Ο σκελετός του λεωφορείου – μέρος Β΄

18.03.2014

 

 Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ.

 

Περιττό να σας πω πως η μάνα μου φρίκαρε με τον κοκκάλινο φίλο που της κουβάλησα στο σπίτι – όχι ότι τρόμαξε, άλλες ήταν οι φοβίες της, με τους πεθαμένους τα είχε καλά. Το θεώρησε όμως ιεροσυλία, βεβήλωση νεκρού, διατάραξη της γαλήνης του πεθαμένου (όλα αυτά, και με το δίκιο της από μια άποψη) κι είχα μόνιμη γκρίνια να τον επιστρέψω στον χώρο του – πράγμα που δεν το συζητούσα βέβαια, το είχα βάλει πείσμα να τον στήσω.
Ωστόσο αποδείχτηκε τζάμπα και ο κόπος και η απολύμανση. Τα ευρήματά μου με τίποτε δεν συναρμολογούνταν σε αξιοπρεπή σκελετό, έστω και ανάπηρο. Μου έλειπε ένα πόδι, είχα λειψά χέρια, κάτι λίγα από πλευρές, οι σπόνδυλοι ήταν φύρδην μίγδην και, το κυριότερο, δεν είχε κεφάλι (τα κρανία γίνονταν ανάρπαστα).
Άρα; Άνθρακες ο θησαυρός - διότι το θέμα δεν ήταν να μάθω απλά τα οστά, αυτά τα έβλεπα και στον Άτλαντα της ανατομίας. Το θέμα ήταν να στηθεί ένας υποφερτός σκελετός – κι αυτό δεν γινόταν. Έπρεπε λοιπόν κάπως να τον «αποσύρω» από το σπίτι, το οποίο μύριζε απολυμαντήριο.
Κι εκεί άρχισαν τα προβλήματα. Να τον κάνω τι; Να τον πάω πού; Να τον επιστρέψω αδύνατον. Να τον ξεφορτωθώ ελαφρά τη καρδία ούτε λόγος - ήταν προσβολή και ιεροσυλία... Να τον θάψουμε στο εξοχικό, στον κήπο, θα ήταν μια λύση αλλά η μάνα μου ούτε να το ακούσει - και πώς να την κατηγορήσω, ένα δίκιο τό 'χε όσο νά 'ναι... Οπότε;
Και τότε σκέφτηκα την Μιράντα, φίλη και συμμαθήτριά μου από το λύκειο, με την οποία είχαμε δώσει μαζί εξετάσεις για Ιατρική αλλά δεν πέρασε κι έκανε φροντιστήριο να ξαναδώσει.
Η Μιράντα ενθουσιάστηκε με την ιδέα. Ίσως της φάνηκε ότι ερχόταν έτσι πιο κοντά στο στόχο της, δεν ξέρω - πάντως μου είπε ότι τα θέλει τα κόκκαλα. Κανονίσαμε λοιπόν να της τα πάω στο φροντιστήριο, κάπου στην Ακαδημίας, κάποια μέρα που θα πήγαινα στη σχολή, στο Γουδί (η αφετηρία των λεωφορείων ήταν πίσω από το κτίριο της Ακαδημίας).
Έτσι ο σκελετούλης μου ξαναμπήκε στο λεωφορείο της Δάφνης για να κατέβει Αθήνα. Αγκαλιά μου αυτή τη φορά, σε περιποιημένο σακβουαγιάζ (η μάνα μου, για να λυθεί το πρόβλημα, δεν είχε καμία αντίρρηση να μου το δώσει).

 

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

14 σχόλια

14 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Μου αρέσει πολύ η ιστορία σου Βάσω!!Περιμένω με αγωνία τη συνέχεια!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Σ’ ευχαριστώ πολύ Άννα μου! Ελπίζω η συνέχεια να ανταμείψει την αγωνία σου – έχει πράγματι αρκετό σασπένς και λίγο γκραν γκινιόλ!

    Απάντηση
  3. fofi walter-kyrlidou

    χαιρομαι που ο σκελετουλης κανει την βολτα του και σε αυτο το αγαπημενο σαιτ φιλεναδα.Καλο του δρομο.

    Απάντηση
  4. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Είδες Φωφάκι μου; Αν και λειψός, με ένα πόδι και ακέφαλος, τον βρήκε τον βηματισμό του! Σ΄ευχαριστώ πολύ!

    Απάντηση
  5. marimar

    Παρακολουθώ το ταξίδι του σκελετού “σου” με τα λεωφορεία της γραμμής και ανυπομονώ για τον τερματισμό της μεγάλης βόλτας. Εν αναμονή λοιπόν!!!

    Απάντηση
  6. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Είναι πράγματι περιπετειώδης και ταξιδεμένος ο σκελετούλης μου – πιστευω ο τερματισμός του να σας αποζημιώσει για την αναμονή, Μαρία μου!

    Απάντηση
  7. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Βάσω είσαι χωρίς καμιά υπερβολή απολαυστικότατη!!!! Επειδή δε όπως έχω πει έζησα κι εγώ κάποτε πάνω- κάτω τις ίδιες σκηνές- ιδίως με την μητέρα μου- ευχαριστήθηκα την αφήγησή σου ακόμη πιο πολύ καθώς με ταξίδεψες σε χρόνια όμορφα και ανέμελα παρά τις όποιες δυσκολίες και παρά το γκραν γκινιόλ του θέματος. Βέβαια είμαι ειλικρινά περίεργος να δω που θα καταλήξει ο “σκελετούλης” σου όπως τόσο όμορφα τον αποκαλείς!

    Απάντηση
  8. Sevi Stefani

    Τι ταλαιπωρία τραβάει και αυτός ο καημένος. ο σκελετός μας….Απλή, ευχάριστη αλλά και απολαυστική αφήγηση με πολύ χιούμορ….περιμένουμε την συνέχεια..μπράβο σας..

    Απάντηση
  9. Teddie Tzokas

    Τέλειο! Ωραίες περιγραφές και το συσπένς κτίζεται με πολλή μαεστρία! Υπέροχη ιστορία και κάθομαι στην άκρη του καθίσματός μου περιμένοντας με αγωνία να δω πού το πας! Θα περιμένω πολύ

    Απάντηση
  10. Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

    Βάσω πρόσεξε μόνο μην τον συνταξιοδοτήσεις γρήγορα λόγω αναπηρίας. Είναι μεγάλη μούρη ο σκελετούλης και επιδιώκει ο μπαγάσας να ξεγελάσει τις επιτροπές, να πάρει σύνταξη και να αράξει.
    Τους ξέρω εγώ κάτι τέτοιους τύπους. Το νου σου….

    Απάντηση
  11. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Σ’ ευχαριστώ πολύ Χριστόφορέ μου! Ελπίζω το ταξίδι του σκελετούλη μου να κρατήσει το ενδιαφέρον σου μέχρι τέλους και να αποδειχθεί αντάξιο του ενδιαφέροντός σου!

    Απάντηση
  12. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Πράγματι Σέβη μου – πολύ περιπετειώδεις οι… ταξιδιώτες (μιας και ήταν παραπάνω από ένας)!

    Απάντηση
  13. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Σ’ ευχαριστώ Τέντυ μου! Στα επόμενα δύο μέρη ολοκληρώνεται το ταξίδι του – τόσο το πραγματικό όσο και το φανταστικό!

    Απάντηση
  14. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Λες Βαγγέλη μου;;; Μπα ο καημενούλης… δεν νομίζω! Ήταν πράγματι αναπηρούλης… ένα πόδι, ακέφαλος, με μισή σπονδυλική… Νομίζω ότι δικαιούται αναπηρικής πολύ περισσότερο από κάτι άλλους “ανάπηρους”!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου