Ο σκελετός του λεωφορείου – μέρος Β΄

18.03.2014

 

 Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ.

 

Περιττό να σας πω πως η μάνα μου φρίκαρε με τον κοκκάλινο φίλο που της κουβάλησα στο σπίτι – όχι ότι τρόμαξε, άλλες ήταν οι φοβίες της, με τους πεθαμένους τα είχε καλά. Το θεώρησε όμως ιεροσυλία, βεβήλωση νεκρού, διατάραξη της γαλήνης του πεθαμένου (όλα αυτά, και με το δίκιο της από μια άποψη) κι είχα μόνιμη γκρίνια να τον επιστρέψω στον χώρο του – πράγμα που δεν το συζητούσα βέβαια, το είχα βάλει πείσμα να τον στήσω.
Ωστόσο αποδείχτηκε τζάμπα και ο κόπος και η απολύμανση. Τα ευρήματά μου με τίποτε δεν συναρμολογούνταν σε αξιοπρεπή σκελετό, έστω και ανάπηρο. Μου έλειπε ένα πόδι, είχα λειψά χέρια, κάτι λίγα από πλευρές, οι σπόνδυλοι ήταν φύρδην μίγδην και, το κυριότερο, δεν είχε κεφάλι (τα κρανία γίνονταν ανάρπαστα).
Άρα; Άνθρακες ο θησαυρός - διότι το θέμα δεν ήταν να μάθω απλά τα οστά, αυτά τα έβλεπα και στον Άτλαντα της ανατομίας. Το θέμα ήταν να στηθεί ένας υποφερτός σκελετός – κι αυτό δεν γινόταν. Έπρεπε λοιπόν κάπως να τον «αποσύρω» από το σπίτι, το οποίο μύριζε απολυμαντήριο.
Κι εκεί άρχισαν τα προβλήματα. Να τον κάνω τι; Να τον πάω πού; Να τον επιστρέψω αδύνατον. Να τον ξεφορτωθώ ελαφρά τη καρδία ούτε λόγος - ήταν προσβολή και ιεροσυλία... Να τον θάψουμε στο εξοχικό, στον κήπο, θα ήταν μια λύση αλλά η μάνα μου ούτε να το ακούσει - και πώς να την κατηγορήσω, ένα δίκιο τό 'χε όσο νά 'ναι... Οπότε;
Και τότε σκέφτηκα την Μιράντα, φίλη και συμμαθήτριά μου από το λύκειο, με την οποία είχαμε δώσει μαζί εξετάσεις για Ιατρική αλλά δεν πέρασε κι έκανε φροντιστήριο να ξαναδώσει.
Η Μιράντα ενθουσιάστηκε με την ιδέα. Ίσως της φάνηκε ότι ερχόταν έτσι πιο κοντά στο στόχο της, δεν ξέρω - πάντως μου είπε ότι τα θέλει τα κόκκαλα. Κανονίσαμε λοιπόν να της τα πάω στο φροντιστήριο, κάπου στην Ακαδημίας, κάποια μέρα που θα πήγαινα στη σχολή, στο Γουδί (η αφετηρία των λεωφορείων ήταν πίσω από το κτίριο της Ακαδημίας).
Έτσι ο σκελετούλης μου ξαναμπήκε στο λεωφορείο της Δάφνης για να κατέβει Αθήνα. Αγκαλιά μου αυτή τη φορά, σε περιποιημένο σακβουαγιάζ (η μάνα μου, για να λυθεί το πρόβλημα, δεν είχε καμία αντίρρηση να μου το δώσει).

 

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Εκείνος παραφυλάει στη γωνία, επιμελώς κρυμμένος κάτω από μαύρη ρεντικότα, σκούφο και δερμάτινο χαρτοφύλακα που χάσκει σκισμένος. Την κοιτά με ματάκια μικρά. Τα ματογυάλια κρύβουν μια σπάνια εξαιρετική όραση. Με τρεμάμενο χέρι εκείνη βγάζει τα κλειδιά, κάνει να...

Το μαγικό παγοπέδιλο

Το μαγικό παγοπέδιλο

Η Μαντώ ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι έξι ετών, που το μόνο που τής άρεσε να κάνει ολημερίς και ίσως ολονυχτίς στον ύπνο της, ήταν να χορεύει. Χόρευε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της κάμαρας των γονιών της και ονειρευόταν τις σκηνές τών παγκόσμιων θεάτρων, υπό την...

Διαβάστε κι αυτά

Το μαγικό παγοπέδιλο

Το μαγικό παγοπέδιλο

Η Μαντώ ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι έξι ετών, που το μόνο που τής άρεσε να κάνει ολημερίς και ίσως ολονυχτίς στον ύπνο της, ήταν να χορεύει. Χόρευε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της κάμαρας των γονιών της και ονειρευόταν τις σκηνές τών παγκόσμιων θεάτρων, υπό την...

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

«Τους μήνες που δεν έχουν ρο το κρασί θέλει νερό» ξανάπιασε το γνωστό τροπάρι του ο Μηνάς, καθώς - αρχές του Μάη ήτανε - βολεύτηκε στην μόνιμη θέση του, στο κουτούκι του Γαβρίλη «Η ωραία Μέλπεια». Αποδέκτης της παρατήρησης η μόνιμη παρέα του, ο ξάδερφός του ο...

Η Ωραία Θάσος

Η Ωραία Θάσος

- γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη - Θα ‘χε ένα χρόνο τώρα, ίσως και παραπάνω, που ο Σταμάτης ο Δακαρέμης είχε ανοίξει εκείνο το καινούργιο καφενείο στην πάνω γωνία του Νέου Φαλήρου. Προηγουμένως, ο χώρος αυτός ενοικιαζόταν για κάτι παραστάσεις χοροδράματος, δεν...

14 σχόλια

14 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Μου αρέσει πολύ η ιστορία σου Βάσω!!Περιμένω με αγωνία τη συνέχεια!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Σ’ ευχαριστώ πολύ Άννα μου! Ελπίζω η συνέχεια να ανταμείψει την αγωνία σου – έχει πράγματι αρκετό σασπένς και λίγο γκραν γκινιόλ!

    Απάντηση
  3. fofi walter-kyrlidou

    χαιρομαι που ο σκελετουλης κανει την βολτα του και σε αυτο το αγαπημενο σαιτ φιλεναδα.Καλο του δρομο.

    Απάντηση
  4. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Είδες Φωφάκι μου; Αν και λειψός, με ένα πόδι και ακέφαλος, τον βρήκε τον βηματισμό του! Σ΄ευχαριστώ πολύ!

    Απάντηση
  5. marimar

    Παρακολουθώ το ταξίδι του σκελετού “σου” με τα λεωφορεία της γραμμής και ανυπομονώ για τον τερματισμό της μεγάλης βόλτας. Εν αναμονή λοιπόν!!!

    Απάντηση
  6. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Είναι πράγματι περιπετειώδης και ταξιδεμένος ο σκελετούλης μου – πιστευω ο τερματισμός του να σας αποζημιώσει για την αναμονή, Μαρία μου!

    Απάντηση
  7. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Βάσω είσαι χωρίς καμιά υπερβολή απολαυστικότατη!!!! Επειδή δε όπως έχω πει έζησα κι εγώ κάποτε πάνω- κάτω τις ίδιες σκηνές- ιδίως με την μητέρα μου- ευχαριστήθηκα την αφήγησή σου ακόμη πιο πολύ καθώς με ταξίδεψες σε χρόνια όμορφα και ανέμελα παρά τις όποιες δυσκολίες και παρά το γκραν γκινιόλ του θέματος. Βέβαια είμαι ειλικρινά περίεργος να δω που θα καταλήξει ο “σκελετούλης” σου όπως τόσο όμορφα τον αποκαλείς!

    Απάντηση
  8. Sevi Stefani

    Τι ταλαιπωρία τραβάει και αυτός ο καημένος. ο σκελετός μας….Απλή, ευχάριστη αλλά και απολαυστική αφήγηση με πολύ χιούμορ….περιμένουμε την συνέχεια..μπράβο σας..

    Απάντηση
  9. Teddie Tzokas

    Τέλειο! Ωραίες περιγραφές και το συσπένς κτίζεται με πολλή μαεστρία! Υπέροχη ιστορία και κάθομαι στην άκρη του καθίσματός μου περιμένοντας με αγωνία να δω πού το πας! Θα περιμένω πολύ

    Απάντηση
  10. Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

    Βάσω πρόσεξε μόνο μην τον συνταξιοδοτήσεις γρήγορα λόγω αναπηρίας. Είναι μεγάλη μούρη ο σκελετούλης και επιδιώκει ο μπαγάσας να ξεγελάσει τις επιτροπές, να πάρει σύνταξη και να αράξει.
    Τους ξέρω εγώ κάτι τέτοιους τύπους. Το νου σου….

    Απάντηση
  11. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Σ’ ευχαριστώ πολύ Χριστόφορέ μου! Ελπίζω το ταξίδι του σκελετούλη μου να κρατήσει το ενδιαφέρον σου μέχρι τέλους και να αποδειχθεί αντάξιο του ενδιαφέροντός σου!

    Απάντηση
  12. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Πράγματι Σέβη μου – πολύ περιπετειώδεις οι… ταξιδιώτες (μιας και ήταν παραπάνω από ένας)!

    Απάντηση
  13. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Σ’ ευχαριστώ Τέντυ μου! Στα επόμενα δύο μέρη ολοκληρώνεται το ταξίδι του – τόσο το πραγματικό όσο και το φανταστικό!

    Απάντηση
  14. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Λες Βαγγέλη μου;;; Μπα ο καημενούλης… δεν νομίζω! Ήταν πράγματι αναπηρούλης… ένα πόδι, ακέφαλος, με μισή σπονδυλική… Νομίζω ότι δικαιούται αναπηρικής πολύ περισσότερο από κάτι άλλους “ανάπηρους”!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου