Ο Χορός της Ζωής

27.01.2015

 

 

 

Ακούστηκε η σπαρακτική κραυγή μιας μάνας.

Ένα κλάμα σα μουσική παντού αντήχησε και

μια νέα ζωή, αθώα ψυχή γεννήθηκε!

Το σύνθημα δόθηκε και μέγας χορός ξεκίνησε.

 

Άρχιζε ν’ ανθίζει στο κάλεσμα μιας άρπας και

να λικνίζεται στον κυματισμό της μουσικής.

«Χαϊδεύει το γέλιο σου το δρόμο που στρώσαμε,

με όνειρα κι ελπίδες για σένα, παιδί μας».

 

Δυο μικρά παιδιά βρέθηκαν να χορεύουν μαζί,

ένα αγόρι κι ένα κορίτσι χέρι χέρι,

σα δυο μικροί κύκνοι που παίζουν σε μια λίμνη.

Τα δυο παιδιά έγιναν νέοι και ζωήρεψε ο χορός.

 

Μια κοπέλα σαν ανθισμένος ροδανθός την άνοιξη,

με τα λικνίσματά της σαγηνεύει τ’ αγόρι,

που την ήθελε παντοτινά μες στην καρδιά του.

Έτσι ο «χορός του Ησαΐα» δεν άργησε να’ρθεί.

 

Ο ρυθμός έγινε πιο νευρώδης, αλλά συνάμα αργός.

Δυο παιδιά προστέθηκαν και μπήκαν στο χορό.

Τα χρόνια πέρασαν και η μουσική ξεθώριασε.

Τα δυο ανθισμένα κυκλάμινα μαράθηκαν.

 

Ο χορός κόντευε να τελειώσει κι ο χάρος σίμωνε.

Μια κραυγή ακούστηκε σαν πόνος από αγκάθι και

ένα κλάμα αντήχησε από τους άλλους του χορού.

Ο Χορός της Ζωής τελείωσε, μιαν ώρα κράτησε!

 

*Πρόκειται για ένα ποίημα που έγραψα ως μαθητής πριν από πολλά χρόνια εμπνεόμενος από τον πίνακα του Νορβηγού Ζωγράφου Edvard Munch “The Dance of Life”.

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου