Κρύα ανοιξιάτικη νύχτα

σου υφαίνω αραχνούφαντο πέπλο την ομίχλη

υποκινώ τις θολές μου αναμνήσεις

να ξεχυθούν βάναυσα μέσα στο σκοτάδι

μαζί με τους δαίμονές μου.

Το χάος μου αχρηστεύει το φεγγάρι σου

και διώχνει τα αστέρια σου

μένω μόνη μαζί σου μαζί με τους χλευασμούς της μέρας

τις ταπεινώσεις, τις απαξιώσεις,

που με σφίγγουν δυνατά απ΄το λαιμό

μα δεν με σκοτώνουν

μόνο μου αφήνουν ένα ελάχιστο περιθώριο

ανάσας για να προλάβω να συρθώ μέσα σου.

Μην μου κακιώνεις, που παραμονεύω

κάθε βράδυ τον ουρανό σου

για να του κλέψω ένα σύννεφο

μην μου θυμώνεις νύχτα μου

να κρυφτώ μέσα του λαχταράω

και σαν φυσήξει δυνατός αγέρας

να με σκορπίσει στα πέρατα του κόσμου και να χαθώ.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!