Λίγο πριν το τέλος της παράστασης

λίγο πριν τον τερματισμό

το νήμα άξαφνα κόπηκε

κι έρμαιο αφέθηκε

να σέρνεται σαν ερπετό.

Λίγο πριν το τέλος είχες πει

ο ανάποδος καθρέφτης

θα γυρίσει και θα δείξει

το πρόσωπό σου το αληθινό.

Μες στη σιωπή

μες στο σκοτάδι

οι ψίθυροί σου λιποψυχούν.

«Ακούς;» μου λες

«ακούς τα θρυμματισμένα μου κομμάτια;»

«Άκου… άκου…

σωριάζονται και χάνονται

το νήμα βρόγχος φρικτός

θα κοπεί… θα κοπεί…

οι ενοχές δεν έχουν φωνή».

«Τα μάτια κλείνουν

σύνθλιψα με τα κομματιασμένα μου

χέρια τους παλμούς».

«Ακούς; ακούς;»

«Οι τελευταίοι χτύποι…

ποιο κομμάτι της καρδιάς

να είναι αυτό;»

«Αγκομαχά το ακούς;

για να σου πει αντίο».

«Κοίτα»... μου λες…

«κοίτα ο καθρέφτης γύρισε αλλιώς»

«δες πως λαμποκοπάει»

«δες τον πως στέκεται»

«δες πως αστράφτει μέσα του το φως».

«Βλέπεις; εγώ έχω φύγει»

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!