Επιλέξτε Page

Πορτοκαλί ανταύγειες

8.08.2014

 

 

Βυθισμένη στην άβυσσο του πόνου
προσμονή σε ένα άγγιγμα ελπίδας
για μια ζεστή αγκαλιά.
Κάτω από το αμυδρό φως της λάμπας
μόνη, με γυμνές πατούσες, με κλειστές γροθιές, με τρύπιες τσέπες.
Περπατώντας σε χωμάτινους δρόμους
πίσω από μισογκρεμισμένες μάντρες, αράδες ψυχές
πάνω σε τσιμεντένιους λίθους.
Γουβιασμένα αδύνατα κορμιά
βαριά ζεμένα με σαμάρια, με σαθρές κορμοστασιές
βουβές ψυχές, μες τη μουσική παραφωνία
πλεγμένες ιστορίες από ιστό, χαώδη ζωές.
Σε λάθος πορεία, κάτω από μουτζουρωμένες σελίδες
πάνω σε τσαλακωμένο χαρτί,με ρουφηγμένη πνοή πληγές.
Σημάδια που αποτυπώθηκαν στη βρεγμένη άμμο
μυρωδιές από μούχλα και υγρασία, φωλιάζουν στην όσφρηση
με τη γεύση πικρή, γεμάτη αηδία, αποκρουστική.
Αναταραχή στην άξαφνη λάμψη
μιας αστραπής που θόλωσε τα μάτια.
Η δροσιά της υγρή, μέσα από πορτοκαλί ανταύγειες
με τον ήλιο στα χνάρια, χαμένης ψυχής
σαν αποτύπωμα στην άμμο,που πάλι χάνεται μες το νερό.
Μια κόκκινη αχτίδα που καρφώθηκε στο πρόσωπο
και θάμπωσε το φως, που βασίλεψε στην αγκαλιά της θάλασσας.
Άσπρο ντυμένο το κορμί, γέρνει να ξαποστάσει
στο νοτισμένο χώμα της ακρογιαλιάς.
Το απόβραδο γκριζάρισε τα χρώματα, μέσα από τη σκιά του
και μονοπάτι φωτεινό, ζωγράφισαν τα αστέρια
με το νερό αμίλητο, έπαιζα κομπολόι.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου