Ο ανάποδος καθρέφτης

22.07.2016

Κάθε πρωί ξυπνούσε
Με μια αίσθηση κάπως βαριά
Οι υποχρεώσεις μπροστά του
Βήματα ανιαρά,
Άτολμα, κυρίως ανούσια

Πριν φύγει για μια ακόμη μέρα
Που ήταν ίδια με την προηγούμενη
Για όσο θυμόταν τον εαυτό του
Κοιτούσε προσεκτικά έναν καθρέφτη
Που δεν θυμόταν από πού τον κληρονόμησε
Δεν τον ενδιέφερε να αναρωτηθεί
Ήταν απλώς εκεί

Ήταν ανάποδος
Ο καθρέφτης τού έδειχνε
Έναν κόσμο ανάποδο
Έναν εαυτό ανάποδο
Διασκεδαστικά διαφορετικό
Και τόσο μα τόσο απείθαρχο
Και χρωματιστό πολύ
Χωρίς ωστόσο καμία ελπίδα επιβίωσης
Στον κόσμο που είχε μεγαλώσει

Πέρασαν χρόνια έτσι
Και ο ανάποδος καθρέφτης
Ήταν πάντα εκεί
Να του θυμίζει κάτι
Εκείνος συνέχιζε να βηματίζει
Σαν ξένος, σαν επισκέπτης
Ανάμεσα σε άλλους που γίνονταν ξαφνικά
Όλο και πιο ασπρόμαυροι

Κάποια στιγμή ένα παιδί
Βρέθηκε στον καθρέφτη του μπροστά
Ο ανάποδος κόσμος
Τώρα γελούσε

Το παιδί άρχισε να χορεύει
Τα βήματά του ανάποδα
Οι νότες από το τραγούδι του
Ανάποδες κι αυτές

Εκείνος πλησίασε τον καθρέφτη
Για πρώτη φορά το είδωλό του
Έστεκε τώρα μπροστά του ευθυτενές

Μέσα στην ατέλειωτη φασαρία του παιδιού
Το σπίτι είχε γυρίσει
Ο κόσμος είχε γυρίσει
Κι εκείνος τώρα ανάμεσα στα χρώματα
Με τόλμη και ουσία
Περπατούσε

Και κάθε μέρα τώρα πια γίνεται άλλη

-

γράφει η Κατερίνα Τζωρτζακάκη

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Μόνο ένα παιδί μπορεί να αλλάξει τον κόσμο μας! ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ….
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    Μπράβο, για την ωραία έμπνευση.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου