Select Page

Ο φόβος δε μένει πια εδώ

Ο φόβος δε μένει πια εδώ

 

 

Παρίσι, βράδυ Παρασκευής, Δεκέμβρης μήνας. Ο κρύος αέρας  έμπαινε με φόρα  στο στόμα του και στέγνωνε τον λαιμό του, κάνοντας τον να μετανιώσει που είχε πάρει την απόφαση να βγει για τρέξιμο τόσο αργά με τέτοιο καιρό. Όμως, από την άλλη, δεν άντεχε να μείνει λεπτό παραπάνω μέσα στο σπίτι.

Είχε ξεκίνησε να τρέχει από τον πύργο του Άιφελ, παράλληλα στον Σηκουάνα, είχε φτάσει στα Ηλύσια Πεδία -απόσταση διόλου ευκαταφρόνητη ακόμη και για έναν δεινό αθλητή- και επέστρεφε πάλι πίσω. Παρατηρούσε την πόλη η οποία είχε μπει στους ρυθμούς των εορτών εδώ και εβδομάδες.

Η λεωφόρος των Πεδίων ήταν γεμάτη Χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και η μεγάλη ρόδα, στη φιλοσοφία του γνωστού London eye, κοντά στην πλατεία Κονκόρντ και ακριβώς απέναντι από την είσοδο των Ηλυσίων πεδίων, ήταν ορατή από όλα τα σημεία της πόλης και προέτρεπε τους τουρίστες να δουν την πόλη από ψηλά.

Εκείνος πάλι δεν τα πήγαινε καλά με τα ύψη. Τρία χρόνια είχαν περάσει από τότε που είχε εγκατασταθεί μόνιμα στο Παρίσι και δεν έπαιρνε ποτέ την απόφαση να ανεβεί σε οποιοδήποτε ψηλό σημείο, ούτε καν στον περίφημο και πολυδιαφημισμένο Πύργο του Άιφελ. Αντίθετα, ήξερε απ’ έξω κάθε κρυφή ή φανερή γωνιά του Σηκουάνα.

Δεν παρέλειπε να τρέχει τουλάχιστον 4 φορές την εβδομάδα στους δρόμους δίπλα του, στην αρχή κόντρα στο ρεύμα του και έπειτα προς τη φορά του. Ειδικά τέτοιες ώρες που ο ποταμός ήταν απαλλαγμένος από τους τουρίστες και τα ποταμόπλοια δεν ρύπαιναν την ατμόσφαιρα με τον ήχο των μηχανών τους, η περιοχή ήταν από τα πιο ήσυχα και ήρεμα σημεία της πόλης. Κι εκείνος, ειδικά σήμερα, ήθελε να ακούει μόνο τις σκέψεις του.

Μετρούσε τα λάθη του, ένα σε κάθε λαχανιασμένη ανάσα. Δείλιασε επανειλημμένα. Την ανάγκασε με τη στάση του να απομακρυνθεί πολλές φορές, έπειτα έμπαινε ξανά στη ζωή της και διεκδικούσε από την αρχή. Ώσπου οι ευκαιρίες στέρεψαν, η υπομονή τελείωσε κι έμεινε ο έρωτας να κρέμεται από μια μικρή κλωστή που όμως δεν έλεγε να σπάσει.

Κινούνταν με κάθε μικρό φύσημα του ανέμου, κάθε μικρή ενόχληση του νου, κάθε υποψία κίνησης τους, για να τους θυμίζει πόσο μπορεί να σε πονέσει ο έρωτας όταν δεν παίρνει αυτό που θέλει. Άλλαξε χώρα για να φύγει μακριά της, έτρεχε συχνά τις νύχτες για να ξεφεύγει από τη μορφή της αλλά κάθε βράδυ όταν ξάπλωνε στο κρεβάτι, είτε μόνος, είτε με συντροφιά, εκείνη ήταν πάντα η τελευταία σκέψη του.

Παθιάστηκαν, βρίστηκαν, πόθησαν, λάτρεψαν και μίσησαν ο ένας τον άλλο κι ύστερα πάλι από την αρχή, σε έναν αγώνα να μην παραδοθούν πλήρως στα συναισθήματα τους. Η λογική επέμενε πως δεν έπρεπε, γιατί τέτοιοι έρωτες είναι γεννημένοι για να καταστρέφουν. Είναι αχόρταγοι, ζητούν το όλα των συναισθημάτων. Κι εκείνοι, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, δεν ήταν έτοιμοι να τα δώσουν όλα.

Δεν είχαν συναντηθεί αυτά τα τρία χρόνια αλλά υπήρχαν διαστήματα όπου η ένταση εξ αποστάσεως ήταν τόσο μεγάλη που σχεδόν ένιωθαν ο ένας δίπλα στον άλλο. Μηνύματα, τηλεφωνήματα, διαστήματα σιωπής και ύστερα πάλι υποσχέσεις, συναισθήματα και ένταση.

«Έρχομαι» του έγραψε χθες. «Ή θα με κρατήσεις και όπου μας βγάλει ή θα με αφήσεις να σε αφήσω οριστικά». Δεν ήταν η πρώτη φορά που του έλεγε πως δεν άντεχε πλέον τόση ένταση. Άλλωστε και για εκείνον δεν ήταν λίγες οι φορές στις οποίες η έκρηξη συναισθημάτων που προκαλούσε η εικόνας της ήταν απερίγραπτα δυνατή.

Η μουσική που έπαιζε στο κινητό του όση ώρα έτρεχε διακόπηκε από τον ήχο του μηνύματος. Σταμάτησε για να το διαβάσει. «Πύργος του Άιφελ, τρίτο επίπεδο, σε μισή ώρα. Κοιτώντας τους φόβους μας κατάματα…» του έγραφε κάτω από το εισιτήριο που του έστειλε, ώστε να ανέβει χωρίς να περιμένει στην ουρά. Δεν είχε αφήσει τίποτα στην τύχη.

Ήθελε η υπέρβαση να είναι αποκλειστικά δική του απόφαση. Ήξερε πως εκείνος φοβόταν τα ύψη και του ζητούσε η συνάντηση να είναι σε εκείνο το σημείο που θα έχουν αφήσει πίσω όλους τους φόβους τους και τις δεύτερες σκέψεις τους. Αυτή τη φορά το εννοούσε. Ήθελε το όλα ή το τίποτα.

Στραβοκατάπιε στην ιδέα πως έπρεπε να βρεθεί τόσο μακριά από το έδαφος. Κοίταξε το ρολόι του. Είχε μισή ώρα στη διάθεση του για να φτάσει. Άρχισε πάλι να τρέχει, πιο γρήγορα αυτή τη φορά. Ο φόβος και η έξαψη συναγωνιζόταν ως προς το ποιο θα επικρατήσει.

Έφτασε στην είσοδο του πύργου και σήκωσε τα μάτια ψηλά. Η προσωποποίηση του δικού του μοναδικού έρωτα τον περίμενε στο ψηλότερο σημείο της πόλης. Ένιωσε τα χέρια του να ιδρώνουν και το κορμί του να μουδιάζει στην ιδέα της κατακόρυφης απόστασης των δεκάδων μέτρων που έπρεπε να διανύσει.

Πέρασε το εισιτήριο στο μηχάνημα και περίμενε το ασανσέρ μαζί με ένα νεαρό ζευγάρι, το οποίο ήταν φανερό πως βρισκόταν σε ταξίδι του μέλιτος και ανέμενε ενθουσιωδώς την άνοδο. Εκείνος πάλι είχε την αίσθηση πως τα πόδια του μετά βίας τον κρατούσαν και πως απείχε κλάσματα του δευτερολέπτου από το να σωριαστεί στο πάτωμα.

Καθώς απομακρύνονταν από το έδαφος, άρχισε να νιώθει δυσφορία, πανικό και το πρόσωπό του να καίει και να αλλάζει χρώματα με τη συχνότητα που αναβόσβηναν τα λαμπάκια του Χριστουγεννιάτικου δέντρου απέναντι από τον πύργο. Τα 10 λεπτά που πέρασαν μέχρι να φτάσει στο τελευταίο επίπεδο ήταν βασανιστικά αργά. Ένιωθε τη μία να πνίγεται, μετά να ζαλίζεται, ύστερα να θολώνει ενώ παράλληλα προσπαθούσε να δείχνει συγκροτημένος υπό το εξεταστικό βλέμμα της υπεύθυνη του ανελκυστήρα, η οποία τον κοιτούσε επίμονα και τον είχε ήδη ρώτησε τρεις φορές αν αισθανόταν καλά.

Οι πόρτες άνοιξαν και ο παγωμένος αέρας τον βοήθησε λίγο να συνέλθει. Την είδε απέναντι, ακουμπισμένη στα πλέγματα. Δεν κουνήθηκε. Περίμενε εκείνον να κάνει τα βήματα που θα τους έφερναν σε απόσταση αναπνοής. Κοίταξε γύρω του. Έκανε το πρώτο βήμα και ξεκίνησε να μετρά. Δεν τολμούσε να κοιτάξει κάτω.

Πέντε βήματα χρειάστηκαν, τα πέντε πιο δύσκολα της ζωής του. Μόλις την έφτασε, ακούμπησε το χέρι του στο πλέγμα, χωρίς να πάρει τα μάτια του από το πρόσωπο της. Έβγαλε όσο αέρα κρατούσαν τα πνευμόνια του σε όλα αυτά τα βήματα και μίλησε:

-Δεν ξέρεις πόσο δύσκολο ήταν αυτό που μόλις έκανα, της είπε.

-Ξέρω, απάντησε. Ήθελα εσύ να συνειδητοποιήσεις πόσο εξίσου δύσκολο και τρομακτικό ήταν για μένα να τα αφήσω όλα και να έρθω... Έχουμε πολλά να πούμε.

Κούνησε το κεφάλι του αρνητικά και την αγκάλιασε. Κοίταξε τα φώτα της πόλης που απλώνονταν από κάτω τους. Ο φόβος ανήκε πια στο παρελθόν ενώ εκείνοι μιλούσαν για το μέλλον.

-Όχι, της είπε. Δεν έχουμε πολλά να πούμε. Έχουμε πολλά να ζήσουμε...

 

Επιμέλεια κειμένου

11 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Το βιβλιο.νετ είναι σοβαρό site που ασχολείται με τη λογοτεχνία και όχι με νερόβραστα ροζ κακογραμμένα love stories. Αυτό υπέθετα τόσο καιρό. Λάθος μου.

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Αγαπητέ ανώνυμε, έχετε κάθε δικαίωμα να θεωρείτε και να υποθέτετε αυτό που νομίζετε πως είναι σωστό. Κανείς άλλωστε δεν πρόκειται να σας αφαιρέσει αυτό το δικαίωμα. Όμως, κανείς δεν πρόκειται να αφαιρέσει και το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης από τους ανθρώπους οι οποίοι επιθυμούν -επώνυμα- να εκτεθούν στην κρίση του κοινού και των συνανθρώπων τους καθώς και της δημοσίευσης των ιδεών και των δημιουργιών τους, καθόσον κάτι τέτοιο θα συνιστούσε μια καθαρή περίπτωση λογοκρισίας, κάτι που δεν ταιριάζει στο σκεπτικό με το οποίο έχουμε αποφασίσει να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας εδώ, στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.

      Σας ευχαριστούμε πολύ για την επικοινωνία.

      Απάντηση
      • Ανώνυμος

        Εγώ σας ευχαριστώ, γιατί έχω περάσει όμορφες στιγμές με τις ιστορίες που έχω απολαύσει εδώ και έχω ξεχωρίσει μεγάλους συγγραφείς που έχουν τόσα πολλά να δώσουν στον κόσμο και τους αναγνώστες, με ήθος, πηγαίο ταλέντο, οι οποίοι έχουν πραγματικά κάτι να πουν που δεν έχει χιλιοειπωθεί. Σας ευχαριστώ. Καλή σας συνέχεια. Χωρίς παρεξήγηση, για το παράπονο που εξέφρασα.

        Απάντηση
        • Μιχάλης Μπουραντώνης

          Ώστοσο, δεν βλέπω δημοσιευμένη την απάντηση που έδωσα στο σχόλιο της κυρίας παρακάτω. Κι αν αυτό που ενόχλησε τόσο πολύ είναι το ονοματεπώνυμό μου, δεν το είχα προσέξει, παρακαλώ…

          Απάντηση
          • Κώστας Θερμογιάννης

            Αξιότιμε κύριε, η απάντηση στην οποία αναφέρεστε είναι εξόχως ειρωνική και το σχόλιο δεν εγκρίθηκε από εμένα. Θεωρώ πως δεν αρμόζει σε ένα σοβαρό διάλογο η ειρωνεία διότι εκτός από το γεγονός ότι υποβαθμίζει τη συζήτηση, δεν προσθέτει τίποτα σε αυτή. Ως εκ τούτου δεν είναι δυνατόν να το επιτρέψω αυτό.

            Σας ευχαριστώ για ακόμα μια, πιθανόν τελευταία, φορά για τη συμμετοχή σας στα σχόλια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net.

            Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Αγαπητέ Ανώνυμε προφανώς έμεινες στην επιφάνεια (και μάλιστα σε πολύ λίγα, επιλεγμένα σημεία της) και δεν μπόρεσες να διαβάσεις κάτω από τις γραμμές. Κρίμα, γιατί θα είχες πολλά και πολύ ενδιαφέροντα να ανακαλύψεις.

    Απάντηση
  3. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Ήθελε η υπέρβαση να είναι αποκλειστικά δική του απόφαση. Ήξερε πως εκείνος φοβόταν τα ύψη και του ζητούσε η συνάντηση να είναι σε εκείνο το σημείο που θα έχουν αφήσει πίσω όλους τους φόβους τους και τις δεύτερες σκέψεις τους”

    Πολλές φορές ο συμβολισμός είναι το καλύτερο εργαλείο για να αντιμετωπίσουμε φόβους και φοβίες είτε οφείλονται σε εξωτερικούς παράγοντες είτε προέρχονται από κάπου βαθιά μέσα μας.
    Πολύ καλογραμμένο και πολύ διεισδυτικό, Ιωάννα μου!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Για μενα το διηγημα σου Ιωαννα ηταν πολυ ανθρωπινο,συναισθηματικο και ΑΛΗΘΙΝΟ.ΕΥΓΕ.

    Απάντηση
  5. Γιάννης

    μια πάρα πολύ υπέροχη ιστορία γεμάτη ανάσες, ρομαντισμό και αποφασιστικότητα …. συγχαρτήρια …

    Απάντηση
  6. ioannagkanetsa

    Ευχαριστώ όλους σας για τα όμορφα σχόλια, χαίρομαι που γίνεται αντιληπτό πως, στη συγκεκριμένη ιστορία, στόχος δεν είναι το προφανές, δηλαδή η ερωτική ιστορία. Η ουσία σαφώς είναι άλλη και αφήνω τον αναγνώστη να την ανακαλύψει. Η αρνητική κριτική είναι καλοδεχούμενη μόνο όταν στοχεύει στο κείμενο και όχι τον συγγραφέα, όταν είναι αντικειμενική και όχι βασισμένη σε προσωπικές εμμονές, γι’ αυτό επιτρέψτε μου να αφήσω την παραπάνω κριτική ασχολίαστη, όπως άλλωστε της αξίζει.

    Απάντηση
  7. Μαργαρίτα Αρβανίτη

    Όσες φορές σε έχω διαβάσει Ιωάννα, τα γραπτά σου μου αρέσουν! Πάντα έχουν να πουν κάτι καλό πέρα από την ευχαρίστηση και το ενδιαφέρον της διήγησης που προσφέρουν. Η συνείδηση, η αξιολόγηση των γεγονότων που ζούμε έρχεται πολύ μετά από τον χρόνο που τα ζούμε! Αν οι “ήρωές ” τους δώσουν τον χρόνο που χρειάζονται ανάμεσά σε φόβους-φοβίες, ανασφάλειες και προβληματισμούς που μεσολαβούν μέχρι να “κατασταλάξουν” και να υπάρχει πιο “σοφή” , πιο ψυχραιμη και αντιπροσωπευτική για τους ήρωες αντιμετώπισή τους, τότε τον Λόγο δεν τον έχουν πια τα λόγια αλλά η ίδια η ζωή που αναλαμβάνει με έργα πλέον την δικαίωση των αποφάσεων. Όλα αυτά τα ωραία τα έδωσες με το κείμενό σου που για μία ακόμα φορά το χάρηκα! Και, η ζωή ποιός είπε ότι είναι εύκολη! Βήμα – βήμα μέσα από την αντιμετώπιση των δυσκολιών της πορευόμαστε. Τίποτα εξ αρχής υποσχόμενο για το καλό τέλος. Από τις επιλογές μας εξαρτάται “εν τω γίγνεσθαι”! καλή συνέχεια στην συγγραφική σου δραστηριότητα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!