Αιώνιο κρίμα μας το ακάνθινο στεφάνι που φοράς,

ρακένδυτος, λερός, μια βουρκωμένη άνοιξη στο βλέμμα.

Τους δρόμους να σου φράζουμε με δάφνες, δεν περνάς.

Να σε στοιβάζουμε σε κάποιου Γολγοθά το άθλιο τέλμα.

 

Τα διψασμένα χείλη σου να βρέχουμε με όξος και χολή,

το αθώο αίμα στις πληγές σου να το πλένουμε με αλάτι,

 σαν Φαρισαίοι ενδεδυμένοι με ηθική περιβολή,

 σπέρνουμε τη φωτιά για να θερίσουμε τη στάχτη.

 

Χωρίς πατρίδα σέρνεσαι, μια εξόριστη πληγή,

η ύπαρξή σου έρμαιο στο χείλος της αβύσσου

κι εμείς οι πρωτομάστορες της κόλασης στη γη,

θεματοφύλακες πιστοί του επουράνιου παραδείσου.

 

Την τελευταία ελπίδα σου ποτίζουμε με ψεύτικους λυγμούς,

τη θλιβερή εικόνα σου ψηλά ανεμίζουμε, παντιέρα.

Με σύρματα τώρα υψώνουμε ακάνθινους φραγμούς,

να Σε ξανασταυρώνουμε απ’ την αρχή και κάθε μέρα.

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!