Ο ανάποδος καθρέφτης

22.07.2016

Κάθε πρωί ξυπνούσε
Με μια αίσθηση κάπως βαριά
Οι υποχρεώσεις μπροστά του
Βήματα ανιαρά,
Άτολμα, κυρίως ανούσια

Πριν φύγει για μια ακόμη μέρα
Που ήταν ίδια με την προηγούμενη
Για όσο θυμόταν τον εαυτό του
Κοιτούσε προσεκτικά έναν καθρέφτη
Που δεν θυμόταν από πού τον κληρονόμησε
Δεν τον ενδιέφερε να αναρωτηθεί
Ήταν απλώς εκεί

Ήταν ανάποδος
Ο καθρέφτης τού έδειχνε
Έναν κόσμο ανάποδο
Έναν εαυτό ανάποδο
Διασκεδαστικά διαφορετικό
Και τόσο μα τόσο απείθαρχο
Και χρωματιστό πολύ
Χωρίς ωστόσο καμία ελπίδα επιβίωσης
Στον κόσμο που είχε μεγαλώσει

Πέρασαν χρόνια έτσι
Και ο ανάποδος καθρέφτης
Ήταν πάντα εκεί
Να του θυμίζει κάτι
Εκείνος συνέχιζε να βηματίζει
Σαν ξένος, σαν επισκέπτης
Ανάμεσα σε άλλους που γίνονταν ξαφνικά
Όλο και πιο ασπρόμαυροι

Κάποια στιγμή ένα παιδί
Βρέθηκε στον καθρέφτη του μπροστά
Ο ανάποδος κόσμος
Τώρα γελούσε

Το παιδί άρχισε να χορεύει
Τα βήματά του ανάποδα
Οι νότες από το τραγούδι του
Ανάποδες κι αυτές

Εκείνος πλησίασε τον καθρέφτη
Για πρώτη φορά το είδωλό του
Έστεκε τώρα μπροστά του ευθυτενές

Μέσα στην ατέλειωτη φασαρία του παιδιού
Το σπίτι είχε γυρίσει
Ο κόσμος είχε γυρίσει
Κι εκείνος τώρα ανάμεσα στα χρώματα
Με τόλμη και ουσία
Περπατούσε

Και κάθε μέρα τώρα πια γίνεται άλλη

-

γράφει η Κατερίνα Τζωρτζακάκη

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Μόνο ένα παιδί μπορεί να αλλάξει τον κόσμο μας! ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ….
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    Μπράβο, για την ωραία έμπνευση.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου