Ο ματρακάς

22.09.2016

bike_b

«Και φτιάχνει κύκλους η ιστορία», έτσι μου λέγε ο μπάρμπα-Βαγγέλης και έδειχνε το ποδήλατό του, το αντράκι του. «Και συνέχιζε, τα χρόνια εκείνα παιδί μου, όταν ήμουν, να καλή ώρα σαν κι εσένα, νέος, γεμάτος ορμή και όρεξη, η ζωή πιο δύσκολη μεν, πιο ξέγνοιαστη δε, κι ας μην είχαμε τα μέσα που έχετε εσείς σήμερα, θέμα ήταν αν τύχαινε και βρεις κάποιον με δικό του αυτοκίνητο και ειδικά στην επαρχία με τις μεγάλες στερήσεις, το λεωφορείο ερχόταν μόνο μια φορά την εβδομάδα και όχι πάντα. Και δεν είχαν όλα τα χωριά δρόμους ανοικτούς, μόνο χωματόδρομους και κατσικόδρομους έβλεπες.
"Κάνουν κύκλους τα όνειρα και ξαναγυρνούν να διεκδικήσουν τα δικά τους". Έλεγε και αναπολούσε, "...ποιος ξέρει πόσα χιλιόμετρα έκανα με τον ματρακά μου." Και μου 'δείχνε το παλιό ποδήλατο, ήταν δώρο από ένα θείο μου, μου είπε –χαριτολογώντας- "...άμα το καβαλήσεις, με την πρώτη, χάρισμα σου", τα κουτσοκατάφερα, δεν λέω. Κι από τότε πήγαινα, πήγαινα, δρόμο και δρόμο απ’ το χωρίο στην πόλη και πάλι πίσω, έκανα τις δουλείες μου και γύριζα. Αυτό ήταν η αιτία να γνωρίζω τη γιαγιά σου, μήνες την παρακαλούσα να την πάω μια βόλτα, μέχρι που έπεσα πάνω της και παραλίγο να τη χτυπήσω, αγύριστο κεφάλι η γιαγιά σου, αλλά στο τέλος την κατάφερα. Μια ολάκερη ζωή μ’ αυτό ποδήλατο, σαράντα χρόνια και παραπάνω, σκέψου λίγοι είχαν τότε, στάθηκα τυχερός δεν λέω. Τώρα πια είναι δικό σου παιδί μου, να θυμάσαι μόνο, «Να βαστάς καλά σταθερό το τιμόνι, σταθερή την πορεία, να δίνεσαι, σ’ ό,τι αληθινά αγαπάς, μα πιότερο να προσέχεις των επιλογών τις διασταυρώσεις, με φρόνηση, σοφία και σύνεση θα φτάσεις πιο σίγουρα. Γιατί αν σπάσει ο κύκλος, που φτιάχνεις με την πίστη των χεριών και της καρδιάς πύρωμα, μετά δεν ματά φτιάχνει. Υπομονή πλέρια, πείσμα και αλήθεια στην ψυχή να ‘χεις και το κεφάλι ψηλά κατά μέτωπο του ήλιου».

 

_

γράφει ο Οδυσσέας Νασιόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

7 σχόλια

7 Σχόλια

    • Ανώνυμος

      Σ’ ευχαριστώ Ἀννα!

      Απάντηση
  1. sofia25164

    “Κάνουν κύκλους τα όνειρα και ξαναγυρνούν να διεκδικήσουν τα δικά τους”. Γεμάτη σοφία η ιστορία σας μπράβο!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου