Πορτοκαλί ανταύγειες

8.08.2014

 

 

Βυθισμένη στην άβυσσο του πόνου
προσμονή σε ένα άγγιγμα ελπίδας
για μια ζεστή αγκαλιά.
Κάτω από το αμυδρό φως της λάμπας
μόνη, με γυμνές πατούσες, με κλειστές γροθιές, με τρύπιες τσέπες.
Περπατώντας σε χωμάτινους δρόμους
πίσω από μισογκρεμισμένες μάντρες, αράδες ψυχές
πάνω σε τσιμεντένιους λίθους.
Γουβιασμένα αδύνατα κορμιά
βαριά ζεμένα με σαμάρια, με σαθρές κορμοστασιές
βουβές ψυχές, μες τη μουσική παραφωνία
πλεγμένες ιστορίες από ιστό, χαώδη ζωές.
Σε λάθος πορεία, κάτω από μουτζουρωμένες σελίδες
πάνω σε τσαλακωμένο χαρτί,με ρουφηγμένη πνοή πληγές.
Σημάδια που αποτυπώθηκαν στη βρεγμένη άμμο
μυρωδιές από μούχλα και υγρασία, φωλιάζουν στην όσφρηση
με τη γεύση πικρή, γεμάτη αηδία, αποκρουστική.
Αναταραχή στην άξαφνη λάμψη
μιας αστραπής που θόλωσε τα μάτια.
Η δροσιά της υγρή, μέσα από πορτοκαλί ανταύγειες
με τον ήλιο στα χνάρια, χαμένης ψυχής
σαν αποτύπωμα στην άμμο,που πάλι χάνεται μες το νερό.
Μια κόκκινη αχτίδα που καρφώθηκε στο πρόσωπο
και θάμπωσε το φως, που βασίλεψε στην αγκαλιά της θάλασσας.
Άσπρο ντυμένο το κορμί, γέρνει να ξαποστάσει
στο νοτισμένο χώμα της ακρογιαλιάς.
Το απόβραδο γκριζάρισε τα χρώματα, μέσα από τη σκιά του
και μονοπάτι φωτεινό, ζωγράφισαν τα αστέρια
με το νερό αμίλητο, έπαιζα κομπολόι.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου