Πιστεύω, του Χριστόφορου Τριάντη

10.03.2016

fog_light

Πιστεύω στην ομορφιά,

όπως χαράζει πρόσωπα και τόπους

Οι ρυτίδες της σιμά στα εικονίσματα

οργώνουν τα χωράφια της αλήθειας

Πιστεύω στους απερχόμενους

Αυτούς που σηκώνουν

γενναία τον Σταυρό τους

εκείνη τη δύσκολη στιγμή

αγγίζοντας την αλήθεια,

ξέχωρα από αριθμούς και δυστυχίες

Μένουν πιστοί στα αστέρια

Πιστεύω στον ουρανό:

ό,τι φανερώνει με την Ανατολή

κι ό,τι κρύβει με τα δειλινά του

Πιστεύω στον Λόγο

Αυτόν τον άγραφο δημιουργό

που ξεθάβει τις λέξεις,

έμπνευση τις κάνει

για τους εραστές των κορυφών

Πιστεύω στο φως

που δεν αφήνει τ' άδικο

να σκιάξει την ντροπή των γυναικών

Το φως

που προστατεύει τη θυσία των αγωνιστών

Πιστεύω στον δρόμο

που τα λουλούδια, τη θάλασσα, τα βουνά

στην καρδιά μου τ' ανεβάζει

και σπαράγματα της ψυχής μου γίνονται

Πιστεύω στον θάνατο της λήθης

Γιατί οι θύμησες και οι στιγμές της

είναι οι μόνες 

που μένουν ζωντανές στον νου και στην καρδιά,

ως το τέλος

Πιστεύω στην αθωότητα

που δίνει φτερά στον έρωτα

Ποίηση τον κάνει χιλιοτραγουδισμένη!

 

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Πόση δύναμη τελικά κρύβει ένα πιστεύω!!! Πολύ όμορφο το ποίημά σας… μπράβο σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου