Από
τα μάτια της έσταξαν
παγωμένα τα
δάκρυα
και
τρικλίζοντας
απόθεσαν το βαρύ
τους φορτίο
στην άκρη του
γκρεμού.
Τα
χέρια της έσφιξαν τους
βράχους
κι η
παγωμένη ανάσα της
φούντωσε ξανά την
ανημπόρια της.
Θλιμμένη φύση ξέπνοη
κείτεται
στο
χείλος του πόνου
κι
ονειρεύεται το βράχο να
σηκώσει.
Αέρινη φιγούρα, που
τρεκλίζει πάνω της
η λύπη.
Πώς
να μοιράσει τώρα τους
στεναγμούς;
Πως
έκλεισαν με μιας όλες οι
πόρτες!
Οι
χαραμάδες έφραξαν με πόνο.
Τα
παγωμένα δάκρυα …….
στέκονται ακόμα
στην άκρη του
γκρεμού.
της Άννας Ρουμελιώτη
Η φωτογραφία είναι πνευματική ιδιοκτησία της Άννας Ρουμελιώτη.
Διατίθεται με άδεια Creative Commons, όπως παρακάτω
[Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση – Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα]
(CC BY-NC-SA 3.0 GR)
Αννα απλά υπέροχο……… , τόσο δυνατό σα να το βλέπω σε ταινία!!!