Αθήνα, 14 Σεπτεμβρίου 1983

Αγαπημένη μου φίλη,

Πήρα το γράμμα σου και στεναχωρήθηκα τόσο πολύ… Γιατί δεν έρχεσαι, κάνε μια προσπάθεια! Σ΄ έχω πολύ ανάγκη! Η προηγούμενη βδομάδα ήταν για μένα η χειρότερη της ζωής μου… Ναι. Το κανα αυτό που σου εaίχα πει, το κανα! Λάθος- σωστό δεν έχει καμιά σημασία πια… Τέλειωσαν όλα. Ήταν φρικτό, δε γινόταν αλλιώς, το ξέρεις… Σα να σε βλέπω, κουνάς με απελπισία το κεφάλι σου…

Καίτη, δεν μπορούσα άλλο, ήθελα να ’σουν εδώ… ίσως να βρίσκαμε, μια άλλη πιο ανώδυνη λύση μαζί… Όπως μου έλεγες στο τελευταίο σου γράμμα, ήταν απόφαση ζωής…

Διάλεξα να συνεχίσω τη δική μου. Είμαι μόλις 18! Νιώθω ένα τεράστιο κενό αυτή τη στιγμή.

Είμαι τόσο μόνη, προσπάθησε να έρθεις, σε χρειάζομαι… Θεέ μου πόσο έχω μετανιώσει!!!

Βιάστηκα, φοβήθηκα, είχες δίκιο, είμαι δειλή, εγώ έφταιγα μόνο εγώ! Μα τώρα είναι αργά…

Σε περιμένω το συντομότερο… Μου ’χεις λείψει πολύ!

Δώσε πολλά χαιρετίσματα στους δικούς σου

Με πολλή αγάπη

Λίτσα

_

γράφει η Ευαγγελία Κιντή