Πίνοντας τις λέξεις

25.01.2020

Και όπου λέξεις μεγαλώνουν

βλαστάνουν

ανθίζουν φυτά

οι άνθρωποι

τα κάνουν ρόφημα

Μαζεύουν τον σπόρο

την άνοιξη

βάζουν καυτό νερό 

σε ένα ποτήρι

μετά προσθέτουν το φακελάκι

το αφήνουν λίγο

και το πίνουν.

Αυτή η διαδικασία συνεχίζει

μέχρι την άλλη άνοιξη

και μετά ξανά και ξανά

ασταμάτητα 

ασυνείδητα

πεινούν το ρόφημα

το επόμενο πρωί δεν το θυμούνται.

Και όταν πραγματικά το θελήσουν

έχει γίνει τόσο πικρό

που το πετούν.

 

_

γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ Αγγελής

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου