Πού να πιστέψω;

10.03.2015

 

 

Σε Ποιά Σημαία να πιστέψω...;

Σε Ποιόν Θεό;

Αφού Πατρίδα

και Θρησκεία αναζητώ...

Για ποιά "Ειρήνη" πρέπει

να πολεμήσω...;

Αυτός Ο Δρόμος

δεν μας βγάζει πουθενά.

Το Όπλο που έπρεπε στον ώμο

να κρατήσω, παιχνίδι έγινε,

Μέσα σε Χέρια Παιδικά...

Πότε θ' αλλάξει

πορεία αυτό το πλοίο;

Τόσες φουρτούνες...

Πώς να αντέξει το σκαρί;

Κι αν πιά ο κόσμος

κόπηκε στα δύο,

δεν θα προλάβει

τίποτα να σωθεί...

Πόσες Γενιές θα πρέπει

να περάσουν;

Κλάματα πόνου...

Πόσα θα ακουστούν;

Αφού Οι Επόμενοι

Την Ιστορία θα ξεγράψουν.

Όλα Όσα Χτίσαμε...

Χωρίς ανάμνηση δεν αρκούν.

 

_

γράφει η Μαρία Νάντη 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου