Πιστεύω, του Χριστόφορου Τριάντη

10.03.2016

fog_light

Πιστεύω στην ομορφιά,

όπως χαράζει πρόσωπα και τόπους

Οι ρυτίδες της σιμά στα εικονίσματα

οργώνουν τα χωράφια της αλήθειας

Πιστεύω στους απερχόμενους

Αυτούς που σηκώνουν

γενναία τον Σταυρό τους

εκείνη τη δύσκολη στιγμή

αγγίζοντας την αλήθεια,

ξέχωρα από αριθμούς και δυστυχίες

Μένουν πιστοί στα αστέρια

Πιστεύω στον ουρανό:

ό,τι φανερώνει με την Ανατολή

κι ό,τι κρύβει με τα δειλινά του

Πιστεύω στον Λόγο

Αυτόν τον άγραφο δημιουργό

που ξεθάβει τις λέξεις,

έμπνευση τις κάνει

για τους εραστές των κορυφών

Πιστεύω στο φως

που δεν αφήνει τ' άδικο

να σκιάξει την ντροπή των γυναικών

Το φως

που προστατεύει τη θυσία των αγωνιστών

Πιστεύω στον δρόμο

που τα λουλούδια, τη θάλασσα, τα βουνά

στην καρδιά μου τ' ανεβάζει

και σπαράγματα της ψυχής μου γίνονται

Πιστεύω στον θάνατο της λήθης

Γιατί οι θύμησες και οι στιγμές της

είναι οι μόνες 

που μένουν ζωντανές στον νου και στην καρδιά,

ως το τέλος

Πιστεύω στην αθωότητα

που δίνει φτερά στον έρωτα

Ποίηση τον κάνει χιλιοτραγουδισμένη!

 

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Πόση δύναμη τελικά κρύβει ένα πιστεύω!!! Πολύ όμορφο το ποίημά σας… μπράβο σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου