Πικρή ανάμνηση, της Άννας Ρουμελιώτη

15.04.2016

Κρύα ανοιξιάτικη νύχτα

σου υφαίνω αραχνούφαντο πέπλο την ομίχλη

υποκινώ τις θολές μου αναμνήσεις

να ξεχυθούν βάναυσα μέσα στο σκοτάδι

μαζί με τους δαίμονές μου.

Το χάος μου αχρηστεύει το φεγγάρι σου

και διώχνει τα αστέρια σου

μένω μόνη μαζί σου μαζί με τους χλευασμούς της μέρας

τις ταπεινώσεις, τις απαξιώσεις,

που με σφίγγουν δυνατά απ΄το λαιμό

μα δεν με σκοτώνουν

μόνο μου αφήνουν ένα ελάχιστο περιθώριο

ανάσας για να προλάβω να συρθώ μέσα σου.

Μην μου κακιώνεις, που παραμονεύω

κάθε βράδυ τον ουρανό σου

για να του κλέψω ένα σύννεφο

μην μου θυμώνεις νύχτα μου

να κρυφτώ μέσα του λαχταράω

και σαν φυσήξει δυνατός αγέρας

να με σκορπίσει στα πέρατα του κόσμου και να χαθώ.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    ”…Οι ταπεινώσεις και οι απαξιώσεις που σφίγγουν δυνατά το λαιμό μα δεν σκοτώνουν ”μεγάλη κουβέντα αυτή

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου

    “για να του κλέψω ένα σύννεφο
    μην μου θυμώνεις νύχτα μου
    να κρυφτώ μέσα του λαχταράω
    και σαν φυσήξει δυνατός αγέρας
    να με σκορπίσει στα πέρατα του κόσμου και να χαθώ”.

    Τι όμορφο, τι πολύ πολύ όμορφο, Άννα μου! Τα θερμά μου συγχαρητήρια!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Δυνατές οι λέξεις και το νόημά τους… και τόσο μα τόσο τρυφερά ειπωμένες!!! Την καλημέρα μου!!!

    Απάντηση
  4. Έλενα Σαλιγκάρα

    Ξεχειλίζει το συναίσθημα… λες και το συνόδευε ένας αναστεναγμός…

    Απάντηση
  5. Χριστίνα Σουλελέ

    Απλά υπέροχο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου