«Και φτιάχνει κύκλους η ιστορία», έτσι μου λέγε ο μπάρμπα-Βαγγέλης και έδειχνε το ποδήλατό του, το αντράκι του. «Και συνέχιζε, τα χρόνια εκείνα παιδί μου, όταν ήμουν, να καλή ώρα σαν κι εσένα, νέος, γεμάτος ορμή και όρεξη, η ζωή πιο δύσκολη μεν, πιο ξέγνοιαστη δε, κι ας μην είχαμε τα μέσα που έχετε εσείς σήμερα, θέμα ήταν αν τύχαινε και βρεις κάποιον με δικό του αυτοκίνητο και ειδικά στην επαρχία με τις μεγάλες στερήσεις, το λεωφορείο ερχόταν μόνο μια φορά την εβδομάδα και όχι πάντα. Και δεν είχαν όλα τα χωριά δρόμους ανοικτούς, μόνο χωματόδρομους και κατσικόδρομους έβλεπες.
“Κάνουν κύκλους τα όνειρα και ξαναγυρνούν να διεκδικήσουν τα δικά τους”. Έλεγε και αναπολούσε, “…ποιος ξέρει πόσα χιλιόμετρα έκανα με τον ματρακά μου.” Και μου ‘δείχνε το παλιό ποδήλατο, ήταν δώρο από ένα θείο μου, μου είπε –χαριτολογώντας- “…άμα το καβαλήσεις, με την πρώτη, χάρισμα σου”, τα κουτσοκατάφερα, δεν λέω. Κι από τότε πήγαινα, πήγαινα, δρόμο και δρόμο απ’ το χωρίο στην πόλη και πάλι πίσω, έκανα τις δουλείες μου και γύριζα. Αυτό ήταν η αιτία να γνωρίζω τη γιαγιά σου, μήνες την παρακαλούσα να την πάω μια βόλτα, μέχρι που έπεσα πάνω της και παραλίγο να τη χτυπήσω, αγύριστο κεφάλι η γιαγιά σου, αλλά στο τέλος την κατάφερα. Μια ολάκερη ζωή μ’ αυτό ποδήλατο, σαράντα χρόνια και παραπάνω, σκέψου λίγοι είχαν τότε, στάθηκα τυχερός δεν λέω. Τώρα πια είναι δικό σου παιδί μου, να θυμάσαι μόνο, «Να βαστάς καλά σταθερό το τιμόνι, σταθερή την πορεία, να δίνεσαι, σ’ ό,τι αληθινά αγαπάς, μα πιότερο να προσέχεις των επιλογών τις διασταυρώσεις, με φρόνηση, σοφία και σύνεση θα φτάσεις πιο σίγουρα. Γιατί αν σπάσει ο κύκλος, που φτιάχνεις με την πίστη των χεριών και της καρδιάς πύρωμα, μετά δεν ματά φτιάχνει. Υπομονή πλέρια, πείσμα και αλήθεια στην ψυχή να ‘χεις και το κεφάλι ψηλά κατά μέτωπο του ήλιου».

_

γράφει ο Οδυσσέας Νασιόπουλος