Πέντε λέξεις γεμάτες νόημα: Αγάπη

29.09.2016

balloon_love_b

Τι είναι τελικά ο έρωτας και η αγάπη και πού βρίσκονται; Μήπως κρύβονται δίπλα μας και δεν τους βλέπουμε ή μήπως κάπου σε κάποιο μακρινό αστέρι ψηλά στον ουρανό; Λένε πως όταν το νιώσεις να έρχεται, σε παρασύρει σαν το κύμα, σε ταξιδεύει, σε μαγεύει σαν τις σειρήνες του Οδυσσέα. Αλλά υπάρχουν και φορές που σε παραλύει, σε εναντιώνει και στο τέλος σε κομματιάζει.
Πόσο τελικά αξίζει να ακούσεις την καρδιά σου να χτυπά διαφορετικά όταν η λογική σου πρυτανεύει; Όταν παλεύουν μέσα σου σαν τον Δαβίδ και τον Γολιάθ; Και ενώ ξέρεις σύμφωνα με την ιστορία ποιος θα κερδίσει, εντούτοις αδυνατείς να μοιράσεις τους ρόλους, από φόβο, δειλία ή ανασφάλεια. Πόσο αξίζει να ελευθερώσεις τα στεγανά του μυαλού και των δακρύων σου όταν η πραγματικότητα σε προσγειώνει απότομα σε άβατους προορισμούς;
Ίσως τα πράγματα να είναι πιο απλά από την πολυπλοκότητα των σκέψεων που χτυπούν σαν σφυριά το υποσυνείδητο και το συνειδητό μας. Που δεν μας αφήνουν να γευτούμε με όλο μας το είναι το ομορφότερο συναίσθημα, τη μούσα όλων των ποιητών, ζωγράφων, συγγραφέων…
Πέντε λέξεις… Πέντε κλειδιά… Πέντε άνεμοι που σε οδηγούν, έστω και μέσα από αγκάθια, στον Παράδεισο…

-

γράφει η Μαριάννα Τεγογιάννη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου