Καθόταν και έγραφε μια ιστορία απ’ αυτές που τις αποκαλούν “του φανταστικού”.
Εξπέρ του είδους.
Ξάφνου, ένα φύσημα πλάι της, σαν ρεύμα από πόρτα ανοικτή. Μα τέτοια περίπτωση δεν έπαιζε, γιατί δεν υπήρχε πόρτα!
Παραξενεύτηκε. Το ξέχασε…
Έπεσε να κοιμηθεί.
Στο μεταίχμιο ύπνου και ξύπνιου, “είδε” μια οντότητα να στέκεται στα πόδια του κρεβατιού.
Φοβισμένη, έβαλε τις φωνές και την είδε να εξαϋλώνεται τάχιστα και να εξαφανίζεται.
Η ιστορία επαναλήφτηκε δυο τρεις φορές και πια, για τον φόβο των Ιουδαίων, κοιμόταν με ανοικτό το φως, παρακινούμενη από το γεγονός ότι όλα αυτά τα “φαντάσματα” φοβούνται την όποια λάμψη.
Έκτοτε, δεν είχε άλλη “παραίσθηση” -γιατί τι άλλο μπορεί να ήταν; Και γιατί σταμάτησε με το φως;
Ερώτημα ρητορικό και αναπάντητο.
_
γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου
0 Σχόλια