Πάρτι στη βροχή

Δημοσίευση: 14.03.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

rain-window_b 

Υγρές μαζεύονται νεφέλες,

σαν κομψευόμενες κοπέλες.

Ο άνεμος τις προσκαλεί,

σ’ όλες υπόσχεται φιλί.

 

Φορούν λοιπόν τα επίσημά τους,

τα μαύρα, τα φορέματά τους.

Δίνουν το χέρι για χορό,

κυλιούνται μέσα στο νερό.

 

Σφιχταγκαλιάζονται, αστράφτουν,

ασύστολα βροντογελούν.

Διάπλατα ανοίγουν οι ουρανοί,

τα ασήμια τους κατρακυλούν.

 

Μια ανάγκη έξω με ωθεί,

να περπατήσω μοναχή.

Να αφουγκραστώ τον παφλασμό,

κάθε σταγόνας το ρυθμό.

 

Μήπως μπορέσει η βροχή,

να ξαλεγράρει την ψυχή

και παρασύρει το νερό,

ότι αγκιστρώνει το μυαλό.

Όνειρα και απαντοχές,

λαχεία απ’ άλλες εποχές.

Ξεγράφτηκαν απ’ το παρόν,

απ’ τα σημεία των καιρών.

 

Ξέσπασε σαν κατακλυσμός,

η μπόρα και ο χαλασμός.

Τι κι αν αδιάβροχο φορώ,

μουσκίδι ως το κόκκαλο.

 

Η φύση για να εκτονωθεί,

ελευθερώνει τη βροχή.

Μολύβι είν΄ ο ουρανός,

τον σχίζει πάλι κεραυνός.

 

Οι δρόμοι εγίναν στο λεπτό,

ποτάμια με θολό νερό.

Κι θάλασσα η γαλανή,

τοπίο σε μια γκρι σκηνή.

 

Δέντρα σκυφτά, γυμνά κλαδιά,

λυγίζουν κατά που φυσά.

Βαδίζω αργά, γέρνω μπροστά,

πρόσωπο κόντρα στο βοριά.

 

Ξάφνου η ματιά μου πέφτει εκεί,

σε ένα και μοναδικό κλαδί.

Που μες την κοσμοχαλασιά,

με άνθη ντύθηκε λευκά.

 

Οι σκέψεις μου άλλαξαν με μιας,

στη θέα της τόσης ομορφιάς.

Ιδού λοιπόν το μυστικό,

η ζωή ανθίζει στο νερό.

 

Έρχεται η βαρυχειμωνιά,

να αφανίσει τα παλιά

και να ποτίσει με νερό,

ότι στη γη ήταν γερό.

 

Η άνοιξη ακολουθεί,

λουλούδια στήνουν τη γιορτή.

Αρώματα, κελαηδισμοί,

να χρωματίζουν τη στιγμή.

 

Η ελπίδα μου χαμογελά,

καινούργια όνειρα ανθηρά.

Με τη φύση πια έχω ενωθεί,

και κάνω πάρτι στη βροχή.

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου