OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Φωτογραφία: Άννα Ρουμελιώτη

 

Εγώ κλείδωσα για πάντα τις αλυσίδες μου 
Εγώ άφησα μετέωρο το βήμα μου
Εγώ σώπασα ξανά και ξανά
και δηλητηρίασα τη σκέψη μου
Εγώ έμπηξα το μαχαίρι σε όλες τις πληγές
έκοψα τα χέρια μου και ρούφηξα το αίμα μου
Εγώ έκανα πάντα πίσω και ποτέ εμπρός
Τώρα με κοιτάς και σε κοιτάζω
Νεκρή αντανάκλαση και οι δυο μας
Γύρω μας κάγκελα αόρατα και ορατά
Γύρω μας δεμένα τα σχοινιά
Τι θέλεις τώρα; Δεν υπάρχει κανένας δρόμος
Ο δικός σου και ο δικός μου μια διαδρομή θανάτου
Από την πρώτη μας αναπνοή
Κι ο γυρισμός ένα παιχνίδι εξοντωτικό
Δεν υπάρχει επιστροφή στο τίποτα και το πουθενά
Τώρα είναι αργά … πολύ αργά
Κοφτές οι ανάσες μας, βάρυναν τα κορμιά
Και τα θαμμένα λόγια βάρυναν πάνω μας
Φρικτή κληρονομιά…

Α.Ρ

Σε ακούω και σωπαίνω μα μέσα μου μια ηχώ

Από τα δικά σου λόγια τριγυρνά φιλικός επισκέπτης

Με ένα κλειδί που να ταιριάζει σου ξεκλειδώνω

Εκείνο το λουκέτο το σκουριασμένο το παλιό

Με κρασί θεραπευτικό σε κερνώ να καθαρίσει η σκέψη

Κάτσε να μιλήσουμε για μια Ανατολή και ένα όνειρο

Σου φύλαξα μια θέση δίπλα από τη δική μου

Ρίξε δυο στάλες αν θες πάνω στις πληγές

Και ας το πάμε και οι δυο από την αρχή

Να απλώσουμε σε καρό τραπεζομάντηλο

Κεράσματα από τις δοτικές ψυχές μας

Τσιγάρα οι πόνοι θα αργοσβήνουν στο τασάκι

Μπροστά και όχι πίσω να πάμε

Και όχι να μην επιστρέψουμε ποτέ

Είναι αργά για όσα μας έφεραν εδώ

Μα είναι νωρίς για όσα περιμένουν από εμάς

Ποτέ δεν ήταν πιο όμορφο ένα τέλος

Από τούτο που δύναται να φέρει μια αρεστή αρχή…

 

M.T.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!