Παγωμένα δάκρυα

1.08.2014

 

 

 

Από

τα μάτια της έσταξαν

παγωμένα τα

δάκρυα

και

τρικλίζοντας

απόθεσαν το βαρύ

τους φορτίο

στην άκρη του

γκρεμού.

 

Τα

χέρια της έσφιξαν τους

βράχους

κι η

παγωμένη ανάσα της

φούντωσε ξανά την

ανημπόρια της.

 

Θλιμμένη φύση  ξέπνοη

κείτεται

στο

χείλος του πόνου

κι

ονειρεύεται το βράχο να

σηκώσει.

 

Αέρινη φιγούρα,  που

τρεκλίζει πάνω της

η λύπη.

 

Πώς

να μοιράσει τώρα τους

στεναγμούς;

 

Πως

έκλεισαν με μιας όλες οι

πόρτες!

 

Οι

χαραμάδες έφραξαν με πόνο.

 

Τα

παγωμένα δάκρυα …….

στέκονται ακόμα

στην άκρη του

γκρεμού.

 

της Άννας Ρουμελιώτη

Η φωτογραφία είναι πνευματική ιδιοκτησία της  Άννας Ρουμελιώτη.

Διατίθεται με άδεια Creative Commons, όπως παρακάτω

cc

[Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα]

(CC BY-NC-SA 3.0 GR)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

Απορία

Απορία

Τι ΄ναι αυτό, αναρωτώ, που μέσα μου βρυχάται; Θεριό είναι τρανό που όλο μαστιγώνουν; Να ’ναι οι φλέβες δαμαστές, κλουβί τα σωθικά μου; Στερώ τη λευτεριά σ’ ένα δειλό δραπέτη; Πανάθεμά σε αναμονή στα στήθια μου ριζώνεις. Ώσπου, ξεπρόβαλες εσύ. Εσύ! Μεσ’ στ’ όνειρο και...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Σοφια

    Αννα απλά υπέροχο……… , τόσο δυνατό σα να το βλέπω σε ταινία!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου