Επιλέξτε Page

Πίσω από ακάνθινους φραγμούς

29.03.2016

Αιώνιο κρίμα μας το ακάνθινο στεφάνι που φοράς,

ρακένδυτος, λερός, μια βουρκωμένη άνοιξη στο βλέμμα.

Τους δρόμους να σου φράζουμε με δάφνες, δεν περνάς.

Να σε στοιβάζουμε σε κάποιου Γολγοθά το άθλιο τέλμα.

 

Τα διψασμένα χείλη σου να βρέχουμε με όξος και χολή,

το αθώο αίμα στις πληγές σου να το πλένουμε με αλάτι,

 σαν Φαρισαίοι ενδεδυμένοι με ηθική περιβολή,

 σπέρνουμε τη φωτιά για να θερίσουμε τη στάχτη.

 

Χωρίς πατρίδα σέρνεσαι, μια εξόριστη πληγή,

η ύπαρξή σου έρμαιο στο χείλος της αβύσσου

κι εμείς οι πρωτομάστορες της κόλασης στη γη,

θεματοφύλακες πιστοί του επουράνιου παραδείσου.

 

Την τελευταία ελπίδα σου ποτίζουμε με ψεύτικους λυγμούς,

τη θλιβερή εικόνα σου ψηλά ανεμίζουμε, παντιέρα.

Με σύρματα τώρα υψώνουμε ακάνθινους φραγμούς,

να Σε ξανασταυρώνουμε απ’ την αρχή και κάθε μέρα.

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Με σύρματα τώρα υψώνουμε ακάνθινους φραγμούς,
    να Σε ξανασταυρώνουμε απ’ την αρχή και κάθε μέρα.

    Προσωπικά αυτό το ποίημα Βάσω μου αγγίζει τις δικές μου ευαίσθητες χορδές και σκέψεις… Δε μπορώ να το σχολιάσω..μόνο την πραγματικότητά του νιώθω.. Καλό ξημέρωμα..

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Είναι φορές που κάτι σε αγγίζει τόσο έντονα και σε καθηλώνει, που είναι αδύνατον να εκφραστείς με λόγια…με το ποίημά σας μου συμβαίνει αυτό ακριβώς…. Την καλημέρα μου..

    Απάντηση
    • vaso kostoglou

      Είναι η πραγματικότητα που έχει καθηλώσει το βλέμμα μας, τη φωνή μας, τη σκέψη μας. Και αυτή τη φορά δεν είναι μια απομακρυσμένη πραγματικότητα στο χώρο ή στον χρόνο που μπορούμε να την αγνοήσουμε. Όσο και αν νίπτομεν τας χείρας μας το αίμα θα τα βάφει. Καλημέρα σας κυρία Ρουμελιώτη.

      Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Πονάει το ποίημά σας σήμερα… οι λέξεις του αγκάθια απ’ αγκάθινο στεφάνι, αλμυρό νερό πάνω σε πληγή! Η αλήθεια του ποιητή, απέναντι στο ψέμα των φαρισαίων αυτού του κόσμου! Μπράβο σας!!! Συγκινήθηκα και συμπορεύτηκα με τις σκέψεις και την αγωνία σας!

    Απάντηση
    • vaso kostoglou

      Λένε πως όλοι εμείς που γράφουμε κρατάμε στα χέρια ένα μαστίγιο, μόνο που πρώτα το δοκιμάζουμε στην πλάτη μας.Καλό σας βράδυ κ. Ντούπη.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου