Ο Άρχοντας στο έλεος των αρχόντων

27.08.2015

 

Πέτρινος Άρχοντας, λιτός, στου βράχου την κορφή,
αιώνιος πρόμαχος, στητός, γεμάτος περηφάνια.
Κανόνας πίστης μοναχών και ελπίδα τους κρυφή,
σκάλα να στήσουν, που στη γη θα φέρει τα επουράνια.

Πόσοι ύμνοι, πόσοι ψαλμοί και λειτουργιές
πόσοι άχραντοι όρκοι από αμούστακα βλαστάρια,
πόσες στον ίσκιο του να ρίγησαν καρδιές,
πόσες ζωές ανάστησαν τα στιβαρά λιθάρια.

Με χρυσαφένιο ένδυμα ο ήλιος και αν τον ντύνει,
στα πόδια του ατίθαση φωλιάζει η μπλε κυρία.
Κι αν ασημένια στέφανα του πλέκει η σελήνη,
ο χρόνος πάντα μόνος του γυρεύει τα πρωτεία.

Με σθένος στις επάλξεις του το σπόρο είχε φυλάξει
της λευτεριάς, στου γένους μας τα σκλαβωμένα χρόνια.
Μα ο καιρός που κύλησε όλα τα έχει αλλάξει
και οι ρωγμές του είναι φωλιές μόνο για χελιδόνια.

Μέρα τη μέρα ο Άρχοντας όλο γερνά και γέρνει.
Μοιάζει η τύχη του στα χέρια ενός θεού να ‘χει απομείνει.
Το δωδεκαπόστολο σιμά, τις προσευχές του στέλνει.
Τα ουράνια αποκρίνονται « συν Θεώ… και χείρα κίνει ».

Αποσταμένος Άρχοντας, στο έλεος των αρχόντων,
αναζητά τη στήριξη σε κάποια εφορεία.
Μπλέκονται τα κιτάπια του στα χέρια ιθυνόντων.
Τον χρόνο αντίστροφα μετρά η γραφειοκρατία.

Μια μέρα αν λάχει να σταθώ, σε πέτρες άμορφο σωρό
κι αργά το δάκρυ μου κυλά σε μια φωτογραφία,
σ’ όσους ρωτούν, α λ ί μ ο ν ο στους άρχοντες… θα πω,
που στα βαθιά συρτάρια τους βουλιάζει η ιστορία.

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

“Τα περσινά τους βάζουν για καλά”, του Σπύρου Γούλα

“Τα περσινά τους βάζουν για καλά”, του Σπύρου Γούλα

- γράφει η Αλεξάνδρα Παυλίδη - “Τα περσινά τους βάζουν για καλά” του Σπύρου Γούλα και η ανάσυρση των προσωπικών ναυαγίων. Εκδόσεις Πόλις Από τον Μάιο του 2020 κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή του Σπύρου Γούλα, από τις εκδόσεις Πόλις, σε επιμέλεια-διόρθωση Δημήτρη Αθηνάκη...

Η θαλασσοσπηλιά (Νησί θα πει)

Η θαλασσοσπηλιά (Νησί θα πει)

Νησί θα πει κρούστα στεριάς ζωσμένη στο λουλάκι με βράχια ολοτσαλάκωτα, με δαντελένια μέρη, μια φούχτα σπόρια για τ’ αηδόνια στ’ άσπρο πεζουλάκι, κι ένα ραδιόφωνο ανοιχτό, χειμώνα-καλοκαίρι.   Νησί θα πει μοσκοβολιά από σκίνους και θυμάρια, παπαρουνίτσες...

Θάλασσα

Θάλασσα

Γαλάζιο πέπλο της καρδιάς μας τραγούδι νοσταλγικό της μοναξιάς μας μας αγκαλιάζεις, μας δροσίζεις με την γαλάζια σου ομορφιά, μας διαποτίζεις. Μας σαγηνεύεις, μας μεθάς.   Σε μέρη απίθανα μας πας μας ταξιδεύεις δεν σταματάς ούτε στιγμή να μας μαγεύεις. Μα...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. drmakspy

    Υπέροχο! Σε εκφράσεις και σε λυρισμό, σε συναίσθημα και σε γλαφυρότητα… Αλήθεια σε ποιον τόπο αναφέρεται;

    Απάντηση
  2. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    ΜΆΛΙΣΤΑ.Ωραίο ποίημα απ’ αυτά που αξίζει ποιήματα να τα απολαλούν.Που απ’ αυτάβγαίνει νόημα που έχουν κάτι να πουν και το λένε με όμορφες ”υπαρκτές” λέξεις και όχι δυσνόητες , βαρύγδουπες και σαν ”πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα”

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ ωραίο ποίημα!Μπράβο!

    Απάντηση
  4. Κώστογλου Βάσω

    Σας ευχαριστώ όλους για τα θετικά σας λόγια.
    Κύριε Σπύρο, οι στίχοι μου αναφέρονται στον Βυζαντινό πύργο που υπάρχει στη Νέα Φώκαια Χαλκιδικής. Κτίστηκε γύρω στο 1407, για την προστασία του μετοχιού της μονής του Αγ. Παύλου. Στον πύργο το 1821, είχε εγκαταστήσει το στρατηγείο του ο αρχηγός της επανάστασης στη Χαλκιδική, Εμμανουήλ Παπάς. Δίπλα στον πύργο βρίσκεται ο μετοχικός ναός των Δώδεκα Αποστόλων. Είναι ένα κτίσμα που σώζεται άρτιο ως τις μέρες μας. Βέβαια, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, η θάλασσα δείχνει να έχει άγριες προθέσεις απέναντι στο βράχο πάνω στον οποίο είναι κτισμένος ο πύργος. Γνωρίζω πως υπάρχει η πρόθεση από τις αρχές για την συντήρηση του μνημείου. Εύχομαι, μέσα στη γενικότερη παρακμή που ζούμε, να βρεθεί σύντομα και ο τρόπος, για να μπορέσουμε να παραδώσουμε όρθιο τον Άρχοντα και στους επόμενους … Θέλω να τονίσω πως για μας τους Φωκιανούς, που εγκατασταθήκαμε πρόσφυγες σ’ αυτόν τον τόπο, ο Βυζαντινός αυτός πύργος αποτέλεσε από την πρώτη στιγμή σημείο αναφοράς. Ίσως γιατί κάποιος που από τη μια στιγμή στην άλλη έχει εκδιωχθεί από τον τόπο του μπορεί να συναισθανθεί καλύτερα την αξία που έχει η σύνδεση με τις ιστορικές μας ρίζες.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου