Παράκληση στο φως

9.05.2019

Εκεί στης μοναξιάς της τη σπηλιά
στης γειτονιάς της την απόκρημνη γαλήνη
απόκοσμη στου φάρου την πλαγιά
φέγγει ψηλά στον ουρανό απτόητη η σελήνη

Στ’ αστέρια της αυγής μονολογά
μέσα στην άμμο της απέραντης σιγής
το δάκρυ ταραγμένο στη θάλασσα κυλά
κρυμμένα μυστικά θλιμμένης γης

Τα χρόνια της ακμής την προσπερνούν
σαν βιάζεται το γήρας χειμώνες να σκορπίσει
την άνοιξη, το θέρος της ζωής της αψηφούν
το φως του φθινοπώρου εκλιπαρεί για να κρατήσει.

_

γράφει η Ελένη Λουκά

 

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου