creation_hand

«Ο καλός Θεός δεν παίζει ζάρια»

Αϊνστάιν

 

Όταν πέθανε ο Θεός, ο Άνθρωπος έγινε κύριος κληρονόμος Θεός αυτού του Κόσμου. «Εγώ μπορώ να τον κάνω πάλι Παράδεισο», είπε και χωρίς πολλή σκέψη ρίχτηκε με τα μούτρα στη δουλειά.

Πρώτα…

χώρισε την πόλη από την επαρχία

τους αστούς από τους χωρικούς

τους μαγαζάτορες από τους αγρότες.

Ύστερα…

χώρισε την εργασία από τη σχόλη

τις επιστήμες από τις τέχνες

το επάγγελμα από την ασχολία.

Μετά…

 χώρισε το μυαλό από το κορμί

τη σκέψη από την κίνηση

τη λογική από το συναίσθημα.

 

Πήδηξε ψηλά από τη χαρά του και φώναξε: «Τώρα ο κόσμος είναι λίγο καλύτερος» και χωρίς πολλή σκέψη συνέχισε τη δουλειά του.

Πρώτα…

χώρισε τους πλούσιους από τους φτωχούς

τους εργοδότες από τους εργαζομένους

τους λευκούς από τους έγχρωμους.

Ύστερα…

χώρισε τους άνδρες απ’ τις γυναίκες

τους γέρους απ’ τα παιδιά

τα παιδιά απ’ τα παιχνίδια τους.

Μετά…

χώρισε το χώμα απ’ το νερό

τη χαρά απ’ το γέλιο

τη λύπη από το κλάμα.

 

Πήδηξε ψηλά απ’ τη χαρά του και φώναξε: «Τώρα ο κόσμος είναι αρκετά καλύτερος» και χωρίς πολλή σκέψη ρίχτηκε πάλι στη δουλειά.

Πρώτα…

χώρισε τα μικρά από τα μεγάλα

τα αδύνατα από τα δυνατά

τα χαμηλά από τα ψηλά.

Ύστερα…

χώρισε τα έξω από τα μέσα

τα πάνω από τα κάτω

τα εδώ από τα εκεί

τα δεξιά απ’ τ’ αριστερά

τα βόρεια από τα νότια

τα κρύα απ’ τα ζεστά

τα μπλε από τα κόκκινα

τα μαύρα από τα άσπρα.

Μετά…

χώρισε το παρόν από το μέλλον

το μέλλον από το παρελθόν

το παρελθόν από το παρόν.

Πήδηξε ψηλά απ’ τη χαρά του και φώναξε: «Τώρα ο κόσμος είναι πολύ καλύτερος. Αυτός είναι ο δικός μου Παράδεισος».

Εγώ δε συμφωνώ μαζί του. Δεν είναι αυτός ο δρόμος που οδηγεί στον Χαμένο Παράδεισο. Δε μου αρέσει αυτή η ιστορία. Βοηθήστε με να τη σβήσω και με πολλή σκέψη να την ξαναγράψουμε αλλιώς μαζί, απ’ την αρχή, απ’ το σημείο εκείνο που λέει πως πέθανε ο Θεός κι ο Άνθρωπος έγινε κύριος και κληρονόμος Θεός αυτού του Κόσμου…

 

_

γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος

 

(Πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!