Select Page

Ποτέ δεν ήταν πιο όμορφο ένα τέλος…

Ποτέ δεν ήταν πιο όμορφο ένα τέλος…
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Φωτογραφία: Άννα Ρουμελιώτη

 

Εγώ κλείδωσα για πάντα τις αλυσίδες μου 
Εγώ άφησα μετέωρο το βήμα μου
Εγώ σώπασα ξανά και ξανά
και δηλητηρίασα τη σκέψη μου
Εγώ έμπηξα το μαχαίρι σε όλες τις πληγές
έκοψα τα χέρια μου και ρούφηξα το αίμα μου
Εγώ έκανα πάντα πίσω και ποτέ εμπρός
Τώρα με κοιτάς και σε κοιτάζω
Νεκρή αντανάκλαση και οι δυο μας
Γύρω μας κάγκελα αόρατα και ορατά
Γύρω μας δεμένα τα σχοινιά
Τι θέλεις τώρα; Δεν υπάρχει κανένας δρόμος
Ο δικός σου και ο δικός μου μια διαδρομή θανάτου
Από την πρώτη μας αναπνοή
Κι ο γυρισμός ένα παιχνίδι εξοντωτικό
Δεν υπάρχει επιστροφή στο τίποτα και το πουθενά
Τώρα είναι αργά … πολύ αργά
Κοφτές οι ανάσες μας, βάρυναν τα κορμιά
Και τα θαμμένα λόγια βάρυναν πάνω μας
Φρικτή κληρονομιά…

Α.Ρ

Σε ακούω και σωπαίνω μα μέσα μου μια ηχώ

Από τα δικά σου λόγια τριγυρνά φιλικός επισκέπτης

Με ένα κλειδί που να ταιριάζει σου ξεκλειδώνω

Εκείνο το λουκέτο το σκουριασμένο το παλιό

Με κρασί θεραπευτικό σε κερνώ να καθαρίσει η σκέψη

Κάτσε να μιλήσουμε για μια Ανατολή και ένα όνειρο

Σου φύλαξα μια θέση δίπλα από τη δική μου

Ρίξε δυο στάλες αν θες πάνω στις πληγές

Και ας το πάμε και οι δυο από την αρχή

Να απλώσουμε σε καρό τραπεζομάντηλο

Κεράσματα από τις δοτικές ψυχές μας

Τσιγάρα οι πόνοι θα αργοσβήνουν στο τασάκι

Μπροστά και όχι πίσω να πάμε

Και όχι να μην επιστρέψουμε ποτέ

Είναι αργά για όσα μας έφεραν εδώ

Μα είναι νωρίς για όσα περιμένουν από εμάς

Ποτέ δεν ήταν πιο όμορφο ένα τέλος

Από τούτο που δύναται να φέρει μια αρεστή αρχή…

 

M.T.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

37 Σχόλια

  1. Παναγιώτης Σκοπετέας

    … Τώρα με κοιτάς και σε κοιτάζω
    Νεκρή αντανάκλαση και οι δυο μας …

    ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    … Κάτσε να μιλήσουμε
    για μια Ανατολή και ένα όνειρο …

    Οι στίχοι τής Μάχης θα μπορούσαν να αφιερωθούν
    και σ᾽ έναν φίλο που πνιγμένος από απογοήτευση, λέει
    πως ζει μόνο για τους γονείς του και πως το να πεθάνει,
    τού εἰναι ακριβώς το ίδιο με το πώς ζει … και το αστείο
    είναι πως δεν τού λείπει τίποτε … ή τουλάχιστον έτσι καταλαβαίνω
    εγώ, γιατί η ψυχή, έχει σίγουρα απερπάτητους αβύσσους …

    Γιατί μερικοί άνθρωποι να μένουν πάντα πάνστεγνοι
    από το τσουνάμι ενός ονείρου …

    Κρίμα …

    Yπέροχοι στίχοι … δυνατές διασταυρώσεις !!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σε ευχαριστούμε Παναγιώτη. Με την Αννα ήρθαμε να μιλήσουμε για ένα όμορφο τέλος. Γιατί ένα όμορφο τέλος δίνει πάντα μια γοητευτική αρχή. Με ελπίδα και πολλά όνειρα. Και την ευχαριστώ τόσο πολύ που ταίριαξε την ποίησή της μαζί μου…. Καλό σου απόγευμα!

      Απάντηση
      • Άννα Ρουμελιώτη

        Μάχη μου ποτέ δεν ήταν πιο όμορφο ένα ταίριασμα σαν και αυτό……. σε ευχαριστώ για όλα!!!

        Απάντηση
  2. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Εσείς οι δυο ι φιλενάδες γράψατε από ένα όμορφο κείμενο. Ημία μιλλά για ένα τέλος που δεν επιδέχεται καμιάς επιστροφής και η άλλη ελπίζει σε μια νέα αρχή . ΑΝ όμως τα πράγματα που έφεραν αυτό το τέλος είναι από αυτά που δεν διορθώνονται;;;;Συμφωνώ με την πρώτη άποψη λοιπόν γιατι γυαλί που όχι ράγισε μα έσπασε ποτέ δεν ξαναγίνεται το ίδιο.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Μα οι απόψεις μας Λένα δε διαφέρουν. Η μία μιλά για ένα τέλος που δεν έχει επιστροφή. Και η άλλη της λέει πως το να μην επιστρέψουνε είναι μια καλή αρχή! Κάθε πικρό τέλος κρύβει μια αρχή..και σε αυτήν προσδοκά αυτή η διασταύρωση… Τα φιλιά μου…

      Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Πράγματι Λένα πολλές φορές το γυαλί που ράγισε δεν κολλάει με τίποτα…. παρόλα αυτα προχωράμε και διασταυρωνόμαστε φτιάχνοντας κάθε φορά μια νέα αρχή με όμορφους ανθρώπους. Σε ευχαριστούμε!!

      Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Μπράβο σας κορίτσια αυτό δεν είναι μια απλή διασταύρωση… συνταίριασμα ψυχής είναι!!!! Πονάω…ακούω… μοιράζομαι!!! Να είστε πάντα καλά και να μοιράζεστε και να μοιραζόμαστε, όμοιες σκέψεις, με όμορφες λέξεις κι ευλογημένες διασταυρώσεις!!!! Την αγάπη μου.

    Απάντηση
  4. Χριστίνα Σουλελέ

    Καιρό περίμενα αυτή τη διασταύρωση, την περίμενα μέρα με τη μέρα να εμφανιστεί και τώρα που τη διαβάζω, λέω πως άξιζε την αναμονή. Μπράβο και στις δυο σας!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Η αλήθεια είναι οτι το καθυστερήσαμε!!! Σε ευχαριστώ Χριστίνα μου!Την απόλαυσα αυτή τη διασταύρωση! Καλό σου απόγευμα

      Απάντηση
  5. Βάσω Καρλή

    Εξαιρετικά και τα δύο. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Συγχαρητήρια Άννα – και Συγχαρητήρια Μάχη. Μπράβο σας κορίτσια. Πάντα να δημιουργείτε τέτοια αριστουρφηματα και να τα διασταυρωνετε τόσο επιτυχημένα.

    Απάντηση
  6. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Και τα θαμμένα λόγια βάρυναν πάνω μας
    Φρικτή κληρονομιά…” ΑΡ
    “Είναι αργά για όσα μας έφεραν εδώ
    Μα είναι νωρίς για όσα περιμένουν από εμάς” ΜΤ

    Γοητευτική αντιλογία, σε βάζει στην ψυχολογία και των δύο πρωταγωνιστών και παρακολουθείς με ένταση την κατάθεση ψυχής και σκέψης.
    Μπράβο σας φίλες μου Μάχη και Άννα!

    Απάντηση
  7. Pola Vakirli

    Ένα παρελθόν που πεθαίνει κι ένα μέλλον που ανατέλλει διασταυρώνονται ποιητικά μέσ’ απ’ τους στίχους σας!!!! Συγχαρητήρια φίλες μου!!!

    Απάντηση
  8. Αλμα Λίμπρε

    Κοφτές οι ανάσες μας, βάρυναν τα κορμιά
    Και τα θαμμένα λόγια βάρυναν πάνω μας
    Φρικτή κληρονομιά…

    φρικτή κληρονομιά πράγματι…και δεν ξέρω αν μπορούν να κάνουν ποτέ ένα τέλος όμορφο…

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστούμε…δεν είναι εύκολο..αλλα γίνεται όμορφο στη σκέψη μιας νέας αρχής….

      Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Φρικτή κληρονομιά ναι Άλμα Λίμπρε …μα κάποια στιγμή μπορει να την αποποιηθεί κανείς και να φτιάξει ένα διαφορετικό τέλος ή ένα τέλος καταδικό του τουλαχιστον… Σας ευχαριστούμε πολύ!

      Απάντηση
  9. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Νομίζω πως όλες οι σελίδες του βιβλίο.net είναι εξαιρετικές…
    Μα ετούτες οι διασταυρώσεις είναι άγγιγμα ψυχής…Είναι φιλί προς το άστρο του πηγαίου συναισθήματος!
    Μάχη και Άννα. Άννα και Μάχη είστε το πιο τέλειο συνταίριασμα…..
    Μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  10. ΑΜΕΝΤΑ ΜΑΡΙΑ

    Υπέροχοι στίχοι, συγκλονιστικά τα νοήματα. Ποίηση που συγγινεί και “ξεκλειδώνει” όσα καλά κρατάμε φυλαγμένα στα μύχια της ψυχής. Συγχαρητήρια και στις δυο σας!

    Απάντηση
  11. Πόπη Κλειδαρά

    Μπράβο και στις δυο σας! Η Άννα φανερώνει μια πραγματικότητα και μαζεύει τα κομμάτια. Η Μάχη “κουμπώνει” τα λόγια της για να υπάρξει ένα όμορφο τέλος, το οποίο θα φέρει μια νέα αρχή!

    Απάντηση
  12. Έλενα Σαλιγκάρα

    Δυο υπέροχες γραφές που συναντήθηκαν!
    Μας δώσατε ένα δυνατό μήνυμα κορίτσια. Συνεχίστε! 🙂

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!