Ο τολμών νικά

4.12.2015

 

...Μια ξάστερη νύχτα, όχι μακριά από το σήμερα. Σε μια γειτονιά όχι διαφορετική από αυτήν που ζει ο καθένας. Ένας άνθρωπος ίδιος με όλους τους άλλους, είχε βγει σε ένα συνηθισμένο μπαλκόνι, μιας κοινότυπης πολυκατοικίας. Χωρίς τσιγάρο. Χωρίς ποτό. Χωρίς ζωή...

«Στέκεις ολομόναχος στο χείλος και... το τολμάς ή δειλιάζεις!
Και έρχεται εκείνη η καταραμένη στιγμή όπου ο χρόνος δεν κυλάει. Διαρκεί ελάχιστα, όσο ένα βλεφάρισμα ίσως. Κανένας δεν είναι παρών την ώρα που οφείλεις να ορθώσεις ανάστημα. Πολλοί να σου μιλήσουν για το πριν. Μα συνειδητοποιείς πως δεν υπάρχει κανένας για να σε βοηθήσει να σταθείς στα πόδια σου. Πολλοί να σου μιλήσουν για το μετά. Και όμως, κανένας να βαστάξεις στην πιο σκοτεινή σου στιγμή! Εκτός βέβαια από τον ίδιο σου τον εαυτό, αν μετράει αυτός. Ο αιώνιος σύμμαχος. Ο αιώνιος εχθρός.
Τολμάς να ζήσεις;»

- Είχα βγει κυρ Αστυνόμε τυχαία σας λέω να πετάξω τα σκουπίδια μου και τον είδα χαμένο σε σκέψεις βαθιές. Πού να φανταστώ κι εγώ πως θα φουντάρει! Είκοσι χρόνια γείτονες, μια χαρά άνθρωπος μού φαινότανε. Τώρα τί άλλο να σας πω, δεν ξέρω.

 

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

Αταβισμός

Αταβισμός

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1936             Ένα χλωμό φεγγάρι κρεμόταν πάνω απ’ το κοιμισμένο χωριό. Ησυχία επικρατούσε σ’ όλον τον οικισμό και μονάχα στο διώροφο πέτρινο σπίτι απέναντι από την εκκλησία υπήρχε ακόμη φως. Στο πάνω πάτωμα μια πόρτα ξεκλειδώθηκε. Ο πατέρας...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ όμορφα γραμμένο κι ας μην είχε όμορφο τέλος…

    Απάντηση
    • Κοσμάς Καλαματιανός

      Οσοι ανθρωποι απομακρυνονται απο την αληθινη τους φυση,καταληγουν να γινονται αυτοκαταστοφικοι…….

      Απάντηση
  2. Dimitris Kesanlis

    Τα πόδια σου αφήσαν το περβάζι
    είσαι μετέωρος σαν το φεγγάρι
    το βλέμμα σου καρφώνεται στο έδαφος
    που πλησιάζει λυτρωτικά απειλητικό

    Δυο δευτερόλεπτα σου μείναν
    ν’αναπνεύσεις το οξυγόνο μιας στερνής αυγής
    δυο δευτερόλεπτα που μοιάζουν σαν αιώνας
    και η ζωή σου όλη από τα μάτια σου περνά

    Απάντηση
  3. Kosmas

    Οσοι ανθρωποι απομακρινονται απο την αληθινη τους φυση καταληγουν να γινονται αυτοκαταστροφικοι……

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου