Πλανόβιος

18.03.2013

τοβιβλίο.net καλωσορίζει τον Αντώνη Τσόκο, έναν άνθρωπο με ιδιαίτερα αξιόλογη γραφή τα ποιήματα του οποίου καταφέρνουν με έναν ξεχωριστό τρόπο να αιχμαλωτίζουν το μυαλό και τη σκέψη του αναγνώστη κάνοντάς τον από τη μια να αμφιβάλλει κι από την άλλη να αναρωτιέται για τα νοήματα που ο ποιητής έντεχνα κρύβει πίσω από τις με μαεστρία διαλεγμένες λέξεις που χρησιμοποιεί. Πάντα όμως, ξεκαθαρίζει αυτό που θέλει να πει έστω κι αν για κάθε αναγνώστη του ο δρόμος της αποκάλυψης είναι διαφορετικός. Σήμερα φιλοξενούμε το ποίημα ‘Πλανόβιος” που παίζοντας με το φως και τις σκιές κατορθώνει να καθηλώσει και προβληματίσει. Ίσως και να γαληνέψει τις ανήσυχες ψυχές.

Πλανόβιος

 

Αν έχεις χρόνο, έλα…

…θα σε περιμένω στη στάση των κίτρινων λεωφορείων. Κάποιοι τα ονομάζουν τρόλεϊ αλλά δεν τους ξεσυνερίζομαι. Οι άνθρωποι των τύπων δεν ήταν ποτέ του γούστου μου.

Αν καταφέρω θα ‘χω τον ίσκιο μου μαζί. Τελευταία ο ήλιος είναι ασυνεπής κι έντονα φλύαρος. Είναι μέρες που με κάνει να πλήττω αφόρητα.

Μήνες τώρα πηγαινοφέρνω δύο κομμάτια κίτρινης κλωστής.  Κάποιος τα εγκατέλειψε σ’ ένα πεζούλι κάτω απ’ την πανσέληνο. Ψυχή δεν βρέθηκε να τα αναζητήσει. Οι στεριανοί όταν έχουν κέφια μπορούν να γίνουν πιο σκληροί κι απ’ το χρόνο. Πιο βίαιοι απ’ την αλήθεια…

Οι φίλοι μου χωρούν στη γραμμή ενός μπλε τετραδίου. Έτσι θέλω να μείνει. Τρομάζω στην ιδέα πως κάποτε θα με εγκαταλείψει η μοναξιά μου. Παρόλα αυτά, αν έχεις χρόνο έλα να πεθάνεις στην αγκαλιά μου…

Ο ποιητής κλείνοντας μέσα στα μάτια του το δημιούργημά του, τον ‘Πλανόβιο’, μας εξομολογείται…

“Η ποίηση δύσκολα ερμηνεύεται. Ακόμη κι απ’ τους ίδιους τους εμπνευστές της. Πρωταρχικός σκοπός της δημιουργίας ενός ποιήματος είναι η λύτρωση του ποιητή από την έμπνευση. Τη σκιά που ζει περιπλανώμενη στη σκέψη του. Πλανόβια…

Ακολουθώντας αυτή τη σκιά, προσπάθησα μέσα από τους στίχους του κειμένου, να ξορκίσω το φόβο της μοναξιάς. Τονίζοντας τη ρομαντική πλευρά του θανάτου. Κρατώντας αποστάσεις από την αλήθεια και το χρόνο. Απομονώνοντας τη φλυαρία, οδηγώντας τον αναγνώστη σ’ ένα κόσμο στον οποίο βασιλεύει η λεπτομέρεια.  Εκεί που ο άνθρωπος είναι ικανός να ξεχωρίσει την κλωστή απ’ το κουβάρι.”

Ο Αντώνης Τσόκος γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1976. Σπούδασε Τεχνικός Η/Υ & Δικτύων. Με τη συγγραφή ασχολείται εντατικά τα τελευταία 5 χρόνια, γράφοντας πεζά, ποίηση και παραμύθια.

Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στο Λογοτεχνικό Περιοδικό «Μύρτιλο» καθώς και στο  Ηλεκτρονικό Περιοδικό Ποίησης «Tο παράθυρο» ενώ πολλά κείμενά του αναρτώνται στο προσωπικό του ιστολόγιο ‘στεριανή ζάλη‘.

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. ainafets

    Διπλή, τριπλή, τετραπλή η έκπληξη-συγκίνηση-χαρά…
    Από τις πρώτες γραμμές το ποίημα με “πήρε” μαζί του, στην συνέχεια διάβασα πως ο δημιουργός έχει και ένα ιστολόγιο (στεριανή ζάλη)και εκεί είναι η συγκίνηση, μια και είναι από αυτά που πάντα διαβάζω και όχι μόνο διαβάζω, αλλά όταν θέλω μουσική υπόκρουση σε κάτι που γράφω, ακούω την επιλογή της μουσικής του!
    Βρίσκω επίσης πολύ ενδιαφέρον, να βλέπεις και τη φωτογραφία του δημιουργού, έχεις πια μια πιο ολοκληρωμένη “αίσθηση”!
    Τώρα Αντώνη, περιμένουμε και άλλη δουλειά!

    Απάντηση
    • Αντώνης Τσόκος

      ainafets

      Σ’ ευχαριστώ πολύ. Η χαρά κι η συγκίνηση είναι αμοιβαία. Χαίρομαι να μοιράζομαι λέξεις, νότες, χρώματα, δάκρυα και πόθους με ανθρώπους που ξέρουν αισθάνονται.

      Απάντηση
  2. Αντώνης Τσόκος

    Κώστα σ’ ευχαριστώ θερμά για την αψεγάδιαστη παρουσίαση στον εξαιρετικά καλαίσθητο χώρο του «βιβλίου».

    Καλό κουράγιο και καλή συνέχεια σ’ αυτή σου την προσπάθεια.

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Αντώνη να είσαι καλά. Σε ευχαριστώ τόσο για τη συμμετοχή όσο και για το γεγονός ότι μοιράστηκες μαζί μας το χρόνο και τις δημιουργίες σου. Το ‘βιβλίο’ είναι ανοιχτό και περιμένει κι άλλα έργα σου!

      Απάντηση
  3. Σμαραγδάκη Ρούλα

    Πόσες φορές δεν συσωρεύονται μέσα μας λέξεις που γυρεύουνε διέξοδο και οταν έρθει η στιγμή να το βρούνε τότε διαβένουνε τα μονοπάτια της γραφής, εξαιρετικά όπως αυτά
    του φίλτατου Αντώνη Τσόκου..!!

    Απάντηση
  4. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥς

    Πολύ και ιδιαίτερα δυνατοί οι στίχοι του Αντώνη Τσόκου. Σε αιχμαλωτίζουν από τις πρώτες λέξεις που θα διαβάσεις. Εκείνο δε που βρήκα συγκλονιστικό είναι το τέλος; το οποίο ας μου επιτραπεί να το μεταφέρω εδώ μόνο και μόνο για νιώσω ακομη περισσότερο την δύναμη του.
    “Τρομάζω στην ιδέα πως κάποτε θα με εγκαταλείψει η μοναξιά μου. Παρόλα αυτά, αν έχεις χρόνο έλα να πεθάνεις στην αγκαλιά μου…”
    Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν γνωρίζω εδώ μέσα νέους ανθρώπους με τόσο ψυχικό πλούτο.

    Απάντηση
  5. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Οι φίλοι μου χωρούν στη γραμμή ενός μπλε τετραδίου. Έτσι θέλω να μείνει.” Πόσο αληθινό! πόσο πολύ αληθινό – και το πρώτο και το δεύτερο μέρος την φράσης! Μέτρησα τους φίλους μου, τους πραγματικούς μου φίλους, και τους βρήκα να χωρούν μέσα στην παλάμη μου – κι εκεί θέλω να μείνουν… λίγοι, καλοί κι αληθινοί!
    Φίλε Αντώνη εκφράζεις σκέψη και αισθήματα πολλών – ίσως και όλων μας! Να είσαι καλά!

    Απάντηση
  6. marimar

    Εγώ πάλι, σκέφτομαι εκείνες τις δυο κίτρινες κλωστούλες που κανείς δεν αναζήτησε. Θα σκέφτονται το κουβάρι τους κι εκεί θα θέλουν να γυρίσουν. Δεν την μπορούν την μοναξιά τους……
    Μου άρεσε πολύ το συμπληρωματικό σημείωμα – προέκταση σκέψης. (να ξέρεις ότι εδώ μέσα …. τα λάθη αυτοδιορθώνονται, κανένας καλοπροαίρετος δεν τα παρατηρεί).

    Απάντηση
  7. Antonis Tsokos

    Να είστε καλά! Ευχαριστώ για την ανάγνωση του ποιήματος και τα θερμά σας λόγια! Μου δίνεται μεγάλο κουράγιο για τη συνέχεια.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου