Ο κύκλος της ζωής

17.02.2016

Τούτα τα λάβαρα
Γίνηκαν κόκκινα από το αίμα των παιδιών

Τούτοι οι δρόμοι
Πλημμυρίζουν από το αίμα των μανάδων

Τούτη η πόλη
Θα καεί, για να ζεσταθούν οι πόθοι που θάφτηκαν κάτω από το χώμα της μνήμης

Όμως, εμείς, αδέρφια!
Θα γεμίσουμε την πόλη με ζωή

Θα σκουπίζουμε τα δάκρυα με τα λάβαρα

Τα λάβαρα εκείνα, που θε να γίνουν κόκκινα από το δικό μας αίμα...

Το χρωστάμε στις ψυχές μας και στην ιστορία!
Κι εμείς, αδέρφια, ξέρουμε - πώς - να πληρώνουμε τούτα τα χρέη...

 

_

γράφει ο Βαγγέλης Ζιμετάκης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω, Θα θολώσω τα νερά της λιμνάζουσας θλίψης Θα κοπιάζω να βρω έναν λόγο χαράς    Πόσες φορές θα αρνηθείς να πεθάνεις, Ένα λουλούδι θα κόψεις, θα το μυρίσεις  Θέλεις να κλέψεις την ουσία, του παραπάνω εσύ για να ζήσεις.   Μια ώρα...

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

6 σχόλια

6 Σχόλια

    • Βαγγέλης Ζιμετάκης

      Γνωστό εδώ και χρόνια!!! ✌️

      Απάντηση
  1. Μάχη Τζουγανάκη

    έχουμε μπερδέψει λίγο πώς πρέπει να γίνονται οι αποπληρωμές…

    Καλημέρα σας δυνατό ποίημα!

    Απάντηση
    • Βαγγέλης Ζιμετάκης

      Ευχαριστώ πολύ!!

      Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Ναι…και στην ιστορία το χρωστάμε… αλλά και η ιστορία μας γράφει, ότι ξέρουμε να πληρώνουμε τα χρέη μας! Ένα είναι το σίγουρο, πως πρέπει να πάψουν επιτέλους να βάφονται τα λάβαρα κι οι δρόμοι μας με αίμα! Πολύ δυνατό το ποίημα σας μπράβο σας!!!

    Απάντηση
    • Βαγγέλης Ζιμετάκης

      Ευχαριστώ πάρα πολύ!! Εξαιρετικό σχόλιο!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου