Στα ερείπια καλά φυλαγμένες
στέκουν οι μνήμες.
Στις ντουλάπες κρέμονται ακόμα
τα ρούχα των σκοτωμένων.
Οι γυναίκες με τις στιβαρές
φορεσιές στην καρδιά τους
και στην ψυχή αρματωμένες.
Οι μητέρες, που θήλασαν
και αίμα και δάκρυ.
Τα κορίτσια ζωσμένα
με την άκρη του νήματος.
Ήταν η αθωότητα, που πέρασε
μέσα απ΄τη φωτιά μια νύχτα
γυρεύοντας ολομόναχη
τον στίχο ενός ποιήματος.
Ήταν οι γιορτές, που
τις ξέχασαν τα τραγούδια.
Είναι οι μέρες, που
ανταμώνουν ακόμα τον θάνατο.
Είναι ετούτη η φρίκη, που
δεν έχει τελειωμό
οι εποχές, που τρεκλίζουν
γεμάτες πληγές.
Μα σήμερα το πρωί
είδα μέσα απ΄τα χαλάσματα
να ξεφυτρώνει μια μικρή ανεμώνη.
Την είδα είμαι σίγουρη
και ο ήλιος χαμογελούσε.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!