Ώρες του δειλινού
Mόνοι στη θάλασσα
Οι ώμοι σας γυμνοί
Μπλεγμένα με αρμυρίκια τα μαλλιά σας
Αδράχνετε τη στιγμή
Της αναπόφευκτης μετάνοιας
Γονυπετείς προσεύχεστε στα τυφλά αστέρια
Που μόλις αποκαλύφτηκαν στο μεγαλείο τους.

Στεφάνια στα φωτεινά σας μέτωπα
Οι μαρτιάτικες βιολέτες με άρωμα βροχής
Τα φεγγαρόλουστα μάτια σας είναι
Ουρλιάζουν το όνομα μου
Απροστάτευτα τα σώματα σας
Στα κουρασμένα ναυάγια
Που η θάλασσα απερίσκεπτα ξεβράζει.

Οι στιλπνές τους επιφάνειες τρομάζουν
Το φως δεν πρέπει να επαναλαμβάνεται
Μόνο να γεννιέται ή να πεθαίνει
Ανατέμνω τη μοναξιά μου σε αποχρώσεις
Ο ύπνος σας έντυσε με τον μανδύα του
Χρωματίζω τους ουρανούς μου
Με το μαύρο της αγρύπνιας.

 

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!