Πάρτι στη βροχή

14.03.2015

 

rain-window_b 

Υγρές μαζεύονται νεφέλες,

σαν κομψευόμενες κοπέλες.

Ο άνεμος τις προσκαλεί,

σ’ όλες υπόσχεται φιλί.

 

Φορούν λοιπόν τα επίσημά τους,

τα μαύρα, τα φορέματά τους.

Δίνουν το χέρι για χορό,

κυλιούνται μέσα στο νερό.

 

Σφιχταγκαλιάζονται, αστράφτουν,

ασύστολα βροντογελούν.

Διάπλατα ανοίγουν οι ουρανοί,

τα ασήμια τους κατρακυλούν.

 

Μια ανάγκη έξω με ωθεί,

να περπατήσω μοναχή.

Να αφουγκραστώ τον παφλασμό,

κάθε σταγόνας το ρυθμό.

 

Μήπως μπορέσει η βροχή,

να ξαλεγράρει την ψυχή

και παρασύρει το νερό,

ότι αγκιστρώνει το μυαλό.

Όνειρα και απαντοχές,

λαχεία απ’ άλλες εποχές.

Ξεγράφτηκαν απ’ το παρόν,

απ’ τα σημεία των καιρών.

 

Ξέσπασε σαν κατακλυσμός,

η μπόρα και ο χαλασμός.

Τι κι αν αδιάβροχο φορώ,

μουσκίδι ως το κόκκαλο.

 

Η φύση για να εκτονωθεί,

ελευθερώνει τη βροχή.

Μολύβι είν΄ ο ουρανός,

τον σχίζει πάλι κεραυνός.

 

Οι δρόμοι εγίναν στο λεπτό,

ποτάμια με θολό νερό.

Κι θάλασσα η γαλανή,

τοπίο σε μια γκρι σκηνή.

 

Δέντρα σκυφτά, γυμνά κλαδιά,

λυγίζουν κατά που φυσά.

Βαδίζω αργά, γέρνω μπροστά,

πρόσωπο κόντρα στο βοριά.

 

Ξάφνου η ματιά μου πέφτει εκεί,

σε ένα και μοναδικό κλαδί.

Που μες την κοσμοχαλασιά,

με άνθη ντύθηκε λευκά.

 

Οι σκέψεις μου άλλαξαν με μιας,

στη θέα της τόσης ομορφιάς.

Ιδού λοιπόν το μυστικό,

η ζωή ανθίζει στο νερό.

 

Έρχεται η βαρυχειμωνιά,

να αφανίσει τα παλιά

και να ποτίσει με νερό,

ότι στη γη ήταν γερό.

 

Η άνοιξη ακολουθεί,

λουλούδια στήνουν τη γιορτή.

Αρώματα, κελαηδισμοί,

να χρωματίζουν τη στιγμή.

 

Η ελπίδα μου χαμογελά,

καινούργια όνειρα ανθηρά.

Με τη φύση πια έχω ενωθεί,

και κάνω πάρτι στη βροχή.

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ο πρόσφυγας

Ο πρόσφυγας

Ξεριζωμένος απ’ τον τόπο μου, απογοητευμένος απ’ τη ζωή, φεύγω για τόπους μακρινούς, για μια καινούργια αρχή. Μες στη βάρκα με τη τρικυμία ψάχνω μια ηλιαχτίδα σωτηρίας. Μάταια όμως. Του ανέμου τα φυσήματα και της θάλασσας τα ξεβράσματα  βγάζουν στην επιφάνεια σώματα....

Φυλακισμένη καρδιά

Φυλακισμένη καρδιά

Ο έρωτάς σου ένα φθηνό μαγαζάκι κόσμος μπαίνει βγαίνει κι εγώ σε μιαν άκρη να παρατηρώ: “πόσες καρδιές ακόμα θα προσπεράσεις  και θα σπάσεις στο διάβα σου;” Σε μιαν άκρη του μυαλού σου ευελπιστώ να βρίσκομαι κι εγώ ένα μονοπάτι τρέχω να βρω να χωθώ στην αγκαλιά σου να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου