Select Page

Ο δικός μου ανθός…

Ο δικός μου ανθός…

(Φωτογραφία: Στράτος Γιαννόπουλος)

…το ενδέκατο ταξίδι μας θα το αφιερώσουμε στο παρελθόν και στο μέλλον της ψυχή μας και στο απόσταγμά της, που δεν είναι άλλο από τα παιδιά μας.

Σας καλωσορίζω με την λογοτέχνη Λένα Βαμβακά, ξεκινώντας ακόμη ένα λογοτεχνικό ταξίδι με ρότα τα όνειρα…

Ανθέ μου αγέννητε

(…του Θεόφιλου Γιαννόπουλου)

-Τιμητική Διακρίση στον 2ο Ποιητικό Διαγωνισμό του Λαογραφικού Ομίλου Μελίκης και Περιχώρων-

Στων στερνών μου λογισμών τα χρόνια
μια ευχή που χρωστώ θα σου δώσω Παιδί μου:

Μην ευλογήσεις πόλεμο ποτέ σου
τίμα τον φτωχό και τον αγράμματο σεβάσου
το χέρι γίνε του τυφλού
χάρισε ταπεινά λίγη Ελπίδα
κι ελέησε κι εμένα σιωπηλά με της καρδιάς σου την απλότητα
Αυτά σ’ εμπιστεύομαι καθώς θα φεύγω Γιέ μου
ένα δαφνόφυλλο και χούφτα από λιβάνι να προσεύχεσαι
έζησα φτωχός, συγχώρα με
μα όταν το άδικο βιώνεις στη ψυχή
θα ‘μαι στη σκιά το αναφιλητό σου να μοιράζομαι

Τούτα σου προικεύω όσο θα γερνάω Κόρη μου
παρακαλώ, μη μου θυμώσεις
καμπούρα έκανα να προσκυνώ
όμως εσύ μην γονατίσεις σε άνθρωπο ποτέ σου
και σαν κουράζεσαι απ’ του κόσμου το σκοτάδι
θ’ ανάβω στη καρδιά μου φώς για να κουρνιάσεις

Όσα περίσωσα με μόχθο, σου τα δωρίζω Ανθέ μου αγέννητε
πέτρα στη γή, καμένη κι άγονη
ιδρώτα στο μέτωπο και χείλη στεγνά
λειψά από όμορφα λόγια και χαμόγελα
μα να ‘ξερες πόσο ντρέπομαι γι’ αυτό…

ΑΓΕΝΝΗΤΕ ΜΟΥ ΑΝΘΕ

(…της Λένας Βαμβακά)

Περίμενα… και ήλπιζα… πάντα…
Και σαν άρχιζε η βροχή,
έβγαινα και χόρευα σαν παιδί…
Και της παραδινόμουνα κι άφηνα να μουσκέψει
κάθε εκατοστό του κορμιού μου.
Έτσι, για να την ευχαριστήσω εκ των πρότερων,
που θα άφηνε το σπόρο να ανθίσει.
Και σαν έβγαινε ο ήλιος, πήγαινα στο δικό μου
απόρθητο μυστικό μέρος.
Και άφηνα τις ακτίνες του, να κουρσέψουν
κάθε κύτταρο του κορμιού μου.
Και σα νύχτωνε, ελευθέρωνα το μυαλό μου
και το άφηνα να ονειρεύεται και να ζωγραφίζει.
Να βάζει χρώματα στο αγέννητο λουλούδι μου
και να του δίνει αρώματα.
Το έφτιαχνα όπως ακριβώς το είχε φανταστεί
η ψυχή μου και του μιλούσα, του μιλούσα….
Κι ήταν δικό μου, μόνο δικό μου αυτό το λουλούδι.
Το λάτρευα κι ας μη το είχα δει ποτέ.
Μα ξεγελάστηκα !!!!
Τι δεν έκανα σωστά, κι έμεινα αιώνες πάνω
από μια χούφτα χώμα, να περιμένω
το σποράκι να ανθίσει ;;;
Μάλλον αφέθηκα μόνο στη βροχή…και στον ήλιο.
Μάλλον θα’πρεπε να πάρω μια χούφτα χώμα,
ν’ αφήσω τη βροχή να την ποτίσει,
ν’ αφήσω τον ήλιο να τη θεριέψει και να πλάσω πηλό.
Να ζωγραφίσω εγώ το λουλούδι μου,
να του βάλω χρώματα,
να του δώσω τη μορφή που ήθελα
και να το γεμίσω αρώματα !!!!
Να του δώσω ζωή και να είναι ο δικός μου
κατά δικός μου ανθός.
Ο ανθός μου όμως δε γεννήθηκε ποτέ
γιατί περίμενα από τους άλλους
να του δώσουν μορφή.
ΛΑΘΟΣ…….

Λογοτεχνικό βιογραφικό της  Λένας Βαμβακά


Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη ΧΑΛΑΣΤΡΑ. Ζώντας σε μια όμορφη κοινωνία, απολάμβανα και αποθήκευα όλα τα βιώματα μου !!! Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, νοιώθω την ψυχή μου πλημμυρισμένη από συναίσθημα. Και το συναίσθημα το αποτύπωνα πάντα στο χαρτί… πότε σαν ποίηση και πότε σαν πεζό λόγο. Γιατί δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω αυτά τα δυο… με συνεπαίρνουν το ίδιο.

Τρόπος επικοινωνίας με την δημιουργό: https://www.facebook.com/profile.php?id=100008741083364

Για να συμμετέχετε και εσείς σε μια λογοτεχνική συνεργασία μας ,-με διήγημα ή ποίημα-, μπορείτε να έρθετε σε επαφή με προσωπικό μήνυμα στο www.facebook.com/giannopoulos.theofilos

Επιμέλεια κειμένου

Θεόφιλος Γιαννόπουλος

Ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος γεννήθηκε και ζει στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης.

Δραστηριοποιείται ως συγγραφέας, ποιητής, αξιολογητής και λογοτεχνικός επιμελητής μυθιστορημάτων, ομιλητής σε παρουσιάσεις βιβλίων, καθώς και ως αρθρογράφος σε πολιτιστικές ιστοσελίδες.

Έχει διακριθεί σε πανελλήνιους, διεθνείς και παγκόσμιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς κι έργα του συμμετέχουν σε ανθολογίες διηγημάτων και ποίησης.

“Το Αγκάθινο Στέμμα” από τις εκδόσεις ΕΞΗ είναι το πρώτο του μυθιστόρημα. Για περισσότερα στοιχεία σχετικά με την πλοκή, καθώς και για να διαβάσετε δωρεάν το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου, μπορείτε να επισκεφτείτε την παρακάτω ιστοσελίδα: http://ekdoseiseksi.gr/shop/ελληνική-λογοτεχνία/το-αγκαθινο-στεμμα/

Τρόπος επικοινωνίας: www.facebook.com/giannopoulos.theofilos

2 Σχόλια

  1. drmakspy

    Που να το ήξερα……

    Στον “αγέννητο”

    Νόμιζα θά ‘ρθεις…
    Θυμάμαι τότε που αχνοφάνηκες…
    Κοίταξα την εικόνα μου στον καθρέφτη
    μέσα στο ασανσέρ… Άλλαζε…
    Έφτασα στο ισόγειο ένας άλλος…
    Πιο ώριμος και δυνατός…
    Χάθηκες μια μέρα στο αίμα…
    Δεν ήρθες ποτέ…
    Είναι στιγμές που σε νοιώθω στο στήθος
    να ακουμπάει η σάρκα σου στη δική μου
    όπως ξαπλώνω ανάσκελα -γλυκό βάρος-
    και το μικρό σου χέρι να κρατιέται
    απ’ το δικό μου…
    Δεν ήρθες ποτέ γιατί ποτέ δεν έζησες…
    Δεν θά ‘ρθεις ποτέ γιατί δεν έχεις μάνα…

    Αργοναύτης 29/05/2010

    Απάντηση
  2. Κατερινα Λαζιδου

    Τι υπεροχος ανθος απο το ροδο της ψυχης σας!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!