Ο δρόμος της Ανάστασης

14.05.2016

Μόνος  περπατώ στο μονοπάτι της αλήθειας.

Τ’ αγκάθια -γύρω μου-  καρφώνουν τον Ήλιο

που κρατούσα σαν φυλακτό.

Γρήγορα  οι βροχοποιοί εξορίστηκαν

απ’ τους βαρβάρους.

Έμεινε ορφανό το μέλλον μας,

ξερό, δίχως νερό κι αγάπη.

Ανηφορικός ο δρόμος της αρετής 

κι η θλίψη καρτερεί καλά  κρυμμένη

στα σκαλοπάτια  τ’  Ουρανού.

Δίπλα μου, άνθρωποι αισχροί

βυσσοδομούν, δίχως ντροπή.

Μα, προχωρώ, κουβαλώντας

το πληγωμένο φως, μέχρι το τέλος.

Μέχρι την Ανάσταση…

 

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

Πρωινό φιλί

Πρωινό φιλί

ΠΡΩΙΝΟ ΦΙΛΙ (τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας) - Ήλιε μου που ξημέρωσες, ψάξε για την καλή μου όταν τα μάτια της σε δουν δώσε της το φιλί μου - Αύρα γλυκιά της...

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Μια φορά κι έναν καιρό, δεν είχαμε τι να πούμε, έδεσα μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο για να θυμηθώ να πω όταν έχω. - Μια φορά κι έναν καιρό, είχες μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο αλλά δεν θυμόσουν γιατί. - Μια φορά κι έναν καιρό, δυο κόκκινες κλωστές ενώθηκαν σε μια...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Μοναχικός φαντάζει αυτός ο δρόμος…μα δίνει την ελπίδα για μιαν Ανάσταση που καρτερούμε όλοι μας…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου