μπορέσουμε να παραδώσουμε όρθιο τον Άρχοντα και στους επόμενους … Θέλω να τονίσω πως για μας τους Φωκιανούς, που εγκατασταθήκαμε πρόσφυγες σ’ αυτόν τον τόπο, ο Βυζαντινός αυτός πύργος αποτέλεσε από την πρώτη στιγμή σημείο αναφοράς. Ίσως γιατί κάποιος που από τη μια στιγμή στην άλλη έχει εκδιωχθεί από τον τόπο του μπορεί να συναισθανθεί καλύτερα την αξία που έχει η σύνδεση με τις ιστορικές μας ρίζες.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου