Πίνοντας τις λέξεις

25.01.2020

Και όπου λέξεις μεγαλώνουν

βλαστάνουν

ανθίζουν φυτά

οι άνθρωποι

τα κάνουν ρόφημα

Μαζεύουν τον σπόρο

την άνοιξη

βάζουν καυτό νερό 

σε ένα ποτήρι

μετά προσθέτουν το φακελάκι

το αφήνουν λίγο

και το πίνουν.

Αυτή η διαδικασία συνεχίζει

μέχρι την άλλη άνοιξη

και μετά ξανά και ξανά

ασταμάτητα 

ασυνείδητα

πεινούν το ρόφημα

το επόμενο πρωί δεν το θυμούνται.

Και όταν πραγματικά το θελήσουν

έχει γίνει τόσο πικρό

που το πετούν.

 

_

γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ Αγγελής

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου