Ο τρελός του χωριού

15.06.2015

 

 

 

Κοιτάζει  από ψηλά  μια ομάδα ανθρώπων.

Καμμιά  τριανταριά.

Στα βράχια κάτω κάθονται  και  ξαποσταίνουν.

Και κει που το μάτι συνηθίζει,

και απόφαση παίρνει  να στραφεί καινούργια εικόνα να ζητήσει

κάτι παράξενο συμβαίνει.

Ένας απ΄ όλους σαν μήνυμα να έχει  πάρει  μυστικό

αρχίζει να ουρλιάζει, να κλαίει, να θρηνεί,

το σε χιλιάδες  συσπάσεις πρόσωπό του  να θέλει να ξεσκίσει.

Και όλοι οι άλλοι ακολουθούν! Όλοι μαζί!

Σαν σε αρχαία τραγωδία  χορός απόκοσμος

αιρετικός στην φύση του ανθρώπου.

Τραντάχτηκε η ψυχή του.

Λυγίσανε τα γόνατα…

Μα σ΄ένα  βράχο   πιο εκεί  μόνο του βλέπει έναν,

ήρεμο και απαθή το πέλαγος να αγναντεύει.

Σαν βάλσαμο τον  σκέπασε  η γνώριμη  μορφή του.

Ανθρώπινη,  θωπευτική.

Και κει που όλα της συνήθειας  βορά  πάνε να καταλήξουν,

τους θρήνους και τα κλάματα

γέλια  νευρικά και ακατανόητα ακολουθούν.

Για λίγο…

Σε λίγο… ξανά σιωπή… Έτσι όπως ξεκίνησε…

Ένα τσουνάμι  που πέρασε τα φράγματα, αδιάφορο για αυτά που έχει μπρος κι αυτά

που αφήνει πίσω του.

Δεν αντέχει!  Πρέπει να κατέβει, να μάθει, να το ζήσει.

 

 

«Τι συμβαίνει ρε παιδιά, όλα καλά;»

Σε αυτόν που τα άρχισε  όλα  απευθύνεται ανήσυχος μα χαμογελαστός.

«Εσύ μας έλειπες τρελέ» απάντησε και κάτι σαν ξινίλα βγήκε.

Το βλέμμα του στρέφει  για να δει τον άνθρωπο στον βράχο.

Βοήθεια να αρπάξει.

Μα ο βράχος είναι καθαρός.

Και τότε  φεύγει ο λήθαργος και η αλήθεια παρεμβαίνει.

Αυτός ήταν εκεί…

Αυτός  ήταν ο άνθρωπος στον βράχο…

Το  πνεύμα του ανέβηκε ψηλά να δει τα από κάτω

να καταλάβει, να αφουγκραστεί, αλήθειες να μαζέψει.

Μα πάνω απ όλα για να βρει τον λόγο που όλοι  αυτοί

τρελό του χωριού τον φωνάζουν.

 

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Πολύ όμορφο το ποίημα σας Φώτη!!!
    Το περιστατικό αυτό, που περιγράψατε τόσο θαυμάσια,
    τόσο παραστατικά, θα μπορούσε όντως σε κάποιο
    χωριό να έχει συμβεί.

    Παντού υπάρχει ένας τρελός και χιλιάδες λογικοί!
    Ή μήπως ένας λογικός και χιλιάδες τρελοί;

    Καλή σας ημέρα!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Στην περίπτωσή μας ισχύει το δεύτερο Ελένη μου.

      Απάντηση
  2. Matina Mardeli

    Ιδιαίτερο το θέμα σας για ποίημα! Μου άρεσε και ο τρόπος που το παρουσιάσατε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου