Ο ανάποδος καθρέφτης

22.07.2016

Κάθε πρωί ξυπνούσε
Με μια αίσθηση κάπως βαριά
Οι υποχρεώσεις μπροστά του
Βήματα ανιαρά,
Άτολμα, κυρίως ανούσια

Πριν φύγει για μια ακόμη μέρα
Που ήταν ίδια με την προηγούμενη
Για όσο θυμόταν τον εαυτό του
Κοιτούσε προσεκτικά έναν καθρέφτη
Που δεν θυμόταν από πού τον κληρονόμησε
Δεν τον ενδιέφερε να αναρωτηθεί
Ήταν απλώς εκεί

Ήταν ανάποδος
Ο καθρέφτης τού έδειχνε
Έναν κόσμο ανάποδο
Έναν εαυτό ανάποδο
Διασκεδαστικά διαφορετικό
Και τόσο μα τόσο απείθαρχο
Και χρωματιστό πολύ
Χωρίς ωστόσο καμία ελπίδα επιβίωσης
Στον κόσμο που είχε μεγαλώσει

Πέρασαν χρόνια έτσι
Και ο ανάποδος καθρέφτης
Ήταν πάντα εκεί
Να του θυμίζει κάτι
Εκείνος συνέχιζε να βηματίζει
Σαν ξένος, σαν επισκέπτης
Ανάμεσα σε άλλους που γίνονταν ξαφνικά
Όλο και πιο ασπρόμαυροι

Κάποια στιγμή ένα παιδί
Βρέθηκε στον καθρέφτη του μπροστά
Ο ανάποδος κόσμος
Τώρα γελούσε

Το παιδί άρχισε να χορεύει
Τα βήματά του ανάποδα
Οι νότες από το τραγούδι του
Ανάποδες κι αυτές

Εκείνος πλησίασε τον καθρέφτη
Για πρώτη φορά το είδωλό του
Έστεκε τώρα μπροστά του ευθυτενές

Μέσα στην ατέλειωτη φασαρία του παιδιού
Το σπίτι είχε γυρίσει
Ο κόσμος είχε γυρίσει
Κι εκείνος τώρα ανάμεσα στα χρώματα
Με τόλμη και ουσία
Περπατούσε

Και κάθε μέρα τώρα πια γίνεται άλλη

-

γράφει η Κατερίνα Τζωρτζακάκη

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Μόνο ένα παιδί μπορεί να αλλάξει τον κόσμο μας! ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ….
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    Μπράβο, για την ωραία έμπνευση.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου