Μολύβι και χαρτί

η σκέψη όμως στεγνή.

Οι λέξεις ψάχνουν ένα νόημα

μα οι πράξεις μουδιασμένες

πως να αποδείξουν το θεώρημα.

Μολύβι και χαρτί

τα δεδομένα όλα είναι εκεί

ψυχροί υπολογισμοί.

Πάρε το ένα από εδώ

βάλε το άλλο από εκεί

και θα ’χεις αποτέλεσμα.

Ένα και ένα κάνουν δυο

όλοι το ξέρουν δα αυτό.

Μα εσύ κοιτάς επίμονα

το άσπρο σου χαρτί

άδειο, άγραφο και ύπουλο

λευκή σημαία

παράδοση στον εχθρό

και υποταγή.

"Μα δεν μπορώ άλλο πια...

...όχι δεν μπορώ

βαραίνει το μολύβι στα χέρια μου

κι η σκέψη μου αδύναμη

γαντζώθηκε...

μα πως να σωθεί απ’ το μυαλό...

όχι δεν μπορώ άλλο πια...

κι αυτή η αντανάκλαση

του πόνου απέναντί μου

βουβή κάθε φορά...

πάρτε την από μπροστά μου

πάρτε αυτόν τον καθρέφτη

τον ανάποδο...

πάρτε τον μακριά...

δεν έχω να του πω τίποτα πια...

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!