Πες μου μια ιστορία της Τζάνετ Γουίντερσον

6.09.2014

 

Πεπρωμένο, κομμάτια του εαυτού σκορπισμένα που προσπαθούν να ξαναενωθούν, η διατύπωση ότι ίσως δεν υπάρχει ευτυχισμένο τέλος για καμία ιστορία πουθενά στον κόσμο, παρόλο που οι ιστορίες πρέπει να ειπωθούν, ακόμη και χωρίς λόγια. Οι ίδιοι οι ήρωες μας τα λένε αυτά, στο βιβλίο της Τζάνετ Γουίντερσον (Jeanette Winterson) «Πες μου μια ιστορία» (Lighthousekeeping, 2004).

Το βιβλίο αφηγείται δύο παράλληλες αλληγορικές ιστορίες. Ένα ορφανό κορίτσι η Silver, πηγαίνει και ζει με τον κύριο Πίου, τον τυφλό, μυθικό, σοφό και απροσδιορίστου ηλικίας φαροφύλακα της περιοχής (στις ακτές της Σκωτίας). Στην περιορισμένη ζωή που κάνουν μαζί στο φάρο, ο κύριος Πίου δίνει ένα μάθημα ζωής στη Silver μέσα από την αφήγηση ιστοριών.

Η συγγραφέας Τζάνετ Γουίντερσον (Jeanette Winterson) γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1959 στο Μάντσεστερ της Αγγλίας. Με πάνω από είκοσι βιβλία στη συγγραφική της καριέρα μεταφρασμένα σε 32 χώρες, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες σύγχρονες συγγραφείς της Βρετανίας.

Τα προσωπικά της βιώματα αποτυπώνονται τόσο στο συγγραφικό της έργο όσο και στην ευρύτερη ακτιβιστική της δράση. Υιοθετήθηκε από ένα ζευγάρι Πεντηκοστιανών σε ηλικία ενός έτους οι οποίοι την προόριζαν για ιεραπόστολο. Στην ηλικία των δεκαέξι δήλωσε ανοιχτά την ομοφυλοφιλία της και έφυγε για το Λονδίνο και αργότερα για την Οξφόρδη όπου σπούδασε Αγγλική Φιλολογία εξασκώντας εν τω μεταξύ διάφορες εργασίες προκειμένου να στηρίζει οικονομικά τον εαυτό της.

Το πρώτο της μυθιστόρημα «Oranges Are Not The Only Fruit» το οποίο έγραψε σε ηλικία 24 χρόνων απέσπασε το 1985 το βραβείο Whitbread Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα και μεταφέρθηκε και στην τηλεόραση το 1990 όπου απέσπασε το βραβείο Bafta. Το 1987 το βιβλίο της «The Passion» κέρδισε το βραβείο John Llwellyn Rhys Prize και το 2006 τιμήθηκε με το παράσημο Order Of The British Empire για τη συνολική της προσφορά στη λογοτεχνία. Έχει κερδίσει δύο φορές το Lambda Literary Awards και τα βιβλία της «Written on The Body» και «Why Be Happy When You Could Be Normal» διακρίθηκαν το 1994 και το 2013 αντίστοιχα για τη θεματολογία τους περί ομοφυλοφιλίας.

Η πλειοψηφία των βιβλίων της Γουίντερσον εξερευνά τα όρια του φυσικού κόσμου, της φαντασίας και της σεξουαλικότητας. Με σύντομες και σχετικά “κοφτές” προτάσεις, καταφέρνει και μεταφέρει τον αναγνώστη σε περιβάλλοντα σχεδόν μεταφυσικά που πείθουν όμως για πραγματικά. Η συγγραφέας με σύγχρονα λεκτικά εργαλεία μεταφέρει τη μαγεία, τη δύναμη και τη σημασία της παραδοσιακής και μοντέρνας αφήγησης. Η γραφή της είναι αινιγματική και παράλληλα αποπλανητική.

Στο «Πες μου μια ιστορία», ο μυστηριώδης κύριος Πίου αφηγείται παράξενες ιστορίες για ταξίδια μέσα στο χρόνο που ξεκινούν από τον 19ο αιώνα και τη ζωή ενός κληρικού που ζούσε διπλή ζωή, μία μέσα στο σκοτάδι και μία μέσα στο φως. Οι ιστορίες του Πίου λειτουργούν για τη Silver σαν ένας χάρτης που την οδηγεί μέσα στο προσωπικό της σκοτάδι, την ιστορία της και την κατάκτηση της αγάπης. Την αφήγηση διαπερνά μια έντονη μελαγχολία και ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά να κάνει συνειρμούς είτε για τους προσωπικούς του φάρους που προσπαθεί να προσεγγίσει, είτε σχετικά με τα σταθερά σημεία της ζωής του που φωτίζουν τα σκοτάδια του και τα παίρνουν μακριά, όπως μακριά φεύγουν τα κύματα που χτυπάνε στη βάση των φάρων.

Ο κύριος Πίου αναλύει το σύντομο της ζωής, τη σπουδαιότητα των σωματικών εκφράσεων του προσώπου και των χεριών, την αγάπη που πρέπει να εκφραστεί. Καταλήγει στο ότι η ζωή δεν είναι βαρετή και συνηθισμένη αλλά εμείς την κάνουμε να μοιάζει έτσι, πως το ξημέρωμα και το φως πάντα μας σώζουν και αναδεικνύει τη δύναμη που απαιτείται όταν μιλάμε για το παρελθόν. Αναρωτιέται για το πού εντοπίζονται τα ίχνη και οι ρίζες της αγάπης και διαπιστώνει πως τίποτα δε χάνεται στη λήθη καθώς το σύμπαν στο οποίο κι ο άνθρωπος ανήκει είναι ένα σύστημα μνήμης.

Αφηγείται πως οι καθημερινές ιστορίες είναι σανίδες σωτηρίας σε φουρτουνιασμένες θάλασσες που δυσκολεύουν την άφιξη στους φάρους. Οι ίδιες οι ιστορίες δηλαδή ξεπηδούν μέσα από τα κύματα, συνεπώς μέσα από τις δυσκολίες και τα προβλήματα της ζωής. Οι φάροι είναι οδηγοί και σημάδια που προειδοποιούν και παρηγορούν. Μιλά για τις μικρές λεπτομέρειες της ζωής και την αξία τους. Ένα βιβλίο λοιπόν, που φανερώνει μια φιλοσοφική αντιμετώπιση της ύπαρξης, των προβλημάτων και των ιστοριών που ο καθένας έχει ζήσει και επιλέγει να κρύψει, να πει ή να παραποιήσει.

Μια πρωτότυπη και ευαίσθητη γραφή από μια συγγραφέα που αξίζει να ανακαλύψετε και η οποία αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως οι ιστορίες αποτελούν γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ των εποχών και των ανθρώπων, δίχως να έχουν αρχή και τέλος.

Το σταθερό σημείο στο σκοτάδι αποτελεί τίτλο κεφαλαίου του βιβλίου. Ο φάρος αργά ή γρήγορα θα πρέπει να αυτοματοποιηθεί και ο κύριος Πίου με τη Silver να φύγουν. Οι αφηγήσεις όμως συνεχίζονται και οι ήρωες δεν παύουν να ψάχνουν την αγάπη και ένα δικό τους σπίτι, το δικό τους σταθερό σημείο στο σκοτάδι.

_

γράφει η Ιωάννα Μπαλάφα

Ακολουθήστε μας

Λεωφόρος Αλεξάνδρας 173, του Βαγγέλη Γιαννίση

Λεωφόρος Αλεξάνδρας 173, του Βαγγέλη Γιαννίση

Ο Βαγγέλης Γιαννίσης είναι ο πρώτος Έλληνας συγγραφέας που καταφέρνει να… εισβάλλει στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών της ΓΑΔΑ, να συνεργαστεί με τους αξιωματικούς του και να καταγράψει πέντε υποθέσεις που κλήθηκαν να εξιχνιάσουν στη σταδιοδρομία τους, αλλά και τις συνθήκες...

Το ποτάμι, του Αιμίλιου Σολωμού

Το ποτάμι, του Αιμίλιου Σολωμού

Ο Χάρης ζει δίπλα στο ποτάμι και ξεχνιέται ψαρεύοντας πέστροφες όσο περιμένει την επιστροφή του πατέρα του από τον πόλεμο. Μια μέρα αρχίζουν να κατεβαίνουν διάφορα παιχνίδια μέσα σε ξύλινα κιβώτια. Ποιος τα έχασε; Τι κρύβεται λίγα μόλις μέτρα πιο πάνω και πώς θα...

Οι οικογενειακοί μας δράκοι, της Χρυσάνθης Τσιαμπαλή

Οι οικογενειακοί μας δράκοι, της Χρυσάνθης Τσιαμπαλή

Η Πινακοθήκη της πόλης διοργανώνει διαγωνισμό ζωγραφικής για παιδιά δημοτικού σχολείου με θέμα τους δράκους. Ο Γιάννης διαπιστώνει πως δύο συμμαθητές του τα καταφέρνουν καλύτερα από κείνον, γιατί, μεταξύ άλλων, δέχτηκαν βοήθεια από γονείς κι αδέλφια. Έτσι, ο Γιάννης...

Τα χέρια της θεάς, του Διονύση Λεϊμονή

Τα χέρια της θεάς, του Διονύση Λεϊμονή

Τι συνέβη την ημέρα της αρπαγής της Αφροδίτης από τη Μήλο; Πού χάθηκαν τα χέρια της; Πώς ρίζωσε το άγαλμα στο Μουσείο του Λούβρου; Πώς θα καταφέρουν κάποια παιδιά να αγκαλιάσουν την ιστορία της και να δουλέψουν πάνω σε αυτήν, χρησιμοποιώντας όλα τα εκφραστικά μέσα των...

Ο Ιωάννης και τα γεώμηλα της Αίγινας (Μικρές Ιστορίες για Μεγάλα Γεγονότα #4), της Μαρίας Ανδρικοπούλου

Ο Ιωάννης και τα γεώμηλα της Αίγινας (Μικρές Ιστορίες για Μεγάλα Γεγονότα #4), της Μαρίας Ανδρικοπούλου

Ποιος ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας που κυβέρνησε το ελληνικό κράτος στα πρώτα του βήματα μετά την Επανάσταση του 1821; Ποια ήταν η σχέση του με την Ελβετία πριν έρθει στην Ελλάδα και γιατί μνημονεύεται ακόμη σε αυτήν τη χώρα; Πώς αντιμετώπισε και πώς οργάνωσε το χάος...

Διαβάστε κι αυτά

Ο Ιωάννης και τα γεώμηλα της Αίγινας (Μικρές Ιστορίες για Μεγάλα Γεγονότα #4), της Μαρίας Ανδρικοπούλου

Ο Ιωάννης και τα γεώμηλα της Αίγινας (Μικρές Ιστορίες για Μεγάλα Γεγονότα #4), της Μαρίας Ανδρικοπούλου

Ποιος ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας που κυβέρνησε το ελληνικό κράτος στα πρώτα του βήματα μετά την Επανάσταση του 1821; Ποια ήταν η σχέση του με την Ελβετία πριν έρθει στην Ελλάδα και γιατί μνημονεύεται ακόμη σε αυτήν τη χώρα; Πώς αντιμετώπισε και πώς οργάνωσε το χάος...

Ατελές κολλάζ, του Σταύρου Σταμπόγλη

Ατελές κολλάζ, του Σταύρου Σταμπόγλη

Ατελές κολλάζ Σταύρος Σταμπόγλης _ γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης - Η ποιητική συλλογή του Σταύρου Σταμπόγλη, που φέρει τον τίτλο 'Ατελές Κολλάζ,' κυκλοφόρησε το 2020, από τις εκδόσεις Κουκκίδα.[1] Αρχικά, δύναται να επισημάνουμε πως, όπως και ο τίτλος της συλλογής, δηλοί,...

Στο πάρκο με τις νεραντζιές, της Ιωάννας Αργυρού

Στο πάρκο με τις νεραντζιές, της Ιωάννας Αργυρού

Η Λίζα και ο Έκτορας είναι παιδιά χωρισμένων γονιών και βλέπουν τη ζωή τους ν’ ανατρέπεται όταν οι άνθρωποι που αγαπούν προχωράνε στη ζωή τους με νέους συντρόφους. Πώς θα αντιδράσουν; Πώς θα καταφέρουν να στηριχτούν στα δικά τους πόδια και ν’ ακολουθήσουν τα όνειρά...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου