Πλανόβιος

Δημοσίευση: 18.03.2013

Ετικέτες

Κατηγορία

τοβιβλίο.net καλωσορίζει τον Αντώνη Τσόκο, έναν άνθρωπο με ιδιαίτερα αξιόλογη γραφή τα ποιήματα του οποίου καταφέρνουν με έναν ξεχωριστό τρόπο να αιχμαλωτίζουν το μυαλό και τη σκέψη του αναγνώστη κάνοντάς τον από τη μια να αμφιβάλλει κι από την άλλη να αναρωτιέται για τα νοήματα που ο ποιητής έντεχνα κρύβει πίσω από τις με μαεστρία διαλεγμένες λέξεις που χρησιμοποιεί. Πάντα όμως, ξεκαθαρίζει αυτό που θέλει να πει έστω κι αν για κάθε αναγνώστη του ο δρόμος της αποκάλυψης είναι διαφορετικός. Σήμερα φιλοξενούμε το ποίημα ‘Πλανόβιος” που παίζοντας με το φως και τις σκιές κατορθώνει να καθηλώσει και προβληματίσει. Ίσως και να γαληνέψει τις ανήσυχες ψυχές.

Πλανόβιος

 

Αν έχεις χρόνο, έλα…

…θα σε περιμένω στη στάση των κίτρινων λεωφορείων. Κάποιοι τα ονομάζουν τρόλεϊ αλλά δεν τους ξεσυνερίζομαι. Οι άνθρωποι των τύπων δεν ήταν ποτέ του γούστου μου.

Αν καταφέρω θα ‘χω τον ίσκιο μου μαζί. Τελευταία ο ήλιος είναι ασυνεπής κι έντονα φλύαρος. Είναι μέρες που με κάνει να πλήττω αφόρητα.

Μήνες τώρα πηγαινοφέρνω δύο κομμάτια κίτρινης κλωστής.  Κάποιος τα εγκατέλειψε σ’ ένα πεζούλι κάτω απ’ την πανσέληνο. Ψυχή δεν βρέθηκε να τα αναζητήσει. Οι στεριανοί όταν έχουν κέφια μπορούν να γίνουν πιο σκληροί κι απ’ το χρόνο. Πιο βίαιοι απ’ την αλήθεια…

Οι φίλοι μου χωρούν στη γραμμή ενός μπλε τετραδίου. Έτσι θέλω να μείνει. Τρομάζω στην ιδέα πως κάποτε θα με εγκαταλείψει η μοναξιά μου. Παρόλα αυτά, αν έχεις χρόνο έλα να πεθάνεις στην αγκαλιά μου…

Ο ποιητής κλείνοντας μέσα στα μάτια του το δημιούργημά του, τον ‘Πλανόβιο’, μας εξομολογείται…

“Η ποίηση δύσκολα ερμηνεύεται. Ακόμη κι απ’ τους ίδιους τους εμπνευστές της. Πρωταρχικός σκοπός της δημιουργίας ενός ποιήματος είναι η λύτρωση του ποιητή από την έμπνευση. Τη σκιά που ζει περιπλανώμενη στη σκέψη του. Πλανόβια…

Ακολουθώντας αυτή τη σκιά, προσπάθησα μέσα από τους στίχους του κειμένου, να ξορκίσω το φόβο της μοναξιάς. Τονίζοντας τη ρομαντική πλευρά του θανάτου. Κρατώντας αποστάσεις από την αλήθεια και το χρόνο. Απομονώνοντας τη φλυαρία, οδηγώντας τον αναγνώστη σ’ ένα κόσμο στον οποίο βασιλεύει η λεπτομέρεια.  Εκεί που ο άνθρωπος είναι ικανός να ξεχωρίσει την κλωστή απ’ το κουβάρι.”

Ο Αντώνης Τσόκος γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1976. Σπούδασε Τεχνικός Η/Υ & Δικτύων. Με τη συγγραφή ασχολείται εντατικά τα τελευταία 5 χρόνια, γράφοντας πεζά, ποίηση και παραμύθια.

Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στο Λογοτεχνικό Περιοδικό «Μύρτιλο» καθώς και στο  Ηλεκτρονικό Περιοδικό Ποίησης «Tο παράθυρο» ενώ πολλά κείμενά του αναρτώνται στο προσωπικό του ιστολόγιο ‘στεριανή ζάλη‘.

Ακολουθήστε μας

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

1-1-3

1-1-3

Η ζωή μας Νεφέλωμα κινούμενο το παίρνει ο αέρας, πότε δω, πότε εκεί μια βγαίνει μπροστά μια κρύβει το φως μια θλιμμένο τρέχει μ’ αγωνία μια ξανθό ζεσταίνει την καρδιά   Οι αλήτες κι οι ονειροπόλοι ξαπλώνουν καταγής και χαζεύουν σιωπηλοί χάνονται στην κίνηση Την...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. ainafets

    Διπλή, τριπλή, τετραπλή η έκπληξη-συγκίνηση-χαρά…
    Από τις πρώτες γραμμές το ποίημα με “πήρε” μαζί του, στην συνέχεια διάβασα πως ο δημιουργός έχει και ένα ιστολόγιο (στεριανή ζάλη)και εκεί είναι η συγκίνηση, μια και είναι από αυτά που πάντα διαβάζω και όχι μόνο διαβάζω, αλλά όταν θέλω μουσική υπόκρουση σε κάτι που γράφω, ακούω την επιλογή της μουσικής του!
    Βρίσκω επίσης πολύ ενδιαφέρον, να βλέπεις και τη φωτογραφία του δημιουργού, έχεις πια μια πιο ολοκληρωμένη “αίσθηση”!
    Τώρα Αντώνη, περιμένουμε και άλλη δουλειά!

    Απάντηση
    • Αντώνης Τσόκος

      ainafets

      Σ’ ευχαριστώ πολύ. Η χαρά κι η συγκίνηση είναι αμοιβαία. Χαίρομαι να μοιράζομαι λέξεις, νότες, χρώματα, δάκρυα και πόθους με ανθρώπους που ξέρουν αισθάνονται.

      Απάντηση
  2. Αντώνης Τσόκος

    Κώστα σ’ ευχαριστώ θερμά για την αψεγάδιαστη παρουσίαση στον εξαιρετικά καλαίσθητο χώρο του «βιβλίου».

    Καλό κουράγιο και καλή συνέχεια σ’ αυτή σου την προσπάθεια.

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Αντώνη να είσαι καλά. Σε ευχαριστώ τόσο για τη συμμετοχή όσο και για το γεγονός ότι μοιράστηκες μαζί μας το χρόνο και τις δημιουργίες σου. Το ‘βιβλίο’ είναι ανοιχτό και περιμένει κι άλλα έργα σου!

      Απάντηση
  3. Σμαραγδάκη Ρούλα

    Πόσες φορές δεν συσωρεύονται μέσα μας λέξεις που γυρεύουνε διέξοδο και οταν έρθει η στιγμή να το βρούνε τότε διαβένουνε τα μονοπάτια της γραφής, εξαιρετικά όπως αυτά
    του φίλτατου Αντώνη Τσόκου..!!

    Απάντηση
  4. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥς

    Πολύ και ιδιαίτερα δυνατοί οι στίχοι του Αντώνη Τσόκου. Σε αιχμαλωτίζουν από τις πρώτες λέξεις που θα διαβάσεις. Εκείνο δε που βρήκα συγκλονιστικό είναι το τέλος; το οποίο ας μου επιτραπεί να το μεταφέρω εδώ μόνο και μόνο για νιώσω ακομη περισσότερο την δύναμη του.
    “Τρομάζω στην ιδέα πως κάποτε θα με εγκαταλείψει η μοναξιά μου. Παρόλα αυτά, αν έχεις χρόνο έλα να πεθάνεις στην αγκαλιά μου…”
    Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν γνωρίζω εδώ μέσα νέους ανθρώπους με τόσο ψυχικό πλούτο.

    Απάντηση
  5. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Οι φίλοι μου χωρούν στη γραμμή ενός μπλε τετραδίου. Έτσι θέλω να μείνει.” Πόσο αληθινό! πόσο πολύ αληθινό – και το πρώτο και το δεύτερο μέρος την φράσης! Μέτρησα τους φίλους μου, τους πραγματικούς μου φίλους, και τους βρήκα να χωρούν μέσα στην παλάμη μου – κι εκεί θέλω να μείνουν… λίγοι, καλοί κι αληθινοί!
    Φίλε Αντώνη εκφράζεις σκέψη και αισθήματα πολλών – ίσως και όλων μας! Να είσαι καλά!

    Απάντηση
  6. marimar

    Εγώ πάλι, σκέφτομαι εκείνες τις δυο κίτρινες κλωστούλες που κανείς δεν αναζήτησε. Θα σκέφτονται το κουβάρι τους κι εκεί θα θέλουν να γυρίσουν. Δεν την μπορούν την μοναξιά τους……
    Μου άρεσε πολύ το συμπληρωματικό σημείωμα – προέκταση σκέψης. (να ξέρεις ότι εδώ μέσα …. τα λάθη αυτοδιορθώνονται, κανένας καλοπροαίρετος δεν τα παρατηρεί).

    Απάντηση
  7. Antonis Tsokos

    Να είστε καλά! Ευχαριστώ για την ανάγνωση του ποιήματος και τα θερμά σας λόγια! Μου δίνεται μεγάλο κουράγιο για τη συνέχεια.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου