τοβιβλίο.net καλωσορίζει τον Αντώνη Τσόκο, έναν άνθρωπο με ιδιαίτερα αξιόλογη γραφή τα ποιήματα του οποίου καταφέρνουν με έναν ξεχωριστό τρόπο να αιχμαλωτίζουν το μυαλό και τη σκέψη του αναγνώστη κάνοντάς τον από τη μια να αμφιβάλλει κι από την άλλη να αναρωτιέται για τα νοήματα που ο ποιητής έντεχνα κρύβει πίσω από τις με μαεστρία διαλεγμένες λέξεις που χρησιμοποιεί. Πάντα όμως, ξεκαθαρίζει αυτό που θέλει να πει έστω κι αν για κάθε αναγνώστη του ο δρόμος της αποκάλυψης είναι διαφορετικός. Σήμερα φιλοξενούμε το ποίημα ‘Πλανόβιος” που παίζοντας με το φως και τις σκιές κατορθώνει να καθηλώσει και προβληματίσει. Ίσως και να γαληνέψει τις ανήσυχες ψυχές.

Πλανόβιος

 

Αν έχεις χρόνο, έλα…

…θα σε περιμένω στη στάση των κίτρινων λεωφορείων. Κάποιοι τα ονομάζουν τρόλεϊ αλλά δεν τους ξεσυνερίζομαι. Οι άνθρωποι των τύπων δεν ήταν ποτέ του γούστου μου.

Αν καταφέρω θα ‘χω τον ίσκιο μου μαζί. Τελευταία ο ήλιος είναι ασυνεπής κι έντονα φλύαρος. Είναι μέρες που με κάνει να πλήττω αφόρητα.

Μήνες τώρα πηγαινοφέρνω δύο κομμάτια κίτρινης κλωστής.  Κάποιος τα εγκατέλειψε σ’ ένα πεζούλι κάτω απ’ την πανσέληνο. Ψυχή δεν βρέθηκε να τα αναζητήσει. Οι στεριανοί όταν έχουν κέφια μπορούν να γίνουν πιο σκληροί κι απ’ το χρόνο. Πιο βίαιοι απ’ την αλήθεια…

Οι φίλοι μου χωρούν στη γραμμή ενός μπλε τετραδίου. Έτσι θέλω να μείνει. Τρομάζω στην ιδέα πως κάποτε θα με εγκαταλείψει η μοναξιά μου. Παρόλα αυτά, αν έχεις χρόνο έλα να πεθάνεις στην αγκαλιά μου…

Ο ποιητής κλείνοντας μέσα στα μάτια του το δημιούργημά του, τον ‘Πλανόβιο’, μας εξομολογείται…

“Η ποίηση δύσκολα ερμηνεύεται. Ακόμη κι απ’ τους ίδιους τους εμπνευστές της. Πρωταρχικός σκοπός της δημιουργίας ενός ποιήματος είναι η λύτρωση του ποιητή από την έμπνευση. Τη σκιά που ζει περιπλανώμενη στη σκέψη του. Πλανόβια…

Ακολουθώντας αυτή τη σκιά, προσπάθησα μέσα από τους στίχους του κειμένου, να ξορκίσω το φόβο της μοναξιάς. Τονίζοντας τη ρομαντική πλευρά του θανάτου. Κρατώντας αποστάσεις από την αλήθεια και το χρόνο. Απομονώνοντας τη φλυαρία, οδηγώντας τον αναγνώστη σ’ ένα κόσμο στον οποίο βασιλεύει η λεπτομέρεια.  Εκεί που ο άνθρωπος είναι ικανός να ξεχωρίσει την κλωστή απ’ το κουβάρι.”

Ο Αντώνης Τσόκος γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1976. Σπούδασε Τεχνικός Η/Υ & Δικτύων. Με τη συγγραφή ασχολείται εντατικά τα τελευταία 5 χρόνια, γράφοντας πεζά, ποίηση και παραμύθια.

Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στο Λογοτεχνικό Περιοδικό «Μύρτιλο» καθώς και στο  Ηλεκτρονικό Περιοδικό Ποίησης «Tο παράθυρο» ενώ πολλά κείμενά του αναρτώνται στο προσωπικό του ιστολόγιο ‘στεριανή ζάλη‘.